Opeth - Heritage (2011)

Niet geheel toevallig is dat nummer een ode aan Dio.

Ah kijk eens aan, dat verklaart ook dat Heaven & Hell einde. Weer wat opgestoken

Dit album is inmiddels tegen alle verwachtingen in uitgegroeid tot mijn favoriete Opeth.
Krijgt dan ook de meeste draaibeurten. Een echte groeidiamand. Klasse.

Ik heb dit album ook net opgezet. Zo spannend als voorgaande albums is het niet, maar het biedt wel degelijk mooie momenten die wat meer tijd en geduld van de luisteraar vragen. Een mooie opmaat naar hun volgende (meester)werk.
Jammer vind ik wel dat de productie geknepen luistert.

Het moment van hun koerswijziging, deze plaat heeft wat tijd nodig gehad indertijd.
Deze plaat zie ik dan ook vooral als voorbode voor de 2 magistrale opvolgers Pale Communion en Sorceress.
Er staat heel wat moois op dit album maar pakt me net wat minder dan de andere platen.
Toch vind ik deze plaat zijn 4* meer dan waard.

Nog steeds vind ik het ronduit onbegrijpelijk dat Heritage de laagst beoordeelde plaat van Opeth is. Het is een van de spannendste platen in de discografie van het Zweedse gezelschap. De switch naar progrock is hier al overduidelijk te horen, maar het DNA van Opeth zit er overduidelijk in: dat is het meesterlijke van deze plaat. De riffs zijn clean, maar zeer sinister, ze kunnen allemaal op een oudere plaat als je er meer distortion overheen gooit. Slither is de vreemde eend in de bijt, maar een heerlijke jaren '70 hardrocktributetrack voor Ronnie James Dio. De jazzy ritmesectie levert prachtig werk af, en de bluesy solo's zijn ook fenomenaal. Opeth speelt veel met dynamiek en laat veel ruimtes en stiltes open. Marrow of the Earth is een magistrale instrumentale track en dé perfecte manier om de plaat af te sluiten. Jammer genoeg bouwde Pale Communion hier niet op voort.

Wat mij betreft is Pale Communion een volstrekt logische opvolger van Heritage. Ik snap dus ook niet waarom Heritage zo'n relatief laag stemgemiddelde heeft. Maar waarom jij Pale Communion zoveel minder de moeite vindt is voor mij al even onbegrijpelijk.

Ik ben wel benieuwd hoe het na Sorceress verdergaat want dat vind ik het eerste album in heel de Opeth discografie dat geen evolutie meer laat horen. Het zou me verbazen als Åkerfeldt & Co nu ter plaatse gaan blijven trappelen. Wie weet gaan ze progpop maken in navolging van vriend Steven?

Hoor je Mikael al iets Permanating-achtigs doen? ( zalig nummer btw )

Mikael heeft in ieder geval een veel betere falsetto, luister naar Ljudet Innan van de Storm Corrosion-plaat.

Ah, Heritage. Een album waar ik destijds heel veel zin in had en uiteindelijk erg tegenviel. De 2,5* die ik hier had staan, heb ik wel iets opgehoogd, maar ik weet weer waarom ik in 2011 afdroop. Een paar jaar eerder was ik behoorlijk klaar met extreme metal. Van Watershed vond ik toen de rustige nummers een stuk toffer dan de harde. In 2010 kwam het fenomenale The Throat Of Winter uit (zeker even youtuben als je die niet kent) en met de aankondiging dat Opeth van het extreme pad afstapte, leek dat de voorbode op een plaat die echt helemaal mijn ding zou zijn. Damnation II, kom maar op!


Vol verwachting uitgekeken naar Heritage. Mooie hoes en de belofte van veel prog. Na de eerste luisterbeurt was ik er nog van overtuigd dat het moest groeien. Had ik wel vaker met Opeth. Het probleem bleek toch al snel dat het niet groeide. Ook nu ervaar ik dat weer. Heritage heeft genoeg goede ideeën, maar er mist een hoop. Het mist samenhang, context en vooral de juiste afwisseling. Akerfeldt had er gewoon moeten grunten en meer stukken in moeten verwerken die heftiger zijn. De goede stukken worden heel abrupt afgewisseld, waardoor er van echte werkstukken geen sprake meer is. Te vaak kijk ik of een nummer afgelopen is waarbij blijkt dat het niet het geval is. Ook vaak heb ik het idee naar pingel te luisteren die zomaar gespeeld en opgenomen is en vervolgens op het album gegooid is. Heritage is de typische niet vervelende plaat die prima is voor de achtergrond. Ik mis het doel een beetje. Het vaart stuurloos rond. De sound is duidelijk Opeth. Je hoort aan de sfeerpassages duidelijk wie ze geschreven heeft, maar de band weet voor mijn gevoel niet goed wat ze ermee moeten doen.

Tussenstand:
1. Blackwater Park 5*
2. Damnation 5*
3. Deliverance 5*
4. Ghost Reveries 4,5*
5. Still Life 4,5*
6. My Arms, Your Hearse 4,5*
7. Orchid 4,5*
8. Watershed 4,5*
9. Morningrise 4*
10. Heritage 3*

De eerste misser van de band is een feit. Heritage is nergens slecht en het gemis aan grunts is echt niet de grootste ramp, het is gewoon zo dat de songs allemaal wat leeg en vlak klinken. Er zijn momenten waarop er wat interesse naar boven komt (Famine, Folklore), maar uiteindelijk is er geen enkele track die me volledig bekoort. Ik mis de spannende composities en zangpartijen die er echt uitspringen. Wel wil ik zeggen dat het statement 'Opeth kopieert jaren '70 bands' te makkelijk door journalisten de wereld in is gegooid en gekopieerd onder de luisteraars. Invloeden zijn er genoeg te horen, maar het blijft toch echt wel Opeth die ik hoor in plaats van een Pink Floyd/Genesis-kloon. Zeker niet verkeerd voor op de achtergrond, maar daar komt het zelf ook nooit uit zetten.

Tussenstand:
1. Blackwater Park
2. Watershed
3. Ghost Reveries
4. Damnation
5. Still Life
6. Deliverance
7. My Arms, Your Hearse
8. Orchid
9. Morningrise
10. Heritage

Na mijn teleurstelling over de nieuwe plaat van Opeth heb deze eerste plaat in de "nieuwe" stijl weer eens uit de digitale platenkast gepakt. Bij de release was ik behoorlijk teleurgesteld en ik heb Heritage dan ook al jaren niet meer geluisterd.
Wat mij meteen bij de eerste tonen van van het intro opvalt is de spanning die in dit piano stuk zit. Dat heb ik op heel In Cauda Venenum niet gehoord! De de openingsriff van The Devil's Ochard vind ik ook erg sterk. Ook hier weer de onderhuidse spanning die het "oude" Opeth zo geniaal maakte. Verder valt mij op dat Mikael Åkerfeldt hier voornamelijk zijn wat timide zangstijl gebruikt van de metal albums. Die bevalt mij een stuk beter dan het vaak geforceerde zingen wat hij nu doet.
Op Heritage hoor ik regelmatig instrumentale stukjes waarvan ik denk, dat had een stuk korter en compacter gekund. Maar als geheel vind ik dit sterker dan de platen die hierna zouden komen. Dat komt vooral door de betere nummers, maar ook zeker door de sinistere en dreigende sfeer die nog duidelijk doet denken aan de voorgaande albums.

(quote van bij 'Orchid')Dat stukje daarná (over de cover voor 'Heritage') had zo in Spinal Tap gekund...

Deze heb ik vandaag maar weer eens opgezet sinds hem jaren niet meer gehoord te hebben. Blijf het een vreemd album vinden met weinig spannende en boeiende momenten. Veel plotse stukken erin met veel herrie afgewisseld met weer extreem rustige stukken. Net of ze hierop enorm mysterieus en geheimzinnig wilden klinken. Waarschijnlijk is het een album die je heel veel moet beluisteren om hem wat beter te kunnen gaan waarderen, maar dat is iets waar ik nou juist geen zin in heb. De plaat duurt gewoon te lang in verhouding met de boeiende stukken, die ik sporadisch voorbij vind komen. The Devils Orchard en Folklore zijn mijn favoriete nummers, en echt slecht vind ik deze plaat ook weer niet, maar gelukkig kwamen ze na deze met Pale Communion, die mij een stuk beter bevalt vanwege de constante kwaliteit van de nummers daarop. Misschien dat ik deze nog wel eens ga opzetten, maar dan liever Damnation, Pale Communion of Blackwater Park

Hier zie ik heel wat wisselende reacties op. Maar misschien is dit iets voor mij. Vanaf Pale Communion volg ik Opeth. Ik heb de indruk dat het vergelijkbaar is met Pale Communion.
The Devil's Orchard klinkt alvast mooi

Pale communion is ook een heel mooi Opeth-goes-progalbum. Misschien wel de beste sinds ze op de seventies symfotoer gingen.

Deze is de minste.

De afgelopen dagen deze toch meermaals de revue laten passeren. Conclusie: Heritage is het type plaat dat beter wordt met elke draaibeurt. Ik had 'm eerst op 3* staan, maar ik zie deze toch ook wel richting de 4.5* stevenen, zoals bijna alle Opeth albums doen.

Aan het niveau van de albums tussen Still Life en Watershed zal deze Heritage wellicht niet kunnen tipen (die albums worden niet voor niets klassiekers genoemd), maar deze plaat komt met haar charmante 70s geluid in combinatie met de typische Opeth-sfeer (die hier nog wel aanwezig is!) akelig dichtbij dat niveau als je het mij vraagt. Ik had nooit gedacht dat ooit te zeggen van Heritage

Blij deze toch nog eens een kans te hebben gegeven. Na Unknown Pleasures van Joy Division de tweede plaat van deze week waarbij het kwartje plotseling wel valt

Het is een beetje verwonderlijk om 2,5* te geven voor een album dat je niet volledig doorgrond hebt 'omdat je daar geen zin in hebt'. Dan doe je het album toch onrecht aan vind ik.

Dat gezegd hebbende heb je hier wel degelijk een punt (wat tegelijkertijd ook het probleem is), namelijk dat Heritage juist het type plaat is dat haar schoonheid pas na meerdere luisterbeurten prijsgeeft. Misschien toch een idee Heritage eens wat tijd en luisterbeurten te gunnen? Wellicht kom je tot een heel andere conclusie

Nog steeds is dit de enige Opethplaat die ik echt ken én kan waarderen.

In Cauda Venenum (Zweedse versie) ook niet, Mssr Renard? Naar mijn mening de tweede beste plaat van Opeth sinds ze ervoor hebben gekozen definitief de kant van de prog op te gaan.

Ik ken (kende) alleen flarden van hun oude werk. Maar verder ken ik op deze plaat na, echt niets van ze. Schijnbaar nooit de behoefte toe gehad.

Ik heb (denk ik) momenteel ookweinig behoefte aan Opeth of andere moderne stevige progrock, maar wilde deze wel raten, omdat ik het 10 jaar geleden toch beluisterd heb.

Heritage is een album dat ik altijd wel aardig heb gevonden. Het heeft een paar mooie momenten en een lekkere vintage sound, al wordt er natuurlijk nergens het niveau van de voorgaande albums gehaald. De switch van donkere metal naar progrock kwam voor mij destijds niet als een verrassing - op voorganger Watershed hoorde je al dat Mikael eigenlijk deze kant op wilde, maar voor mijn gevoel durfde hij hun oude stijl daar nog niet helemaal los te laten. Wèl had ik verwacht dat dit een éénmalig uitstapje zou worden -iets dat Mikael gewoon even uit zijn systeem moest hebben om daarna op de oude voet weer verder te gaan. Mijn teleurstelling was dan groot toen bleek dat dit album de aankondiging was van een hele nieuwe richting voor de band; één album in deze stijl vind ik wel genoeg en het is allemaal gewoon minder interessant dan de unieke stijl die de band vroeger maakte. Opeth zijn hiermee van leiders veranderd in volgers (wie raadt er de meeste obscure 70's-referenties?), en dat is voor mij persoonlijk reden geweest om af te haken bij deze band.

Heritage: Van ‘breuk’ tot ‘ruwe schets’.

Ik luister nu naar de reeds bekende Opeth-albums in de nasleep van een wervelende luistersessie als gevolg van een bijzondere gebeurtenis: het moment dat rollercoaster The Last Will And Testament op de deurmat plofte.

In de achteruitkijkspiegel en vanuit een andere muzikale achtergrond bekijk ik Opeth wellicht anders dan iemand die met de band is meegegroeid. Maar over het algemeen heb ik de indruk dat Heritage wordt gezien als een breuk met het deathmetal-verleden van Opeth. De ruwe zangpartijen en de zware gitaren zijn inderdaad met de noorderzon vertrokken. Hoe fijn is dat? Maar is Heritage ook prettig om naar te luisteren? Want knap gemaakte muziek is lang niet altijd mooi. En mooie muziek mag best woest of complex zijn.

Een ander klein minpuntje is de zang van Mikael Åkerfeldt op dit album. Zijn stem klinkt nogal terughoudend. Afstandelijk ook. Hij lijkt enigszins de bezieling en de juiste toon te missen. Alsof hij zelf aan de nieuwe Opeth moet wennen. Gelukkig klinken de zangpartijen alweer aanzienlijk beter op albums als Pale Communion en In Cauda Venenum.

Het album opent met een nummer dat onmiddellijk de toon zet. Omdat teksten begrijpen niet mijn sterkste kant is, laat ik de inhoud meestal maar aan mij voorbijgaan. Maar de toon is gezet. Je moet maar durven. Nou, je kunt zeggen wat je wilt. Je kunt het mooi vinden of niet. Maar Opeth toont wel lef. Binnen het Opeth-raamwerk zou je dit album op het moment van verschijnen dan ook op zijn minst interessant kunnen noemen. Maar is het ook een mooi album? Nee, ik ben er niet lyrisch over. Nog niet. Heritage hangt mij nog te veel als los zand aan elkaar.

Enfin, ik zie dat de meningen weer hartstikke verdeeld zijn. Hier bungelt Heritage een beetje onderaan mijn lijstje. Net boven de eerste drie albums van Opeth. Gelukkig blijft dat Opeth-lijstje nog wel even aan verandering onderhevig.

Over een paar weken komt de re-release van dit album uit op 2-lp op zwart/rood marbled vinyl. Het eerste wat opvalt, zijn het ontbreken van de twee prachtige bonus tracks Pyre en Face In The Snow.

Het album leidde een stijlbreuk in met hun voorgaande albums. Wat je uit de documentaire op de dvd bij de cd/dvd-versie kan opmaken, is dat zanger/tekstschrijver Michael eigenlijk gewoon muziek wil maken die hij leuk vindt (al schijnt hij juist geen leuke herinneringen te hebben aan Deliverance en gaf juist Damnation hem voldoening) en kon hij zijn bandleden hem ook overtuigen. Muzikaal is Heritage een stuk avontuurlijker en rijker dan al zijn voorgangers.
Avontuurlijker als in het betreden van andere muzikale wegen. Rijker in de zin van muziekinstrumenten die ze niet eerder hebben gebruikt. En dan komt zo'n 5.1 dolby of dts bij een album als dit perfect tot zijn recht.

Ik snap dat niet iedere fan of liefhebber van de band dit album zal waarderen, maar ik als late intreder in ieder geval wel.

Op de originele vinylpersing via Roadrunner staan de bonustracks ook niet. Alleen als 7-inch bij de boxset op vinyl verschenen.

..Heritage is met de "laagste" waardering, uit het toch al indrukwekkende oeuvre van Opeth, wellicht de meest buitenissige worpeling. ..ik kon i.i.g. wel genieten van zijn King Crimsoneske uitstap. ..de aker feldt niet ver van de boom.