Opeth - Heritage (2011)

Dju ja ik zat de hele tijd met black metal in mijn hoofd, niet gothic metal...

Ik zou ook nog Morningrise beluisteren. Wel iets harder maar er zitten toch wel flink wat folkinvloeden en akoestische gitaarstukken in. Ook was het een van de laatste albums van de band met twingitaarloopjes in de stijl van Wishbone Ash enzovoort.

Ik zou het gros van de Opeth-platen gewoon in het death metal-hoekje steken. Blackwater Park, Ghost Reveries, Deliverance en Morningrise passen goed in dat hokje.

De discussie daarover zal ik straks wel verplaatsen naar de artiestenpagina. Het is niet de bedoeling dat iemand nu gaat reageren dat hokjesdenken nergens voor nodig is, dat is een dooddoener voor diegenen die wel graag over hokjes discussiëren.

Morningrise past dan toch beter in het black metal hokje. Pas op My Arms, Your Hearse begint Mikael's zang op een grunt te lijken en die grunt is eigenlijk het enige echte death metal element in de latere muziek van Opeth.

Meestal wordt het dan maar progressieve death metal genoemd, wat ik onzin vind.

Als een band zich niet goed laat plaatsen in een beperkt hokje, kies dan een ruimer hokje. Als ik er een naam op moet plakken dan is het progressieve rock/metal. Bij Damnation en Heritage is de term metal weg te laten uiteraard.

Ik vind Opeth geen death metal en ook geen black metal. Wel zijn er links en rechts wat invloeden uit die extremere hoeken te bespeuren, net als dat er ook wat doominvloeden zijn en nog veel meer. Progressieve metal dekt de lading inderdaad veel beter. Vanaf pak hem beet Still Life zijn die deathinvloeden wat weggeëbd uit de Opethsound en sluipen er weer andere invloeden in het totaalgeluid. Dus in die zin vind ik dat de term zowel voor het oude werk als voor het werk tot Heritage kan gelden.

Een aardig album, maar het kabbelt maar een beetje voort. Verder ben ik niet zo onder de indruk van de vocalen, ik vind die nogal saai. Opeth laat horen dat ze aardig nummers kunnen schrijven, maar net dat beetje extra, diepgang, dat mis ik op deze plaat.

Een ding is voor mij zeker, dhr. Mikael Åkerfeldt heeft hele grote kerstballen.

Ik bedoel maar, om met zo'n album te komen, welke aan alle kanten ruikt naar old school obscure prog uit de zeventiger jaren, terwijl je normaal je longen uit je lijf schreeuwt, dat verdient respect.

Voor mij is dit toch een van de pareltjes uit het overvolle en zeer goed gevulde prog jaar.

Ik zou niet weten waarom dat respect zou verdienen. Opeth probeert in alles altijd heel bijzonder te zijn.

Dat is niet helemaal waar, bij Opeth brult hij helemaal niet zo vaak.

Heritage begint me steeds beter te bevallen. Ik ga nu van een 3 naar een 3,5, en als hij in dit tempo blijft groeien ga ik daar misschien nog wel eens een halve ster aan toevoegen. Het album begint steeds meer als een geheel te klinken, en ik kan bijna door alle stukken wel geboeid worden, waar ik de eerste luisterbeurten nog wel eens verveeld zat te luisteren.

Ik heb eerder vandaag bijna exact dezelfde gedachten gehad, en had de pagina al open staan om als het album gedaan was er een halfje bij te doen. Uiteindelijk heb ik het (nog?) niet gedaan omdat ik er nog steeds stukken bij zijn waar ik toch nog wat verveeld zit te luisteren, en moeite heb de aandacht erbij te houden. Maar hij wordt inderdaad wel beter naarmate je'm meer als een geheel, en los van de Opeth v.01kunt beleven.

edit: Ik bedoel eigenlijk meer iets op zijn eigen los van v.01. Want het probleem voor mij blijft dat ik het album nog steeds te fragmentarisch vind. Spijtig, want hier staan zeker geniale dingen op.
Als Opeth deze weg blijft bewandelen, kun je het eigenlijk ook wel als een debuutalbum zien, waarop men nog een beetje zoekende is. In dat geval heb ik zeer hoopvolle verwachtingen voor de toekomst.

Vergeleken met Bloodbath wel ja

Daar zijn Nederlanders toch wel goed in, he?

Alles letterlijk nemen.

Het is gewoon onzinnig om te zeggen dat hij normaal de longen uit zijn lijf brult, want dat is bij Opeth gewoon niet waar. De cleane stem is niks nieuws.

Hij bedoelt toch gewoon grunten? Niet echt schreeuwen zoals in hardcore-bands, maar wel grunten.

Kijk, jij snapt het.

Zo onzinnig is het dus niet.

Mits je alles letterlijk neemt.

wat heeft het dan met Opeth te maken?

Toch maar dat halfje erbij. De geniale 5* stukken compenseren de saaiere delen.

Leuk dat je het blijft volhouden en dat het nog loont ook.

'k zet hem voor mijn plezier op hoor, maar hij wordt wel leuker en leuker

Voor mij geldt ongeveer hetzelfde. Vind 'm nu ook een 4* waard, en staat denk ik wel in m'n top 3 favoriete Opeth-albums. Snap niet hoe ik dit eerst saai kon vinden. Hoewel, misschien zijn het stukken als het volledig nutteloze begin van Famine. Dat vind ik dan weer simpelweg vervelend om naar te luisteren.

Ambitieuze plaat, die nog altijd direct herkenbaar is als Opeth, ondanks dat het geen metal meer is en Akerfeldt clean zingt. Ik heb echter de indruk dat er wat te geforceerd op zoek is gegaan naar veel variatie. Met name de rustige passages vind ik lang niet altijd goed werken. Soms zijn die zelfs behoorlijk saai (bijvoorbeeld de intro's van 'Häxprocess' en 'Famine'). Ik kan me dan ook wel vinden in de opmerking van Cabeza Borradora dat het album ietwat fragmentarisch klinkt. 'Marrow of the Earth' vind ik bovendien niet erg geschikt als afsluiter.
Met dat alles samenhangend, de onderlinge cohesie van het album had beter gekund.

Een gemiddelde van 3,67* vind ik wel terecht.

Ik hoor helaas ook Marco Borsato in 'Folklore' (niet alleen de solo). Dat moet ik dan echt afzetten. Als Borsato door m'n hoofd begint te zingen, is er niets meer aan te doen...

Opeth wil interessant doen (al een tijdje overigens).
Resultaat: het klinkt niet authentiek en bezield, maar geforceerd en pretentieus.

Nee, geef mij de platen tot en met Still Life maar.
Blackwater park was ook wel oké, maar hier kun je al de later steeds meer aanwezige invloeden van Steven Wilson horen (Beetje dubbing hier, keyboardtoetsjes daar, lekker veel compressie, toe maar jongens)

Kutmuziek!

Berichten verplaatst naar Opeth

@Artkramer:
Volgens mij klets je maar wat raak. Opeth gebruikt geen keyboards! Op BP is een stukje piano te horen. Op de albums daarna gebruiken ze een Mellotron. Op Damnation geloof ik gewoon een piano.
En compressie? Leg dat eens uit...
En ja, Steven Wilson heeft 3 Opeth platen geproduceerd. En laat Steven Wilson nou net bekend staan om zijn goede composities en een meer 'open' geluid. Compressie..?

Over dit album: Het pakt mij nog steeds niet. Denk dat ik deze maar gewoon oversla. Ik juich het alleen maar toe als een band iets nieuws probeert, maar dit is niet voor mij.
Overigens meen ik gelezen te hebben dat Michael is geïnspireerd door de vele oude lp's die hij heeft verzameld

Natuurlijk gebruikt Opeth wél keyboards. Trouwens, piano en mellotron zijn ook keyboards.

Steven Wilson heeft 4 albums voor Opeth geproduceerd.

Ik vind juist die oude platen van Opeth niet te pruimen.

Ik ben wel erg te spreken over Per Wiberg maar die zit er pas net bij, heb ik begrepen.
Misschien dat juist door zijn toedoen (ik kende zijn werk al bij band Spiritual Beggars, King Hobo en Kamchatka), de band wat meer retro is gaan klinken.

Per Wiberg heeft, kort na de studiosessies van dit album, de band verlaten.

Dat las ik ook. Ben benieuwd wat hij nu gaat doen.

Hij heeft best een indrukkwekkend CV: Spiritual Beggars, Opeth, Arch Enemy, Anekdoten, Kamchatka, King Hobo etc.

Hij speelt in ieder geval lekker ouderwets aandoende toetsenpartijen....