Opeth - Heritage (2011)

Waar ik benieuwd naar ben is hoe de nieuwe toetsenist de volgende albums gaat inkleuren.

De keyboards vind ik het sterkste deel van dit album.
Na een tijdje heb ik deze weer is opgezet. De eerste paar keren vond ik m erg saai en Mikael's zang super saai. Eigenlijk vond ik het zelfs afbraak doen aan de muziek.
Conclusie nu is dat ik m niet meer saai vind, het dreigende sfeertje klinkt erg spannend maar Mikael's stem irriteerde mij nu meer... Ook vond ik het album wat te lang duren (maar dat heb ik bij elk Opeth album).
Toch maar een halfje omhoog, voor de vernieuwing drang en knappe muziek.

Een super cd, gewoon geweldig!
Vooral de drums vind ik subliem.
Het is zeker een cd die je vaker moet horen om te kunnen waarderen (of niet).

Wat een slaapverwekkend album dit, het lijkt af en toe wel Jethro Tull wel in slow motion. Ik begrijp dan ook helemaal niets van die hoge waarderingen.

Omdat het Opeth is. Dan moet het wel goed zijn, hoe vervelend deze plaat ook is.

Toch verlaagd, in tegenstelling tot de meeste Opeth albums blijkt na een paar maanden dat ik hem eigenlijk nooit meer pak en veel nummers begin door te drukken.
De veel besproken "hard-zacht"-balans in de mix is ook hinderlijk.

Dit is geen album om op de achtergrond af te spelen, want dan gaat hij ongemerkt aan je voorbij. Luister je er echter bewust naar dan is het spectaculaire er na een paar luisterbeurten ook wel af. Vind hem een beetje lastig te beoordelen want echt slecht vind ik het ook niet, naja maar een mooie gulden middenweg zien te vinden. 3* lijkt me een mooie definitieve score voor mij voor deze.

Had eigenlijk al een lading kritiek verwacht over mijn mening maar het valt tot nu toe nog mee. Kijk deze gasten kunnen zeker wel spelen maar gvd een metalplaat moet toch enigzins knallen en niet zo duf klinken als wat we nu te horen krijgen. Ik luister al meer dan 30 jaar naar deze muziek en hou nog steeds alle ontwikkelingen bij in deze muziekstroming maar deze cd mogen we geen metal of hardrock meer noemen. Dit wil niet zeggen dat iedereen die zoveel sterren heeft gegeven voor deze cd daar niet van mogen genieten,maar mij doet het helemaal niks!

Hier ga je de fout in, want Opeth had van tevoren aangekondigd een hele andere koers te gaan varen, een beetje meer naar de jaren 70 stijl. Ook het hoesje getuigd daar al een beetje van met waar de oorspronkelijke wortels van Opeth eigenlijk liggen.

Deze plaat is eigenlijk meer een eerbetoon aan de jaren 70 hard/rock muziek, en als je er zo naar luistert is het helemaal zo gek nog niet eens.

Al vind ik hem persoonlijk wel een beetje te rustig en te stil geworden met hier en daar nog een leuke uitspatting.

Leuke plaat wel, maar veel te mager om wekelijks uit de kast te pakken, tenminste voor mij dan.

Dan zet ik liever iets van Led Zeppelin of Deep Purple op.

Als dit een eerbetoon aan de jaren 70 moet zijn, dan is dat een belediging voor al die bands die toen hard/rock speelden. Die hadden beslist meer peper in de kont dan dit duffe gezelschap.

Tis meer geïnspireerd door obscure spacefolk en psychedelische prog dan de straight-edge hard rock die iedereen kent denk ik.

De band heeft zelf ook aangegeven dat het een eerbetoon zou worden aan de hardrock uit de jaren 70, en de naam eerbetoon zegt al genoeg, en dat is dat het niet perse precies zo hoeft te klinken. Als eerbetoon vind ik het best geslaagd, alleen hij pakt mij niet zo bij de kladden dat ik vaak zin heb om hem op te zetten.

Maar slecht vinnik um ook nie, nee op zijn tijd gewoon een lekker album die erg doet denken aan de hardrock uit de jaren 70.

Een mooi eerbetoon dus.

Spacefolk?

Wat een onzin.

Dit is gewoon een lekkere retroplaat. En komt prima uit de verf.
Het doet me onwillekeurig een beetje denken aan wat bijvoorbeeld Anekdoten ook doet.

Opeth heeft altijd, ook op hun wat hardere platen, een beetje een dromerige uitwerking gehad. Heritage is ook niet echt de plaat om eens lekker je stoelen bij door de kamer te smijten en daarna heel hard "SMACK MY BITCH UP" te roepen. Eens. Wel eentje om lekker bij achterover te leunen met een glas wijn (of sinas, of koffie) en te te zwelgen in die prachtige ambachtelijke retrosferen.

Dat vind ik dan hè. Niet omdat het Opeth is en dan hier stoer te doen. Maar gewoon omdat ik het echt prachtig vind.

Ik ga 'm subiet nog eens opleggen. Een kopje groene thee met mango staat klaar. Een acquired taste, zoals meneer Åkerfeldt het pleegt te zeggen.

Amen...

Ik vind dit overigens de enige echt leuke Opeth-plaat, omdat deze veel meer aansluit bij mijn smaak en de rest van hun platen niet.
Zit geen reden achter, anders dan dat het gewoon zo is.

Ik neem nog een lekker pot bier en ga even lekker uit mijn dak met de cd van Adrenaline Mob.

"Adrenaline Mob" Iets te stoere mannen van 40+ met dikke pensen, latex broeken, geschoren baardjes, "lekker nonchalante" lange haren met zwarte verf, iets te korte t-shirtjes met tribals waarbij "toevallig" alle tatoo's goed zichtbaar zijn en dichtende zinnen als just walk away, don't you look at me, listen what i say, you just wanna be, no fear inside of me skanderen.
En dan beginnen over kwaliteit van muziek...

Deze cd van Opeth is absoluut niet te vergelijk met muziek van Adrenaline Mob.
Bij deze cd hebben ze niet de intentie gehad om agressieve rock/metal te maken, maar vooral een cd om voor te gaan zitten met een stel goede luidsprekers..

Ik heb al bij een eerdere opmerking niks negatiefs gezegd over de muzikale kwaliteiten van Opeth! Frederik Akeson speelt bijv. mee op de cd van Krux wat ik toevallig een heel goede band vind. Het gaat om de beleving van de muziek en dat kan lekker uit je dak gaan met de stoeren mannen metal van de 40 plussers van Adrenaline Mob of met de koptelefoon genieten van luistermuziek en dat kan heel spannend zijn ( bijv. de laatste Wolverine ) maar in het geval van Opeth is mijn beleving dat ik het vreselijk saai vind en er haast bij in slaap val.

Ik zie niemand hier de vergelijking met Adrenaline Mob maken. Dat schijfje, Omerta heet het, staat overigens wel degelijk bol van de muzikale kwaliteit, maar dat terzijde.

Je hebt gelijk.. Liet me een beetje gaan excuses daarvoor. Krijg alleen altijd een beetje de kriebels als ik pretentieuze stoere bands zoals "Adrenaline Mob" zie. Maar goed dat is geheel persoonlijk net zoals dat bij jou zo is..

[quote]Edwynn schreef:


Portnoy een enorm goeie drummer, zit met een zonnebril achter het drumstel.. Zoiets heeft die man toch niet nodig zou je zeggen..

Akerfeldt en zijn mannen zien eruit alsof ze net van de bouw komen maar putten alle energie in de muziek enkel om dat zo goed mogelijk over te laten brengen.. Niet om zo stoer mogelijk de nummers ten gehore te brengen.. Daar heb ik erg veel respect voor..

Heeft niets met de muziek te maken zou je zeggen. Wel hoe de heren zelf tegen de muziek aan kijken, zo stoer mogelijk dus..

Tja, posen noemen we dat. Dat zou Michael Akerfeldt nou nooit doen..

Maar goed nou zitten we toch te vergelijken en dat is nergens voor nodig.

In de rockbusiness draait het toch allemaal om image laten we nou eerlijk wezen. Voor mij hoeft dat ook allemaal niet want de muziek dat is waar het om draait. Ik vraag mij af of Portnoy bewust stoer doet trouwens want naast Adrenaline Mob maakt hij ook muziek met de christelijke Neal Morse en hebben we niet zo zeer met stoere rock te maken. Bij de muziek van AM hoort een stoer image, bij Opeth hoort een meer psychedelisch image. Voor beide valt respect op te brengen, nogmaals het draait om de muziek en hoe je het als luisteraar ervaart.

Psychedelisch vind ik wel erg overdreven (muzikaal en qua imago). Laten we dat maar progressief noemen (of desnoods retro).

Woaw wat een fantastische album. Nooit gedacht dat ik het zo goed ging vinden. Slither vind ik 1 van mijn favorite. Toen het begon was ik al dereckt verkocht. heritage vond ik dan weer slecht. Het was het eerste nummer dat ik gehoord heb. Gelukkig had ik nog de moed om verder naar dit album te luisteren. En ik ben blij dat ik het gedaan hebt. Voor deze album geef ik een 4.5*

De openingstrack kan je toch niet 'slecht' vinden? Is gewoon een rustige pianoballad als opener, niets mis mee. Beetje vergelijkbaar met het eerste lied op Grace for Drowning van Steven Wilson. Een sfeerschetser van 2 minuten die toch niet echt representatief is voor de rest van het album, tot je het eindnummer Marrow of the Earth hoort, dat ligt een beetje in dezelfde lijn en vind ik bovendien één van de mooiste nummers van Heritage. En zo is de cirkel weer rond!

Smaken verschillen zeker.

Eens met nicoot, vind het een mooie opener.
Het heeft inderdaad wat gemeen met de opener van Grace For Drowning.
Maar inderdaad smaken verschillen, gelukkig!