Dream Theater - A Dramatic Turn of Events (2011)

iemand voelt zich aangevallen

ikzelf ben ook totaal niet onder de indruk van Mangini.
maar ik heb begrepen dat dit album zonder hem is geschreven, dus misschien dat als hij in het vervolg wat invloed heeft, dat we dan toch weer lekkere drum partijen krijgen.

De nieuwe drummer lijkt de personificatie te zijn van alles wat mensen is gaan tegenstaan aan Dream Theater, heb ik de indruk.
In mijn beleving zijn drummers niet de personen die een album maken of breken. Het kunnen wel smaakmakers zijn. Mangini lijkt mij een drummer met bovengemiddelde kwaliteiten. Hem afbranden en daarmee het album afbranden, lijkt mij daarom wat onterecht.

A Dramatic Turn Of Events beschouw ik zelf als just another Dream Theater album. Nergens verrassend, maar wel vertrouwde kwaliteit. Dit keer wordt het geluid van Images And Words weer eens opgezocht. Maar eigenlijk had het album best gemist kunnen worden. Anderszijds zet ik het ook weer niet af als hij per ongeluk aanstaat.

Misschien is dat wel de echte teleurstelling. Hopen op een klapper, maar eigenlijk gewoon datgene krijgen wat je al in veelvoud in de kast had staan.

daar heb je enigzins wel gelijk in, alleen was de drummer in DT altijd duidelijk aanwezig en verantwoordelijk voor een groot deel van de nummers.
en dat mis ik hier dus, normaal kwamen de drums altijd heerlijk over lekker uitgebreid en groots aangezet, hier is het maar ondergeschikt aan de rest in mijn beleving.
maar Mangini is niet de schuldige van een slecht album dat is heel DT uiteraard.

tja zolang ze onder de naam Dream Theater werken zal ik het altijd als een nieuwe DT zien, maar dan mogen we nog wel hopen (/ verwachten) dat als er nieuwe leden komen dat er toch een wat andere geluid geproduceerd word, aangezien hij dan ook meeschrijft aan een album en natuurlijk andere ideeën heeft.

maargoed hopen op een klapper en die niet krijgen is toch wel het geval hier.
maar dat ze dan weer in herhaling vallen van het oude werk, en het dan nog slecht doen ook, dat neem ik ze erg kwalijk.
ik hoop dat ze mangini in het vervolg de ruimte geven om wat frisse wind te doen waaien.

en ik ben het met je eens dat Mangini een bovengemiddelde drummer is, alleen hij past niet in DT als ze op de oude weg doorgaan.

Ik heb die gasten live gezien afgelopen zomer en die drummer is gewoon erg goed. Kon Dream Theater helemaal niet (alleen van naam) en het is helemaal niet mijn soort muziek (dat heb je met die festivals he) maar ik vond het geweldig.

Aah, dus dat verklaart waarom Metallica nog steeds niet is ondergegaan

Oh ja, Ulrich. Die kan ook ineens niet meer drummen. Heeft allemaal niets te maken met het feit dat zijn persoontje wat weerzin wekt bij deze of gene...

Deze plaat wordt af en toe toch wel te hard aangepakt, ik vraag me af of, wanneer deze nummers door Portnoy waren ingeslagen dit ook het geval was geweest, denk het niet.....

Voor mij is het gewoon een degelijke Dream Theater plaat, niet hun beste, maar zeker ook niet hun slechtste.....

Geen enkele drummer had dit zwakke songmateriaal nog kunnen redden, mij maakt het niet uit of Portnoy of Magnini hier had gedrumd. Vraag is natuurlijk of de nummers beter waren geweest als Portnoy nog in de band had gezeten, maar daar heb ik gezien de vorige twee platen ook geen vertrouwen in.

ik heb begrepen dat dit album is geschreven zonder drummer (zowel portnoy als mangini)

dus als portnoy nog in de band had gezeten had hij zeker zeggenschap gehad over de nummer waarbij dus ook de drums naar hem zouden zijn aangepast.
hetzelfde verhaal als mangini als meegeschreven had natuurlijk.

dus eigenlijk is het dan niet te wijten aan Mangini, maar aan alle andere leden.

Merk nog even op dat Mike Pornoy alleen teksten schreef. Zeggenschap had hij wel over de nummers, maar dat beperkte zich tot het coachen van de andere bandleden tijdens het opnemen.

Ookmet de structuur en opbouw van de nummers bemoeide Portnoy zich, zoals bijvoorbeeld in dit fragment te zien is.

Ik vind toch dat er weinig mis is met dit album. Hij wordt steeds beter naar mate ik 'm meer luister. Eigenlijk vind ik alle nummers erg lekker. Het minste nummer vind ik Lost Not Forgotten.

@Apieknar: Helemaal mee eens.
Heb hem nu ook meerdere malen beluisterd en hij wordt inderdaad steeds beter.

Toch blijf ik Mike Portnoy missen!!

Heb hem nu een paar keer beluisterd en ik vind er eigenlijk helemaal niks mis mee. Er zitten een paar lekkere (stevige) nummers tussen en voornamelijk het gitaargeweld vind ik op dit album wel heel goed. De grootste anticlimax vind ik overigens in het laatste nummer zitten, eigenlijk een prachtig nummer, totdat die synthesizer er doorheen krijst. Vreselijk. Maar een prima album, wie weet groeit hij ook nog. Als ik naar voorgaande reacties kijk is die kans zeker aanwezig.

Ah nee dat meen je niet! Dat vind ik juist een prachtige solo van mr Rudess! Die solo vind ik misschien wel het hoogtepunt van de hele plaat.

Nee, helaas, ik vind dat het dieptepunt van het album.

Inderdaad zeg, dat is echt een prachtige solo van Rudess. Tilt voor mij het nummer direct naar een hoger niveau!

Hé, een nieuw album van Dream Theater, dat had ik even gemist. En maar liefst 20 pagina's - blijkbaar is dit belangrijk. Dus heb ik het openingsnummer even geluisterd. En iedereen zit ongetwijfeld te wachten op de mening van een ouwe knar.
Zeer goed, zonder meer. Sommigen schreven dat het geënt is op Pull me under. Daar ben ik dan best tevreden mee, want ik vind On the Backs of Angels interessanter op het eerste gehoor. Pull me under is niet mijn favoriete DT-nummer. Het zou natuurlijk kunnen dat ik na vijf keer luisteren van mening verander, maar dat komt ook weer niet zo heel vaak voor.
Een verandering van stijl hoor ik niet. Zoals vaak complexe riffs, intelligente uitwerkingen, melodieën die prettig in het gehoor liggen, maar niet blijven hangen. Dat laatste is overigens geen kritiek, ik heb in mijn kast nogal wat modern klassiek staan waarvan ik de melodieën evenmin kan herinneren.
Die nieuwe drummer is wat minder nadrukkelijk aanwezig dan Portnoy. Maar dat vind ik niet bij voorbaat een nadeel, omdat ik Portnoy nooit heb beschouwd als een drummer die een compositie naar een hoger niveau kan tillen. Ook dat is geen kritiek, want zelfs mijn favorieten Bonham en Powell lukte dat maar een paar keer. Maar tegenwoordig begin ik meer en meer waardering te krijgen voor Ian Paice in de jaren 70, die niet zo nodig in het centrum van de belangstelling hoefde te staan. Dat zijn wel erg veel woorden om te vertellen dat Mancini iig competent is.
Mijn enige bezwaar is dat LaBrie een tikje laag gemixed is. Ik heb namelijk het idee dat zijn stem met de jaren aan kracht wint.
De rest volgt later, als ik tijd heb.,

Nee, die verandering van mening zit er niet in. Ik heb nog maar een keertje geluisterd. On the Backs of Angels heeft veel meer aantrekkelijke ideetjes dan Pull me under.
En met Mangini (blijkbaar met een g) is niets mis.
Tot over een paar dagen.

Nu ik het hele album heb gehoord bekruipt mij onontkoombaar het gevoel dat DT een serieuze koerswijziging nodig heeft. We weten nu wel dat Petrucci en Rudess hun instrumenten uitstekend beheersen. Dat hoeven ze niet meer te bewijzen, net zo min als Blackmore en Lord dat in 1972 nog hoefden.
Opmerkelijk genoeg zijn er op dit album ook aanwijzingen welke richting ze op moeten gaan: vereenvoudiging. Neem nu This is the Life. Dat is een wanstaltige overgeproduceerde ballad, met zoete violen en hemelse overstuurde gitaarklanken bovenop een wall of sound. Maar luister nog eens naar de tweede minuut. Rudess speelt niet meer dan piano. Petrucci speelt één van zijn simpelste solo's aller tijden. En dát klinkt plotseling overtuigend. Of neem de eerste helft van Bridges in the Sky. Dat heeft een furieuze riff, dat tegen death metal aanleunt, terwijl Rudess een paar simpele Keith Emerson achtige klanken erbovenop gooit. Hadden ze het daar niet bij kunnen laten? Helaas moet de band na een minuut of vijf weer moeilijk gaan doen en verlies ik mijn belangstelling. Ook de pseudogregoriaanse inleiding slaat nergens op.
Dus jongens, verzamel een stel fijne riffs - dat kunnen jullie nog steeds, hoor het begin van Breaking all Illusions - en houd het verder simpel; vooral geen loze krachtpatserij. Het is ook niet nodig om twee keer per minuut van tempo te wisselen. Kortom, doe eens meer met minder.
Want de eerste drie minuten van Breaking all Illusions zijn simpelweg briljant.
Maar er gaat nog wel een extra half sterretje eraf voor het wanstaltige slotnummer.

Ik begrijp het als je het je smaak niet is, maar Dream Theater zonder die virtuositeit zou toch geen Dream Theater zijn? Dat doen al die andere progbands namelijk ook al en is net zo min origineel. Nee, dan heb ik liever gewoon Dream Theater die een Dream Theater album maakt. Ze zijn onderling toch genoeg verschillende naar mijn mening.

Wie Mike Mangini een nono op drumgebied noemt, is zelf een nono. En een nitwit. Wat een ongelooflijk domme opmerking. Mangini is qua drumvaardigheden (met name polyritmisch) zelfs nog verder dan Mike Portnoy. Dat hij dat niet allemaal laat horen op deze cd (de muziek was al geschreven voordat hij toetrad) wil niet zeggen dat hij niet kan drummen.

Ik ben een enorme fan van de eerste albums van DT. Daarna kan het mij niet bekoren.
Het zit misschien goed in elkaar en heb ook zeker nog waardering voor het werk van DT, maar het is veel van hetzelfde de laatste jaren: die continue onrust in de albums.
Het is net alsof DT steeds maar ramt op die deur die maar niet open wil. En dat geram klinkt niet.

Gitaartje hier, gitaartje daar, synthesizer ritme wisselingen en dan proberen met de stem het geheel van extra kracht en passie te voorzien. Dat deden ze bij de eerste albums ook wel zo nu en dan maar dan ook met succes, het klonk logischer. Minder geforceerd.
Ik heb nu ook hierbij het idee dat de gitaren het stemgeluid overheersen.
Alsof ze continue tot grote hoogtes willen stijgen met het geluid terwijl juist het rustige gitaarwerk en ook stem juist mooi het gevoelsmatige verschil kan aangeven.

Heb hem niet helemaal nog geluisterd en geef hem daarom geen cijfer. Wel vind ik dat dit album tot nu wel de vorige overtreft maar mis toch de écht geloofwaardige DT.

Hé Harribo geen beoordeling(s) cijfer?

Lees even zijn bericht, onderaan..

Sorry overheen gekeken

Ik vergeef het je.

Ik deel de mening dat DT weer een andere koers op moet gaan. Alhoewel ik dit album bijzonder goed vind klinken en het live als een huis staat.
Stiekem hoop ik op ooit nog zo´n verschrikkelijke parel als Metropolis.. Dat zou toch wat zijn..

War is dit een goede plaat zeg. DT heeft zich hiermee overtroffen. Waar er op eerdere albums een moment een moment van langdradigheid was te bespeuren is dat bij dit album niet het geval.

Toch misschien die eerdere albums nogammals een kans gegeven