Opeth - Heritage (2011)

Extreme metal is helemaal niet puberaal voor het grootste deel. De onderwerpen die worden aangesneden zijn heel vaak gerelateerd met geschiedenis, neem bijvoorbeeld Morbid Angel en Nile. Beide hebben teksten die met de Egyptische geschiedenis te maken hebben, noem jij dat puberaal?

Volgens mij ligt het aan het feit dat hij prog verkiest boven extreme metal.

Of ben ik even bevooroordeeld nu?

En ik ben met extremere metal begonnen toen ik bijna veertig was, ik ben zeker rijp voor het gekkenhuis. Ongelukkige uitspraak, horned_reaper maar het zij u vergeven . On topic, ik denk dat vele journalisten nu al hun eerste vraag zullen klaarhebben, mocht het waar blijken wat op dat forum stond.

Edit: horned_reaper: neem hier eens een kijkje voor mijn mening hierover: klik.

Met extreme metal bedoel ik natuurlijk in grotere mate de hele poespas eromheen.

Bloed, vulgair, zo hard mogelijk, ruig, gescheurde kleding, monsters, dood en verderf, martelingen en ga zo maar een tijdje door. Muziek welke mij muzikaal soms redelijk kan aanspreken. Maar tekstueel en zeker de type mensen die ik er veel naar zie luisteren houden mij toch op een dergelijke afstand.

Het komt er in ieder geval op neer dat wanneer michael akerfeldt zat is van de extreme muziek ik dat (kijkende naar de stukjes persoonlijkheid die hij blootgeeft) redelijk denk te begrijpen.

No offence uiteraard naar enig andere user hier, enkel een eigen interpretatie.

Ik ben ook pas op latere leeftijd extreme metal gaan waarderen en ik neem de uitspraak van Akerfeldt verder met een korreltje zout. Het zal mij overigens worst wezen waar hij naar luistert.

Als ik een goed stukje tekst wil lezen dan pak ik wel een boek maar doorgaans geen cd'tje. Met uitzonderingen van Zappa, Reed, Lennon, Dylan & Davies oa.

Zoals de mensheid een beetje in elkaar steekt, zeg maar.

mooie hoes, echter niet zo mooi als van die andere boom: Amorphis - Skyforger (2009)

is zeg maar de jaren 70 versie ervan.

En dit is de jaren negentig versie ervan?

Nee, dat vind ik niet. De enige gelijkenis is dat er een boom op de hoezen staat.

Ik vind het een mooie hoes.
Ze hebben eindelijk kleur uitgevonden. Oftewel: tegenover de andere albumhoezen van Opeth zit er in deze hoes veel kleur in.

Alhoewel de hoes erg mooi qua betekenis is, vind ik de andere Opeth-hoezen gewoon mooier om te zien.

Bij Opeth (Blackwaterpark wel te verstaan), is mijn passie voor metal onstaan.

En in de loop der jaren alle Opeth albums aangeschaft, en van geen een spijt gehad.

Ik denk dat dit ook weer een blinde koop wordt.

hoes intrigeert me toch wel. even een hoge resolutie opgezocht en wat zitten speuren. Blijkt dat die schedels symbool staan voor ex-leden van de band. Wiberg zie je rechts al van de boom kieperen. Dat die uit de band gestapt cq geknikkerd was, was al bekend. Dat Martin Mendez echter ook bungelt (links) verbaast wat meer.

Andere lieden hebben uitgezocht dat het aantal ex-leden inmiddels al op 11 staat (met Wiberg 12). Precies het aantal schedels. Ondanks de titel van de plaat toch lichtelijk wrang.

bron: BLABBERMOUTH.NET - OPETH: 'Heritage' Cover Artwork Unveiled - roadrunnerrecords.com

Idd maar wees niet al te bang want zoals je ziet zit Mikael lager bij de grond dan Frederik en Martin.

Maar Mikael zit wel steviger centraler in de boom, dan Frederik en Martin aan de uiteinden van de kruin

Dit wordt waarschijnlijk het eerste Opeth-album dat ik niet zonder meer ga kopen. Toch eerst even beluisteren of het de moeite waard is. Ik vind dat ze sinds Blackwater Park met ieder album een stukje kwaliteit inleverden, met Watershed als absoluut dieptepunt. Eigenlijk vanaf het moment dat die vreselijke Steven Wilson zich ermee begon te bemoeien en ze zich meer zijn gaan richten op hun sound dan op de daadwerkelijke composities. Opeth was vrij uniek omdat ze met louter gitaren een sterk symfonisch geluid hadden. Nu is hun muziek echter naar mijn idee overgeproduceerd en zit overal een of ander effect op. Daar is op zich niks mis mee, natuurlijk. Maar in het geval van Opeth vind ik het een achteruitgang.

Vooral door Opeth ben ik naar progressieve muziek gaan luisteren, ik ben ze bij wijze van spreken eeuwig dankbaar, maar afgezet tegen de progartiesten die ik daarna leerde kennen (bijv. Dream Theater, Meshuggah, The Mars Volta), valt Opeth inmiddels toch erg tegen. Het klinkt onvolwassen, weinig verfijnd, te veel als hobbymuziek. Akerfeldt die thuis op een zondag wat onsamenhangende deuntjes bedenkt en eens in de twee jaar roept-ie die andere gasten erbij en nemen ze on the spot een album op. Te veel lukraak gepiel, te weinig een (oorspronkelijk) idee achter de muziek. (Maar dat is slechts mijn mening, natuurlijk.)

Enkel hun oudere werk, specifiek Still Life, My Arms Your Hearse en Orchid, kunnen mij nog echt bekoren en daarbij speelt nostalgie ook nog eens een grote rol. Ik vind dit zelf erg jammer, maar tenzij dit album eindelijk weer eens een geïnspireerd werk blijkt te zijn, houdt het voor mij een heel eind op.

Ik denk dat Blackwater Park voor Opeth altijd het hoogtepunt zal blijven vanwaar ze weer verder moeten. Dat kan op verschillende manieren. Door steeds een nieuwe BWP proberen te maken of door nieuwe wegen in te slaan.

Het is duidelijk dat ze voor het tweede gekozen hebben en ik denk dat ze daar tot hiertoe meer fans mee hebben gewonnen dan verloren. In dat opzicht zijn ze dus niet slecht bezig.

Heritage ga ik zeker meteen aanschaffen, zonder er vooraf één noot van te beluisteren. En als het een goed album is, schaf ik 'm ook nog op vinyl aan. Om de collectie kompleet te houden (al ontbreekt Ghost Reveries nog) en omdat het toch best wel een leuke hoes is. Mooie kleurtjes vind ik.

Mijn hoop is eigenlijk dat Opeth met de nieuwe weg die ze nu inslaan te vergelijken zal zijn met Motorpsycho. Liever niet met Metallica.

Voor de duidelijkheid: ik vond Blackwater Park ook een teleurstelling en achteraf gezien "het begin van het einde." Maar zoals meestal staan mijn albumratings totaal haaks op die van de MusicMeter-gemiddelden...

Dat lijkt toch wel mee te vallen, als ik je top tien bekijk.

Wat ik bedoel is dat de minder gewaardeerde albums van een artiest vaak mijn favorieten zijn, en vice versa. Blackwater Park krijgt hier de hoogste rating en wordt überhaupt vaak genoemd als Opeths meesterwerk of iets dergelijks. Dat geldt voor mij zeker niet. Ook het feit dat Orchid en My Arms Your Hearse lagere ratings krijgen dan recentere werken, dat snap ik persoonlijk niet.

Uiteraard is Still LIfe een classic, en gelukkig zijn velen dat met mij eens.

My arms your hearse is gewoon hun beste werk volgens mij.


Maar de rest is nog steeds uitstekend, wel zie je een verandering in stijl van black/death naar meer prog metal.

behoorlijk atypisch standpunt. tegen de stroom in zwemmen kan ik best waarderen maar dit is in mijn optiek hetzelfde als stellen dat Barcelona eigenlijk ook maar voetbalt als een doorsnee café-elftalletje.

Ja, over smaak valt niet te twisten en het is altijd lastig om je gevoelens bij muziek in argumenten uit te drukken. Maar dit is hoe ik Opeth tegenwoordig ervaar. Voorheen had ik dat minder, maar door het luisteren naar andere (prog)bands ben ik anders, negatiever naar Opeth gaan kijken, sorry, 't is onwillekeurig.

Als ik bijv. kijk hoe Dream Theater een lang (10:00+) nummer schrijft... Er is daar nog sprake van een nummer, met een helder idee, een begin en een einde, terugkerende thema's, niet te veel herhaling. Voordat ik deze band kende stoorde ik me niet aan het gebrek hieraan bij Opeth, omdat ik niet wist wat ik miste.

Jaren geleden postte ik hier bij Still Life, op een negatief bericht van iemand anders, iets in de geest van: "Dit is de meest complexe muziek die ik ooit heb gehoord" als tegenargument. Die persoon verklaarde mij toen voor gek en ik weet inmiddels waarom. God weet hoe jij over 10 jaar over Opeth denkt.

Als ik zie dat jij Watershed het op-een-na beste album ooit vindt, ja, dan gaan wij er nooit uitkomen met elkaar. Want dat is voor mij hetzelfde als zeggen dat Willem II normaal gesproken dit seizoen de Champions League-finale had kunnen halen.

Ik heb toch de indruk dat je Opeth tekort doet door ze in een hokje te steken waar ze niet helemaal thuishoren.

Dream Theater ken ik al sinds hun debuut uit '89. Opeth ken ik sinds een drietal jaren. 't Is niet omdat voor beide de term 'progressief' gebruikt wordt en dat beide lange nummers maken dat er verder veel te vergelijken valt.

Maar om iets te noemen, terugkerende thema's: Die hoeven er bij Opeth niet altijd te zijn in een nummer. Daarin zijn ze vrij uniek en dat spreekt mij juist aan. Maar vaak ook zijn die terugkerende thema's er wel en de wijze waarop spreekt mij ook weer aan.

Of je ze met elkaar wilt vergelijken is je eigen keuze. Het enige wat ik zeg is dat Dream Theater mijn mening over Opeth sterk heeft beïnvloed. Mede daarom hebben deze twee artiesten gevoelsmatig voor mij toch wel iets met elkaar gemeen.

Voor mij zijn thema's een vereiste in een lang nummer. Gebruik je ze niet, dan kun je namelijk niet langer spreken van een nummer. Eerder een medley. Kwestie van smaak, waarschijnlijk. Maar een lang nummer schrijven is een kunst op zich, een vak apart. Ervoor kiezen om gewoon totaal geen structuur erin aan te brengen vind ik "the easy way."

Terugkerende thema's zijn een zeldzaamheid in Opeths muziek. Of er keert überhaupt niks terug gedurende een nummer (met name op de eerste platen), of men kopieert letterlijk eerdere delen van een nummer. Bijv. Godhead's Lament. Na de rustige break krijg je in de tweede helft van het nummer gewoon een kopie van de eerste helft. Dezelfde riffs in dezelfde volgorde. Dat vind ik kwalijk. Ook speelt men altijd dezelfde riff vier of acht keer achter elkaar. Zonder fills of variatie. Dus over een heel nummer gezien herhaalt Opeth over het algemeen heel weinig. Maar binnen één passage is het een en al herhaling wat de klok slaat.

Dat klopt allemaal. Het geeft hoewel er in een compositie in het geheel heel veel variatie kan zitten een bepaalde eenvoud aan de muziek en de mogelijkheid in een soort roes te komen bij het beluisteren.

Zoals je zelf al schrijft dus, over smaak valt niet te twisten. De punten die je hier aanhaalt zijn feitelijk juist maar hoe die beleefd/beoordeeld worden is persoonlijk.

Ook onderstaande:

Of het gemakkelijker is zo'n nummer te schrijven dan terug te vallen op weerkerende thema's is nog maar de vraag natuurlijk.

Maar hoe dan ook, zoals ik het zie is het zeker niet "the easy way" voor de luisteraar. Juist doordat er geen duidelijke houvast wordt aangereikt, moet je namelijk zelf op zoek gaan in het nummer, moet je er voor jezelf een samenhang in zien te vinden. En dat proces van zo'n nummer leren kennen vind ik heel fascinerend. Wat eerst klinkt als een lukrake opeenvolging van verschillende losse thema's gaat toch een samenhangend verhaal vormen. Ik ervaar de muziek dan ook vaak als een reis, waarbij op je weg om elke hoek een nieuw landschap aan je verschijnt. Maak die reis honderd keer en er ontstaan verbanden tussen landschappen die eerder schijnbaar niks met elkaar te maken hadden.

Neem nu het album Blackwater Park, zelfs over verschillende nummers heen zijn er in de riffs onderlinge verbanden te vinden. Dat geeft naast de sfeer een heel samenhangend album. En meer nog over de riffs, ook die vind ik uniek. Zoals ik elders reeds schreef werkt Akerfeldt vaak met de vorm van vraag en antwoord binnen een riff. Iets wat ik wel vaak bij klassieke muziek tegenkom, maar niet in metal muziek.


Dat kan ik me zo voorstellen. Ik heb eigenlijk nooit een link tussen de twee bands gelegd. Misschien dat er vanuit commerciële insteek op internet een verband tussen beide wordt gelegd. ('kopers van Still Life kochten ook Train of Thought', iets in die trant)

Waar Dream Theater uitblinkt in virtuositeit, gaat het daar bij Opeth helemaal niet om. Wel om de duistere sfeer, de intensiteit/energie van de muziek, door de combinatie gitaarrifs, bas, drums, maar uiteraard ook door het contrast met rustige passages.

Bij het album Watershed heb ik nog geschreven over mijn ervaring, dat ik op een keer letterlijk naar lucht moest happen bij het ondergaan van de kracht die de muziek kan voortbrengen.

Maar als je dus eigenlijk op zoek bent naar de meest complexe muziek, dan wint DT het makkelijk van Opeth. Maar de muziek van Opeth verdient mijns insziens een andere benadering.

Ik vind het eigenlijk helemaal niet interessant of muziek nu complex is of niet.


Het is de kunst van de muzikant om een gevoel of sfeer over te brengen, en of die je weet te pakken.


Ik ken metal bands die in een nummer eindeloos de zelfde rif herhalen, maar juist daardoor wordt je meegezogen in een bepaalde sfeer die de band probeert neer te zetten.

Ja, helemaal mee eens. Maar die eenvoud zoek ik vooral als ik naar elektronische muziek luister. Daar is eenvoud vaak het sleutelwoord. Bij prog of metal heb ik dat liever niet.


Dat is wat Opeth zelf ook ooit heeft gezegd over hun muziek. Iets over een meanderende rivier. Toch vind ik deze uitleg iets weg hebben van een legitimatie "after the fact" voor hun songstructuren. Ik denk echt dat ze vaak maar wat in het wilde weg riffs blijven schrijven en ophouden wanneer ze de 8 of 9 minuten hebben bereikt. Zo klinkt het wel, tenminste. Dan heb ik persoonlijk toch meer ontzag voor een nummer met een kop en staart en een duidelijk idee erachter.


Akerfeldt heeft zeker een eigen stijl qua tonaliteit, dat heeft me ook altijd aangetrokken, dat duistere en dissonante. Wat je verder met "vraag en antwoord" bedoelt, weet ik niet, kun je een voorbeeld geven?


Hoe je het ook wendt of keert, de meeste mensen zouden Dream Theater en Opeth als relatief vergelijkbaar bestempelen. Niet voor niks tourden ze al eens samen.


Het belangrijkste verschil is toch wel de algehele sfeer, denk ik, Opeth klinkt duisterder en occulter, terwijl Dream Theater soms behoorlijk catchy kan worden (wat ik betreur, overigens).


Dat heb ik met Meshuggah. Pure energie. Geen noemenswaardige melodie, enkel percussie. Overigens hebben zij ook dat monotone, en hier kan ik het wel waarderen. Maar Meshuggah vind ik dan ook echt muziek met een totaal andere insteek dan Opeth/Dream Theater.


Daar ben ik niet specifiek naar op zoek. Het is wel een pré dat Petrucci en Portnoy kunnen spelen zoals ze kunnen, natuurlijk. Maar samenvattend vind ik Dream Theater simpelweg betere songschrijvers dan Opeth, en dat heeft vooral te maken met de structuur van nummers. Opbouw, samenhang, spanningsboog, dat soort dingen. Dat mis ik bij Opeth.

Dat vind ik enigszins opgaan voor bijvoorbeeld hun debuut en Morningrise. Zeker bij het nummer Black Rose Immortal, dat mijns insziens evengoed twee nummers hadden kunnen zijn.

Maar zeker op latere albums ervaar ik een heel sterke samenhang. Niet altijd aan de hand van feitelijkheden uit te leggen, maar eerder intuïtief. Ik zou de muziek moeten opzetten en er dan intussen op wijzen. Maar twee voorbeelden die me zo te binnen schieten, de outro's van Credence en The Leper Affinity. Aanvankelijk lijkt het er maar achteraan geplakt. Maar eens je de hele nummers kent maken ze het perfect af en kleuren ze (met terugwerkende kracht) het hele nummer. Niets minder dan geniaal, en dat woord neem ik niet zomaar in de mond.


Voorbeeld dat me zo te binnen schiet, de openingsrif van The Funeral Portrait. In het eerste deel daarvan gaat de toon omhoog, alsof er een vraag gesteld wordt en het tweede deel kan als reactie of antwoord daarop gehoord worden. Ook in klassiek komt dit vaak voor. Een melodie die in toon omhoog gaat waarop dan reactie komt, als een dialoog. Als je erop let bestaan heel veel gitaarrifs bij Opeth op die manier uit twee delen.


Beide zijn metal acts, met progressieve inslag. Daar houdt het voor mij zo'n beetje op.


Hoewel duidelijk uit je schrijven blijkt dat je goed naar de muziek hebt geluisterd vind ik dit dan weer een vreemde mening, omdat bovenstaande nu juist enkele elementen zijn die Opeth zo geweldig maken. Dat Dream Theater ook aardige muziek kan maken doet daar niks van af.

Tja, ik vind dan weer dat de outro van The Leper Affinity een prachtig stukje pianospel is, maar dat het zowel muzikaal als qua sound geen reet te maken heeft met de rest van het nummer. Ik zie dan ook niet in hoe dat een nummer "af" kan maken. Ik heb daar trouwens ooit over gelezen dat het aanvankelijk een gitaarriff was, maar dat producer Steven Wilson erop aandrong er een pianopassage van te maken, die hij vervolgens zelf inspeelde. En zo komen volgens mij wel meer dingen pas in de studio tot stand bij Opeth.

In dat vraag en antwoord kan ik me wel vinden overigens, maar ik geloof niet dat Akerfeldt ooit klassieke muziek als inspiratiebron heeft genoemd. Z'n riffs zijn in ieder geval meestal erg lang, beslaan verschillende maten. Als je 'm dan 4x herhaalt ben je meteen een minuut verder, een punt wat ik al eerder maakte.

Naar mijn mening, ten slotte, kan er van opbouw, samenhang en een spanningsboog geen sprake zijn als er om te beginnen überhaupt geen structuur aanwezig is. Maar nu wordt het wel erg abstract...

We zien de dingen gewoon anders, prima toch.

Natuurlijk is dat prima. Dat maakt uitwisselen ook interessant.

Het komt op mij wel over dat je vooral met je verstand naar Opeth hebt geluisterd maar er nog niet helemaal met je gevoel op afgestemd bent geraakt.

Een vergelijking die ik wellicht al eerder maakte zijn de films van David Lynch. En dan niet de rechtlijnige, maar die als Lost Highway, Mulholland Dr. en Inland Empire.

Doordat dingen in een bepaalde context geplaatst zijn komen er intuïtief toch associaties op vanuit het onbewuste. Het is dan ook niet structureel dat de outro (die een vervolg lijkt te zijn van de aanzwellende piano(na)klank waarmee het nummer opent) samenhang vertoont met de rest van The Leper Affinity, maar het zet de toon, bepaald mee de sfeer. Het is al een grimmig nummer en hiermee wordt het voor mij echt unheimlich, zo dat mijn nekharen er overeind van gaan staan.

Wat ik ook nog leuk vind aan de herhaling van thema's en rifs is dat die vaak nog een keer meer gespeeld worden dan je aanvankelijk zou verwachten. Naast dat brengen ook de akoestische passages vaak tot ondergaan. Opeth kan onmogelijk als fastfood binnen gewerkt worden. De muziek 'dwingt' bij wijze van spreken tot contemplatie.

Maar eens je nummers van voor tot achter kent, en de 'rit' dus beheerst, dan gaat het aan een duizelingwekkende snelvaart vooruit. De hoogtes en laagtes, versnellingen en vertragingen stuwen je met een duistere oerkracht voort.

Vage taal misschien, maar een poging tot verwoorden wat Opeth voor mij is dus.


Maar om het weer over Heritage te hebben; de hoes, de vermoedelijk kortere nummers, de afwezigheid van grunts, de invloeden die allemaal schijnen aanwezig te zijn, maken mij nieuwsgieriger dan ooit. Echt een album waar ik halsuitreikend op zit te wachten.