The Smiths - The Queen Is Dead (1986)

Ik denk dat de verhouding Marr - Morrissey niet zo slecht is, enkel is een reunie voor hen niet nodig omdat ze allebei nog aardig wat centjes verdienen

Een reunie zal vooral stuk lopen op de relatie Morrissey - Joyce.
Die laatste krijgt nog steeds een berg poen van de eerste, maar de eerste wil niet dokken.

Ik ben met hoge verwachtingen deze plaat gaan luisteren. Dat is nu 3 weken geleden. Sindsdien heb ik em elke 2 dagen wel 1 keer helemaal geluisterd.

Ik kan niet zeggen dat dit veel met me doet. Er staan wel nummers op die blijven hangen (Bigmouth, Queen is dead, Some girls) maar het gros roept bij mij vervelende associaties op met AHA....

Daarom is dit album niet echt aan mij besteed, ik vind em niet speciaal. Weer word bewezen dat de jaren '80 me niet al te veel kunnen boeien.

3.5*

Dan vind ik 3,5 nog heel acceptabel!

Je bent guller dan ik zou zijn wanneer ik zo'n bericht zou hebben geschreven.

Ssst! Breng hem niet op ideeën!

Mwoah... als iemand dit album niets vindt, en het een 0,5 geeft, daar zou ik echt niet van wakker liggen.
Van mijn part geeft iedereen aan al mijn favoriete albums alleen maar 0 sterren, een mogelijkheid die dan speciaal door Jordy gecreëerd wordt voor enkel mijn favoriete albums.
Het zou me helemaal niets uitmaken, echt niet.


Het viel me gewoon op dat een zin als

"Ik kan niet zeggen dat dit veel met me doet. Er staan wel nummers op die blijven hangen (Bigmouth, Queen is dead, Some girls) maar het gros roept bij mij vervelende associaties op met AHA...."

toch nog 3,5 oplevert. Dat vind ik erg ruim becijferd.

Waarschijnlijk omdat The Smiths de coolste band ter wereld die tevens nare associaties met AHA oproept is .

Voor mij roept het nooit associaties met Aha op. Gelukkig maar. (h)

Sorry hoor, maar ik heb echt geprobeerd dit album te laten bezinken en nog een keer luisteren etc. Maar ik krijg elke keer weer de rillingen van die afgrijselijke stem. Ik kan hier niet naar luisteren.

Elk lied is een pareltje, elk lied is klasse, behalve nummer drie! Dat nummer weet ik niet echt te appreciëren.. Maar misschien verandert het nog hé. In ieder geval een topplaat van formaat, die zeer zeker een 4.5 sterren waard is. Op zijn minst!

je bedoelt I know it's over? Vallen mijn schoenen bij uit. Dat is nou juist HET pareltje van deze cd. Heerlijk boordevol drama en een erg goeie melodielijn

Nja, de klik is er nog niet bij dat nummer. Voor de moment heb ik andere favorieten... Kan nog veranderen, dan is de kans ook groot dat ik de plaat opwardeer naar 5 sterren.

Goed album, voor mij een van de weinige albums uit de jaren '80 die ik kan waarderen. Behalve Frankly, Mr. Shankly staan er geen mindere nummers op. The Queen is Dead en Bigmouth zijn mijn favorieten.

Mijn nummer 1, geweldige plaat. Moz & Marr zijn hier eigenlijk gewoon te goed beide zullen dit niveau ook nooit meer halen jammer genoeg. Moz heeft een geweldige stem na Sam Cooke de beste vind ik. Morrissey had altijd al mooie teksten maar zijn teksten hier zijn beter dan de teksten op welk album van wie dan ook. En Johnny Marr speelt hier gitaar zoals het moet hij is de beste gitarist van de 80s en kan zo in het rijtje Hendrix, Page & Clapton. Elk nummer is een klassieker op zich zelf. Het album heeft een hele verdrietige sfeer ik ken geen ander album waar je de sfeer zou goed voelt (oke misschien Nirvana's Nevermind). Het album heeft veel verschillende thematiek, eenzaamhied (Never had no one ever ), humor (Mr. Frankly), excentriek/anders zijn (Vicar in a tutu), onschuldigheid (some girls are bigger then others en over depresief zijn (I know it's over & There's a light that never goes out). Dit album zou elke muziekliefhebber moeten horen, zeker alt rock/ en zwaardere pop liefhebbers.

het meest deprimerende smiths-album.
komisch ja, donker jawel maar vooral een beetje deprimerend.
''i know it's over'' en ''never had no one ever'' zijn niet bepaald nummers om te draaien als je je toch al niet best voelt.

''there is a light that never goes out'' wordt vaak genoemd als favoriete smiths-nummer door velen.
begrijpelijk, prachtige melancholische popsong over vriendschap(waarschijnlijk).
maar ''bigmouth strikes again'' behoort zeker ook tot het beste van the smiths.

het laatste liedje ''some girls are bigger dan others'' compenseert nog een klein beetje de hele treurige sfeer van deze plaat.
''meat is murder'' blijf ik beter vinden maar dit is essentiele smiths.
alleen niet eentje die ik vaak opzet.

Ja maar dat is juist het mooie van dit album. Dat zwartgallige, maar doorspekt met humor en sarcastische zelfspot. Dat is Morrissey ten voeten uit. Je moet er wel van houden, als je iets opgewekters wil moet je ook gewoon noet bij The Smiths zijn en zeker niet bij deze cd.
Maar veel opgewekte muziek van goed nivo is er sowieso in Engeland niet gemaakt in de jaren 80.

Hoe weinig fan ik ook ben van deze band, ik moet toegeven dat ik ten gepasten tijd wel kan genieten van deze wat zwartgalligheid.

Maar ik moet er met mondjesmaat naar luisteren, dat zal dan wel aan Morrissey zijn stem liggen, die mij nooit erg gelegen heeft, ik vind het een nogal vlakke monotone stem (daar gaan die zware fans al op hun achterste pootjes staan, kijk toch uit met die uitspraak!).

Maar zo in de cd-molen, met wat lichter en vrolijker werk ertussen kan die wel.
Al bij al een goed album, maar The Smiths, het worden nooit mijn favorieten...

(een goede vriend van me is idolaat fan, ik heb deze dan maar gecopieerd, en wat solowerk van Morrissey, maar niet overdadig veel!)

****

Idd uitkijken Morrissey's stem beleidigen is onacceptabel

@EVANSHEWSON: Pas maar op, ik stuur zo brein achter je aan!

Bijna perfect dit album, (perfecte albums zullen wel niet bestaan), als Frankly Mr. Shankly & Cemerty Gates er niet opstonden was het prefect. Beide goede nummers maar passen niet in de depri sfeer van dit album. Tot zover het enige minpuntje (het blijven wel allemaal 5 ster nummers).

Het opent met het prachtige de Queen is Dead waar Mozza zijn afkeer tegen het koningshuis en de kerk laat zien. Dit nummer laat ook Mozzas geweldige gevoelg voor humor zien "She sad I know you and you can not sing, I sad that's nothing you should here me play piano". Frankly Mr. Shankly is een nummer waar die zijn geld beluste management afzeikt. Dan komt I Know It's zo droevig heb ik een nummer nog nooit gehoord (oke misschien Lennon zijn Mother). Never Had No One Ever is een andere droevig nummer met bijna geen tekst maar de tekst die er is, is prachtig. Cementry Gates vind ik het minste van het album. Dan twee wat "stevigere"nummers waar vooral Marr laat zien hoe goed hij is. Dan komt Vicar In A Tutu naar voor over ene jongen die op ballet zit, wat volgens Mozza niet raar is maar anders. Dan de op-een-na beste Smiths songs "There is a light that never goes out" over dood willen zijn. Morissey is de enige die de dood romantisch kan laten klinken. Dan komt het laatste nummer van het album Some Girls Are Bigger Then Other waar op Mozza zijn kinderlijke onschuldigeheid laat zien, hij heeft net uit gevonden dat sommige Meisjes groter dan andere zijn.

En wat is voor jou de beste Smiths song dan ?

How Soon Is Now

Toen ik hem voor het 1st hoorde deed hij me niet echt veel maar deze week gaf ik hem een nieuwe kans en tijdens het luisteren vond ik hem opeens fantastisch, heel raar. Van 3 naar 4 sterren maar dat kon nog meer worden...

There Is a Light That Never Goes Out
dat is toch wel het ultieme liefdesliedje zou ik zeggen alleen hiervoor al 5 sterren ,hoewel de rest natuurlijk ook berestrek is

Ik kan Morrissey en The Smiths steeds waarderen, misschien dit album nog eens proberen. Vond het de eerste keer dat ik het hoorde wel aardig, maar niet bijzonder ofzo.

En voila, hij staat op 5 sterren

Voor ik hem had zegden een paar mensen me dat ze deze niet zo goed vinden omdat hij te deprimerend zou zijn.Deprimerend????
Hij is juist hilarisch bij momenten:

Sweetness, sweetness I was only joking
When I said I’d like to smash every tooth
In your head

Oh ... sweetness, sweetness, I was only joking
When I said by rights you should be
Bludgeoned in your bed

of

Fame, Fame, fatal Fame
It can play hideous tricks on the brain
But still I'd rather be Famous
Than righteous or holy, any day
Any day, any day

Morissey schrijft teksten die me wat doen denken aan Jarvis Cocker: eerder cynisch en grappig dan deprimerend m.a.w. geniaal.
Hoe kan je nu zeggen dat the smihs niet grappig zijn

met twee teksten kan je geen album verklaren. Want er staan een ook nog liedjes op zoals I Know It's Over en Never Had No One Ever die niet zo grappig zijn.

Ik bedoelde maar dat ik me aan meest deprimerende band ooit had verwacht en dat ik zeer aangenaam verrast was dat ze ook grappig uit de hoek konden komen maar er staan inderdaad ook droeve nummers op,daarom dat ik ook schreef dat ik hem bij momenten hilarisch vind.

Voor diegenen die de stem niet kunnen velen maar wel de brille van de muziek willen horen. I know it's over in de Jeff Buckley versie.