menu

Opeth - Heritage (2011)

mijn stem
3,62 (290)
290 stemmen

Zweden
Rock
Label: Roadrunner

  1. Heritage (2:05)
  2. The Devil's Orchard (6:39)
  3. I Feel the Dark (6:40)
  4. Slither (4:03)
  5. Nepenthe (5:40)
  6. Häxprocess (6:57)
  7. Famine (8:32)
  8. The Lines in My Hand (3:48)
  9. Folklore (8:19)
  10. Marrow of the Earth (4:18)
  11. Pyre * (5:32)
  12. Face in the Snow * (4:04)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 57:01 (1:06:37)
zoeken in:
avatar van Kill_illuminati
4,5
gigage schreef:
Ik vind Slither toch wel een prima Song hoewel het riffje wel een beetje lijkt op de live versie van Rainbow's Kill the King Rainbow - Kill The King (Live in Munich 1977) - YouTube vanaf 1:46
Maar na 31 pagina's zal dat al wel eens vermeld zijn neem ik aan, dus alvast sorry voor de overdub

Niet geheel toevallig is dat nummer een ode aan Dio.

avatar van gigage
Ah kijk eens aan, dat verklaart ook dat Heaven & Hell einde. Weer wat opgestoken

avatar van Robertoooooh
4,5
Dit album is inmiddels tegen alle verwachtingen in uitgegroeid tot mijn favoriete Opeth.
Krijgt dan ook de meeste draaibeurten. Een echte groeidiamand. Klasse.

avatar van Leptop
3,5
Ik heb dit album ook net opgezet. Zo spannend als voorgaande albums is het niet, maar het biedt wel degelijk mooie momenten die wat meer tijd en geduld van de luisteraar vragen. Een mooie opmaat naar hun volgende (meester)werk.
Jammer vind ik wel dat de productie geknepen luistert.

avatar van Jake Bugg
3,5
Het moment van hun koerswijziging, deze plaat heeft wat tijd nodig gehad indertijd.
Deze plaat zie ik dan ook vooral als voorbode voor de 2 magistrale opvolgers Pale Communion en Sorceress.
Er staat heel wat moois op dit album maar pakt me net wat minder dan de andere platen.
Toch vind ik deze plaat zijn 4* meer dan waard.

avatar van Don Cappuccino
4,5
Nog steeds vind ik het ronduit onbegrijpelijk dat Heritage de laagst beoordeelde plaat van Opeth is. Het is een van de spannendste platen in de discografie van het Zweedse gezelschap. De switch naar progrock is hier al overduidelijk te horen, maar het DNA van Opeth zit er overduidelijk in: dat is het meesterlijke van deze plaat. De riffs zijn clean, maar zeer sinister, ze kunnen allemaal op een oudere plaat als je er meer distortion overheen gooit. Slither is de vreemde eend in de bijt, maar een heerlijke jaren '70 hardrocktributetrack voor Ronnie James Dio. De jazzy ritmesectie levert prachtig werk af, en de bluesy solo's zijn ook fenomenaal. Opeth speelt veel met dynamiek en laat veel ruimtes en stiltes open. Marrow of the Earth is een magistrale instrumentale track en dé perfecte manier om de plaat af te sluiten. Jammer genoeg bouwde Pale Communion hier niet op voort.

avatar van Kronos
4,0
Wat mij betreft is Pale Communion een volstrekt logische opvolger van Heritage. Ik snap dus ook niet waarom Heritage zo'n relatief laag stemgemiddelde heeft. Maar waarom jij Pale Communion zoveel minder de moeite vindt is voor mij al even onbegrijpelijk.

Ik ben wel benieuwd hoe het na Sorceress verdergaat want dat vind ik het eerste album in heel de Opeth discografie dat geen evolutie meer laat horen. Het zou me verbazen als Åkerfeldt & Co nu ter plaatse gaan blijven trappelen. Wie weet gaan ze progpop maken in navolging van vriend Steven?

avatar van Jake Bugg
3,5
Hoor je Mikael al iets Permanating-achtigs doen? ( zalig nummer btw )

avatar van Don Cappuccino
4,5
Jake Bugg schreef:
Hoor je Mikael al iets Permanating-achtigs doen? ( zalig nummer btw )


Mikael heeft in ieder geval een veel betere falsetto, luister naar Ljudet Innan van de Storm Corrosion-plaat.

avatar van RuudC
3,0
Ah, Heritage. Een album waar ik destijds heel veel zin in had en uiteindelijk erg tegenviel. De 2,5* die ik hier had staan, heb ik wel iets opgehoogd, maar ik weet weer waarom ik in 2011 afdroop. Een paar jaar eerder was ik behoorlijk klaar met extreme metal. Van Watershed vond ik toen de rustige nummers een stuk toffer dan de harde. In 2010 kwam het fenomenale The Throat Of Winter uit (zeker even youtuben als je die niet kent) en met de aankondiging dat Opeth van het extreme pad afstapte, leek dat de voorbode op een plaat die echt helemaal mijn ding zou zijn. Damnation II, kom maar op!


Vol verwachting uitgekeken naar Heritage. Mooie hoes en de belofte van veel prog. Na de eerste luisterbeurt was ik er nog van overtuigd dat het moest groeien. Had ik wel vaker met Opeth. Het probleem bleek toch al snel dat het niet groeide. Ook nu ervaar ik dat weer. Heritage heeft genoeg goede ideeën, maar er mist een hoop. Het mist samenhang, context en vooral de juiste afwisseling. Akerfeldt had er gewoon moeten grunten en meer stukken in moeten verwerken die heftiger zijn. De goede stukken worden heel abrupt afgewisseld, waardoor er van echte werkstukken geen sprake meer is. Te vaak kijk ik of een nummer afgelopen is waarbij blijkt dat het niet het geval is. Ook vaak heb ik het idee naar pingel te luisteren die zomaar gespeeld en opgenomen is en vervolgens op het album gegooid is. Heritage is de typische niet vervelende plaat die prima is voor de achtergrond. Ik mis het doel een beetje. Het vaart stuurloos rond. De sound is duidelijk Opeth. Je hoort aan de sfeerpassages duidelijk wie ze geschreven heeft, maar de band weet voor mijn gevoel niet goed wat ze ermee moeten doen.

Tussenstand:
1. Blackwater Park 5*
2. Damnation 5*
3. Deliverance 5*
4. Ghost Reveries 4,5*
5. Still Life 4,5*
6. My Arms, Your Hearse 4,5*
7. Orchid 4,5*
8. Watershed 4,5*
9. Morningrise 4*
10. Heritage 3*

avatar van lennert
3,0
De eerste misser van de band is een feit. Heritage is nergens slecht en het gemis aan grunts is echt niet de grootste ramp, het is gewoon zo dat de songs allemaal wat leeg en vlak klinken. Er zijn momenten waarop er wat interesse naar boven komt (Famine, Folklore), maar uiteindelijk is er geen enkele track die me volledig bekoort. Ik mis de spannende composities en zangpartijen die er echt uitspringen. Wel wil ik zeggen dat het statement 'Opeth kopieert jaren '70 bands' te makkelijk door journalisten de wereld in is gegooid en gekopieerd onder de luisteraars. Invloeden zijn er genoeg te horen, maar het blijft toch echt wel Opeth die ik hoor in plaats van een Pink Floyd/Genesis-kloon. Zeker niet verkeerd voor op de achtergrond, maar daar komt het zelf ook nooit uit zetten.

Tussenstand:
1. Blackwater Park
2. Watershed
3. Ghost Reveries
4. Damnation
5. Still Life
6. Deliverance
7. My Arms, Your Hearse
8. Orchid
9. Morningrise
10. Heritage

avatar van Jelle78
4,0
Na mijn teleurstelling over de nieuwe plaat van Opeth heb deze eerste plaat in de "nieuwe" stijl weer eens uit de digitale platenkast gepakt. Bij de release was ik behoorlijk teleurgesteld en ik heb Heritage dan ook al jaren niet meer geluisterd.
Wat mij meteen bij de eerste tonen van van het intro opvalt is de spanning die in dit piano stuk zit. Dat heb ik op heel In Cauda Venenum niet gehoord! De de openingsriff van The Devil's Ochard vind ik ook erg sterk. Ook hier weer de onderhuidse spanning die het "oude" Opeth zo geniaal maakte. Verder valt mij op dat Mikael Åkerfeldt hier voornamelijk zijn wat timide zangstijl gebruikt van de metal albums. Die bevalt mij een stuk beter dan het vaak geforceerde zingen wat hij nu doet.
Op Heritage hoor ik regelmatig instrumentale stukjes waarvan ik denk, dat had een stuk korter en compacter gekund. Maar als geheel vind ik dit sterker dan de platen die hierna zouden komen. Dat komt vooral door de betere nummers, maar ook zeker door de sinistere en dreigende sfeer die nog duidelijk doet denken aan de voorgaande albums.

avatar van ZAP!
(quote van bij 'Orchid')
Kill_illuminati schreef:
Mikael heeft in een interview gezegd dat de orchidee die op cover staat uit Nederland komt.
Dat stukje daarná (over de cover voor 'Heritage') had zo in Spinal Tap gekund...

Gast
geplaatst: vandaag om 21:21 uur

geplaatst: vandaag om 21:21 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.