The Smiths - The Queen Is Dead (1986)

ja sure!! ken ik dat, heb het vaak op verzoek moeten draaien en toegegeven is ook een mooi liedje maar er is zoveel betere muziek, zo luister ik nu naar B-Movie en dit is erg toegankelijk en dansbaar, misschien een tip of the pops voor je?

zeggen dat de smiths niet goed genoeg zijn

kom kom maurice

The Smiths een vrolijk gezelschap, slap drankje, B-muziek en niet donker genoeg ? Damn Jean Maurice, je hebt precies het omgekeerde van het beeld dat ik van The Smiths heb. Erg wonderlijk. Heb je ze misschien per ongeluk achterstevoren afgespeeld ?

ja meestal draai ik ze achterstevoren klinken ze tenminste nog een beetje donker en demonisch

Ik ga met Omsk mee, Morrissey is één en al venijn, zwartgalligheid, de gitaar van Marr sprankelt op één van de meest donkere wijzen mogelijk en het totaalplaat is niet echt vrolijk.

The Cure vind ik ook een heel vrolijk bandje.

Morrissey vind ik dus allesbehalve zwartgallig. En Marrs gitaarspel vind ik enorm vrolijk The Smiths vind ik zelfs naast B&S ultieme lentemuziek.

The Cure vind ik ook niet erg donker overigens, behalve Faith en Porno.

Gitaarspel van The Smiths donker?? Waarschijnlijk draaien jullie de platen op een te laag toerental ofzo
Verder absoluut geen donkere band dit, eerder vrolijk zoals handsome al zegt. Voor donker verwijs ik mensen naar The Idiot van Iggy Pop of werk van The Swans..

Ik vind dit ook nogal vrolijk, eigenlijk Zowel de zang als de instrumentatie, lentemuziek inderdaad.

Kan iemand uitleggen waarom dit dan donker zou zijn?

Och elke emo vindt The Smiths cool omdat ze zich zo kunnen identificeren met Morrisseys teksten geloof ik. Maar ik vind de teksten van Morrissey echt enorm grappig, als je ziet hoeveel subtiele humor er in die teksten zit, geniaal gewoon.

Donker is het verkeerde woord voor die gitaar, eerder hol.

Wat de teksten en stem betreft blijf ik het vooral dramatisch vinden. Morrissey is een geen zwartkijker("Has the world changed, or have I changed') en blijft ook altijd positief("life is long when you're lonely").

Humor en zwartgalligheid kan overigens perfect samen gaan. Misschien is cynisme een beter woord dan zwartgalligheid, maar och.

Past the Pub who saps your body
And the church who'll snatch your money
The Queen is dead, boys
And it's so lonely on a limb
Past the Pub that wrecks your body
And the church - all they want is your money
The Queen is dead, boys
And it's so lonely on a limb

Ik wordt er niet blij van.

life is long when youre lonely en positief?

En ja humor en zwartgalligheid gaan perfect samen, maar bij Morrissey is het zo over de top en er zitten zoveel grapjes in verwerkt (voor mij dan ) dat die zwartgalligheid niet zwart meer is m.i.

En cynisme is cool.

Ik word erg vrolijk van dit album, vooral van stukjes als:

But sometimes I'd feel more fulfilled
Making Christmas cards with the mentally ill
uit Frankly, Mr. Shankly.

en

She said : "Eh, I know you, and you cannot sing"
I said : "That's nothing - you should hear me play piano"
uit The Queen is Dead.

m.a.w. Morrissey is een held .

Dit versta ik onder vrolijk, trouwens. The Smiths hebben me nog nooit opgevrolijkt, wel een glimlach op mijn gezicht getoverd.

Zeker weten

en die laatste tekst is echt zo geniaal

Een eerste klas meesterwerk. Dit album kent geen zwakke schakels. Je kunt het wekelijks draaien zonder dat het verveeld.
5*****

Mooie nummer 1 in je lijst, hansbreda.

Marrs gitaarspel varieert van treurig en melancholiek (Heaven knows, Well I Wonder), tot donker (What Difference, The Queen), tot vrolijk (This Charming Man). Maar altijd zit er een grauwheid in de muziek. En dat komt door Marr manier van spelen en Morrisseys stem en teksten.
Vrolijk is het zeker niet.

rare discussie hier over dit prachtalbum, mijn nummer 2 aller tijden zelfs. De rinkeldekinkelsound van de gitaar van Marr, de nonchalant prachtig zingende Morrissey, de onnavolgbare composities, grappige, cynische, treurige teksten en het altijd opwindende Bigmouth strikes again (hoe vaak ik dat niet heb meegezongen in de auto) en de morbide doodswens van There is a light that never goed out. De cemetry gates...je ziet het zo voor je. I know it's over: wie kan daar onbewogen bij blijven? Wie schrijft zulke teksten als Morrissey en kan ze ook nog zo prachtig vertolken? Die stem herken je uit duizenden, net als die van Dylan of Costello en wat mij betreft staat Morris ook op die hoogte. Nog steeds!

Bigmouth Strikes Again

voor héél de cd mag men juichen hé

het beste plaatje (samen met colour of spring van talk talk ) van 1986

ja, de beste muziek zie ooit uit Albion is gekomen. met The beatles dan wel te verstaan

there is a light that never goes out, 1 van de mooiste nummers ooit geschreven, prachtige morrissey uitvoering op de dvd who put th m in manchester

Sowieso een prachtige dvd .....who put the M in Manchester....
Een echte aanrader, met zowel oud als recenter werk.
Wat The queen is dead betreft: Het is zo jammer dat Morrissey niet meer met zijn oude maten wil/kan/durft te spelen. Zijn huidige begeleidingsband is ok, goeie vaklui, maar niet zo goed als The Smiths

wel zeg nooit nooit hé

Oooww.....weet jij iets dat ik niet weet dan? Volgens mijn informatie is het toch echt goed mis tussen de heren Morrissey en Marr. Hoewel het ook flinke ruzie geweest is bij The Police.......

je zegt het al zelf ... begeleidingsband ?!?! - The Smiths waren samen een band. Ze zullen nooit weer bij elkaar komen om Morrissey`s begeleidingsband te zijn!

Op vinyl heb ik vooral de tweede plaatkant indertijd helemaal grijsgedraaid. Voor mij is dit het echt het allerbeste Smiths-album, gevolgd door 'Meat is murder'.

wel pieter, ik kan u daar enkel maar in volgen

Niet in die zin zoals Morrisey's huidige band een begeleidingsband is natuurlijk. Bij het laatste concert in de Heineken Music Hall stond die band er als muzikale entourage van hemzelf, niet als band.
Met The Smiths was dit vast en zeker anders, al heb ik die nooit live mogen aanschouwen