Phil Collins - ...But Seriously (1989)

en dat andere meisje, waarvan ik even de naam kwijt ben , in die Sky Radio-televisiereclame weer gezellig kerstfeest te vieren......



Do

Nummer 10 "Saturday Night and Sunday Morning" ken ik nog van Barend en van Dorp.

Dat meen je niet!?

I wish it would Rain Down is voor mij een schitterende song. Het refereert wat aan Wish You Were Here van Pink Floyd, althans zo voel ik dit aan.
Eric Clapton speelt hier de gitaar als ik me niet vergis, het is een magistraal nummer.
Héél de plaat ademt de sfeer uit van klasse.

Vind dit wel de laatste plaat van Collins van een hoog niveau.

Na deze glijdt de grappige kale drummer af naar pure elevatormuzak...
Je moet het daar uiteraard niet mee eens zijn!
4.5 sterretjes
**** 1/2

Deze ligt ook nog ergens stof te verzamelen. Ik kan me voorstellen dat je dit goede muziek vindt want de kwaliteit is er best wel, maar ik heb nooit het gevoel van Joepie, laten we But Seriously eens gaan draaien.

Toch staan hier een aantal lekkere door blazers voortgestuwde uptempo tracks op en ook een aantal goede ballads. Het enige echte misbaksel is Another Day in Paradise. Hij zal het wel goed bedoelen, maar yuk......

jezus wat is Another day in paradise toch een misbaksel van jewelste, gaat ome Phil ons hier vertellen hoe slecht we allemaal zijn? HIj heeft best "aardige"dingen gedaan hoor , maar dat belerende toontje... vreselijk. roomser dan de paus. salon-socialist...

Ach Steven, Phil Collins neem ik al jaren niet meer serieus... .

Ik ben nu 13 en op me achtse luisterde ik al naar ome phil.....
Maar ik vind dat dit een sterk popalbum is!
Ik snap wel dat de Genesis fans en de oude Phil Collins fans boos zijn over dit album maar dit is gewoon geen slecht album met prima muziekale begeleiding

Dit is een topper, vanaf de eerste trompetklanken van Hang in long enough tot het gesuis van Daryll Stuermer op z'n gitaar.

Geen een slecht nummer zijn beste album.

Colours blijf adembenemend en natuurlijk dat schitterende Wish it would rain down.

Mooiste nummer van de plaat is That's just the way it is

Superb!,

Een van collins beste platen naar mijn mening, Gister om 2 uur snachtts met het cd boekje met teksten en de iPod puur iztten te genieten,

vooral, "Colours" "father to son" hebben bij mij veel op.

en "something happened..." en "hang in long..." zijn lekker meezingers
4.5!

Mooi plaat maar gaat toch een keer vervelen al die hitjes. Geef mij Face Value maar. Another day ...... pffffff. Ik zie de aanstekers in Ahoy nog voor me, vreselijk.

Deze CD heb ik jarenlang , sinds 1996 (en nog steeds) geluisterd in de auto van mijn vader. Ook als we op reis gingen, probeerden we wel Gloria Estefan, Eros Ramazzotti enzo. Het was toch altijd opnieuw ...But Seriously die mijn vader van mij op moest zetten.

Alle nummers op ...But Seriously ken ik dus inmiddels uit m'n kop. Het klinkt nog steeds erg leuk, elk nummer is mij inmiddels wel 100x gepasseerd. Alleen nummers 6, 7 en 8 hangen nu mijn keel uit. De rest kan ik nog steeds waarderen.

En al dat gezeik over Phil dat ie beter kon blijven drummen in Genesis is ook onzin. Selling England By The Pound is dan wel een goed album... de hits van Genesis werden gescoord met Collins als zanger. Beoordeel een album nou éérst eens zonder naar eerder werk van een artiest te luisteren, en begin dan pas met zeiken als de muziek je nog niet bevalt. Hij heeft een erg goede stem hoor. Ook op dit album. Bij Phil Collins is mijn smaak voor/ontdekking naar muziek begonnen. Voor mainstream adult contemporary popmuziek, is het werk wat Collins als solo-artiest tot en met dit album heeft geleverd, prima luisterbaar. Daarna was het 3x niks meer, afgezien van 'You'll be in my heart' op de soundtrack van Disneys Tarzan.

Om een lang verhaal kort te maken, 4 sterren voor een prima popplaat.

Van al de soloalbums die Collins maakte is dit samen met Face Value met afstand de beste.Deze plaat overtuigd door de frisse benadering en met een aantal uitstekende songs.Het is niet zozeer een drastische koerswijziging maar het is allemaal net even wat sprankelender.De ballads resulteren eens een keer niet in zeikliedjes,al is Do You Remember ook niet echt een favoriet van mij.
De lekker vette swingers Hang in long enough en Something happened on the way to heaven,behoren tot de betere tracks.Veel koper,uitmuntend slagwerk en met de nodige pit vertolkt.Fraai is natuurlijk ook I Wish it would rain down,niet in de laatste plaats door Eric Clapton,die lustig solleert.Het nummer kent dan een mooie gospelachtige climax.Another day in paradise is een knappe song met medewerking van david Crosby.De harde realiteit van het daklozen bestaan wordt hier aan de kaak gesteld.Zo is het een plaat geworden met tijd voor lekkere swingende songs en een aantal wat treurige slowers.Het is in ieder geval een werkje waar de kleine Brit zich niet voor hoeft te schamen.Helaas was het spul nadien inspiratieloos en artistiek heel mager.

Dit vind ik het beste album van Phil Collins, waarna het bergafwaarts ging. Maar hier staan uitsluitend sterke songs, zowel de ballades als de uptempo-songs waarvan vele ook een hit zijn geworden.
"Another Day in Paradise" en "I Wish It Would Rain Down" zijn magistrale songs wat mij betreft, "Something Happened on the Way to Heaven" en "Hang in Long Enough" vind ik ook vette nummers.

Ik heb mooie herinneringen aan dit album, waarschijnlijk daarom zoveel sterren, of misschien omdat het toch best wel een lekker album is......

Kan het niet genoeg blijven zeggen maar is een keer in mijn top 10 gezet heerlijke plaat

Jawel, dit album en zijn debuut (Face Value) zijn voor mij het meest genietbaar;
Hier is van de songs echt werk gemaakt, de muziek is rijk en zeer gevarieerd, dit moet niet onderdoen voor zijn werk met Genesis; echt niet!
Het leuke is het gebruik van blazers, al is daarmee nooit overdreven;
I Wish It Would Rain Down vind ik ijzersterk en net als single Another Day in Paradise is dit heel sfeervol, zoals heel dit album.
Later ging ie muzikaal steeds meer in het moeras der ongeïnspireerdheid (is dàt goed Nederlands ??) afzakken, maar hier klinkt ie erg fris.

Dit album haalt het toch echt niet bij het Genesis werk van weleer!!

Toegegeven, Phil Collins kan nog veel dieper zinken (getuige de misbaksels van platen die meneer nog zou gaan maken) en een aantal songs (I Wish it would rain down, Colours e.d.) zijn redelijk genietbaar, maar mijn probleem met Phil is (zonder over het inmiddels besproken Another day in paradise te beginnen); ik geloof hem niet meer. De emotionele lading die Face Value meedroeg is verdwenen, het is nu dikdoenerij troef en het raam uit met de oprechtheid.
Akkoord, ik hou wel van een beetje woede in mineur en dan ben je bij Phil Collins, Sky Radio boegbeeld, toch wel aan het verkeerde adres. We can't dance (met de heren Rutherford en Banks als trouwe sidekicks) bewees echter dat hij het soms nog wel in zich had. Ik had zijn verdriet en woede wat vaker willen zien, daar komen imo zijn beste songs uit. Even voor de duidelijkheid, ik heb niets tegen zijn softe kant, maar een breekbare song van het niveau If leaving me is easy heeft hij later ook nooit meer gemaakt.

Een man die iedereen leuk moet vinden, dan kun je natuurlijk ook weinig avontuur verwachten...

**1/2

In z'n soort weer echt een prima cd van Collins. Met een enorm zelfvertrouwen de jaren 90 in, vol met prijzen beladen. Hij neemt iets van afstand van de harde rock van z'n twee voorgangers. Zwiepende opener dat wel, komt dan met 2 ballads, maar herstelt zich met Something happened on the way to heaven. Colours lijkt dan de volgende ballad, halverwege gooit Collins de song echter om en, gezien het nummer, sluit het goed af. Eric Clapton jankt prima mee in I wish it would rain down, Ballad met Another day in paradise en meezingen van David Crosby. Groots opgezet allemaal, niet waar?
Tot en met de afsluiter, Find a way to my heart alles redelijk beluisterbaar tot adembenemend.

Daarmee stoppen mijn positieve bijdragen over Phil Collins.

Hij doet na But seriously nog mee aan We can't dance van Genesis, met tour. Dat gaat nog. Daarna: writersblock, in mijn optiek. Doofheid, vindt Phil zelf. Hij hoort niet meer wat hij opneemt. De ene kant op of de andere, het vervolg is inderdaad ook niet meer om aan te horen. Anno 2008 raad ik iedereen af nog iets te kopen van het studiowerk van Phil Collins, na But seriously, tenzij je nog iets wilt redden van zijn banksaldo, na het omvallen van een aantal Amerikaanse banken. Ik wacht dan ook maar geduldig af, waar hij nog mee gaat komen.

Laatste echt goede album van de solo-artiest Phil Coliins, maar wat voor een ! Vanaf de blazers die Hang in Long Enough starten heeft het album me in zijn grip en laat me ook niet meer los tot de laatste noten.

Er staan een aantal onbekende pareltjes op, zoals Colours, Heat on the Street en Find a Way to My Heart. Top plaat !

Voor mij zijn laatste sterke plaat, geheel akkoord rkdev, daarna werd het richting; bagger om het met dat spuuglelijke Hollandse woord toch maar te zeggen...

Want dat mag je weten dat ik de klootzak die dat wood bagger heeft uitgevonden persoonlijk zou willen afmaken!

Maar deze plaat is haast zo sterk als het debuut Face Value.
Something Happenend On The Way to Heaven, Hang In Long Enough maar voor mij is de absolute topper hier het dromerige en erg depri nummer I Wish It Would Rain Down, dat compositorisch toch wat aan Wish You Were Here van Pink Floyd doet denken...
Zoals gezegd, erg mooi album.

Co -sign

...But seriously is een zeer behoorlijke popplaat. Het bracht destijds wat fatsoendelijke liedjes op de radio als Another day in paradise, I wish it would rain down en Something happened on the way to heaven. Van Do you remember? staat het me minder bij dat het grijsgedraaid is.(Mischien ook wel.) Van de resterende liedjes zijn het lange Colours en kortje Father to son m'n favorieten. Hang in long enough swingt wel lekker. Vier sterren voor Collins.

Grappig dat Radio Veronica deze plaat op plaats 20 noteert in de album top 750

Niks grappigs aan gewoon een dijk van een plaat.

Na Both sides werd het minder tot niks maar dit is een plaat om van te blijven genieten

Het is een prima plaat, maar plaats 20 lijkt mij een tikkeltje overdreven.

Ja ja ligt er aan welke platen er onder staan deze is vind ik geweldig maar legendarisch is hij niet

Geen slechte plaat, ik vind het net iets beter dan "No Jacket Required". Tevens ook de laatste goede Phil Collins plaat. Veel goede songs. Mindere nummers zijn "Do You Remember?" en "That's Just The Way It Is". Dit zijn wat saaie ballads. 3,5*

Zonder twijfel het beste album van Phil Collins. Raar om te zien dat deze popartiest zo ondergewaardeerd wordt op MusicMeter. I Wish it Would Rain Down, Colours, Another Day in Paradise en Something Happened On The Way To Heaven zijn gewoon hele goede nummers.

4 sterren.

Samen met Face Value ongetwijfeld zijn beste werk . Dat Collins zo ondergewaardeerd wordt op MM heeft jammerlijk te maken dat hij na deze plaat behoorlijk is ingedut op artistiek gebied . De albums nadien zijn ongelofelijk saai en slap .