The Smiths - The Queen Is Dead (1986)

Ik moet toch nog even melden dat ik het om een of andere reden nu toch wel begin te waarderen. Dus bij deze excuses voor die opmerking op de vorige bladzijde, ben soms een beetje kort door de bocht. Ik kan Morissey's stem wel wat beter verdragen, alleen ik vind wel dat hij af en toe wel erg vals zingt en daar kan ik niet zo goed tegen .(bijv. laatste deel I know it's over sla ik steeds over hoewel ik dat wel een goed nummer vind)
There is a light that never goes out blijft de hele tijd in mijn hoofd rondzingen. Wat een fantastisch nummer is dat!
En ik vind de teksten ook erg sterk, wat ik normaal in eerste instantie niet zo op let bij albums.

Er is weinig muziek die zoveel bij me losmaakt als deze cd, er hangt iets rond waardoor hij me altijd weet te raken. Vooral de teksten zijn absolute top, ik weet nog hoe me in het begin vooral de grappige stukken opvielen, terwijl ik nu soms tranen in de ogen heb van ontroering. Neem nu cemetry gates: in een vrolijke bui lijkt het idee van bij een begraafplaats af te spreken zo absurd dat het best grappig was, en op 1 of andere manier weet diezelfde tekst me nu echt recht in het hart te raken. Ander schitterend materiaal is 'There is a light that never goes out' :

And if a double-decker bus
Crashes into us
To die by your side
Is such a heavenly way to die
And if a ten-ton truck
Kills the both of us
To die by your side
Well, the pleasure - the privilege is mine

Er zijn echt meer romantische dingen die je tegen je vriendin kan zeggen en als je in een grappige bui bent is dat laatste zinnetje serieus amusant. Maar wanneer je er net een rotdag hebt opzitten, is dit dan weer ontroerend. Ook ' vicar in a tutu ' is ook grote klasse, het beeld van dat personage is natuurlijk hilarisch maar als je goed naar de tekst luistert, merk je dat er echt wel veel meer achter zit. Maar het zijn natuurlijk niet alleen de lyrics die fantastisch zijn, ook de muziek is geniaal: het openingsnummer bewijst dat johnny marr een groot muzikant is. De manier waarop hij aan het eind van dat nummer gitaar speelt, vind ik echt heerlijk. Ook de manier waarop in 'frankly mr shankly' de elektrische gitaar binnenvalt is wondermooi. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de stem van morissey, de melancholie in zijn stem straalt, zeker met de muziek van marr, een soort tristesse uit die me keer op keer weet te raken. Dit is echt muziek van uitzonderlijke klasse en ik vind het alsmaar beter. Dus een korte samenvatting : the smiths

korte samenvatting : the smiths

I agree!

Door de fans officieel gekroond tot beste Morrissey/Smiths-song ooit

Als we door een dubbeldekker verpletterd worden
lijkt het me zalig om samen met jou te sterven
En als het een tientonner is die ons vermoordt
is het genoegen en het voorrecht om aan jouw zijde te sterven geheel aan mij....

ik kon het even niet laten om voor deze unieke songtekst een passende vertaling te bedenken.

Nou, ondertussen vind ik het dus echt een geweldig album! Het opnieuw luisteren heeft dus geholpen. Het komt denk ook omdat ik nu wel aan z'n stem gewend bent. In ieder geval, erg leuke muziek, met erg leuke teksten! 4,5*

Vergeet vooral Meat is Murder en Hatful of Hollow niet!

Dit is wat mij betreft het beste van The Smiths.

Ik denk inderdaad dat Morrissey hier nogal depri was! Getuige de teksten. De combinatie van uiterst zwaarmoedige teksten en een vrolijk gitaargeluid blijft bijzonder. Een liedje dat ik tot in den treure heb gedraaid is: "There's a light that never goes out"

Een mooi album! Maar de top blijft voor mij toch MIM. "There's a light..." is ook een mooi nummer. "Nowhere Fast" is voor mij het nummer dat me altijd bij zal blijven, ook als ik ooit The Smiths vaarwel zou zeggen.

Ik hoop ergens wel en ergens niet dat ze ooit weer bij elkaar zullen komen... Nu hebben we de mooie discografie en een hoop sentiment uit het verleden, hoe zouden ze dat ooit kunnen overtreffen? Als ze samenkomen, hoop ik wel dat het de moeite waard zal zijn. Voorlopig hoeven we daar in ieder geval niet op te rekenen...

Tsja, er zit wat self-conficted drama sentiment in deze plaat. The Smiths zijn niet te betrappen op een moment dat het masker afgaat, het blijft een front. Daar heeft Morrissey natuurlijk veel invloed in.

Ik moet zeggen dat sinds ik dit album heb aangeschaft het met grote regelmaat en met steeds meer plezier afspeel.
Laatst zag ik s'avonds laat een documentaire over indie muziek en hierin kwamen vele bands voorbij zoals bijvoorbeeld Oasis, Pulp, Blur, the Libertines etc en werden the Smiths eigenlijk afgezet als een van de belangrijkste innovators van het zogenaamde indiegenre.
Hetgeen wat the Smiths wat mij betreft vooral onderscheid van die andere bands die ik ondermeer noem is toch vooral het stemgeluid van Morrissey. Genoemde bands zetten zich in hun "tijd" tevens af tegen de gevestigde orde met brutale alternatieve composities. De stem van Morrissey heeft echter iets sjieks en gracieus over zich. Morrissey zingt als een echte gentleman over vervelende (persoonlijke) ellende en dat maakt deze plaat extra ontroerend.
De plaat is eigenlijk een soort van persoonlijke gentleman agreement, de ellende in het leven wordt erkent en als een man genomen.
In zijn totaliteit vind ik het een prachtige plaat vol bezieling met The Queen is dead (heerlijk funky gitaarspel ook), Bigmouth strikes again, I know it's over en There's a light that never goes out als persoonlijke favorieten. Zowel muzikaal als vocaal van een zeer hoog niveau.

Een 5*

It's so easy to laugh
It's so easy to hate
It takes guts to be gentle and kind


Mooi......

Precies goed gezegd, douwens! Morrissey gebruikt TAAL. En hij zingt met een kleine aardappel in de keel en dat is behalve vrij uniek in de rockwereld ook nog eens erg mooi met die wat aan weldschmerz lijdende teksten van hem. Prachtig zoals hij de sfeer van een regenachtig, naar kolendam ruikend Engeland van lang geleden weet op te roepen.

Dit was eigenlijk het eerste album waarbij ik echt geraakt werd. Een hele intense plaat die zowel tekstueel als muzikaal uitblinkt. Een hele bijzondere stijl van Johnny Marr. Het enige is dat de plaat redelijk jaren '80 klinkt, qua drums en chorus. Maar hoe dan ook de volle mep voor dit pareltje.

Haha! Is ook niet zo gek voor een plaat uit 1986 Maar inderdaad een prachtplaat met sterke lyrics en muziek. Soms is de muziek me wat te poppy en vrolijk, maar als je daar doorheen prikt dan hoor de geweldige kwaliteit van dit album.

Mijn favo nummer is uiteraard:There's a Light That Never Goes Out

Maar het is bij deze plaat wel veel beter dan bij het debuut. Die klinkt wel zo vreselijk 80's. Ondanks dat er goede nummers op staan draai ik die eigenlijk nooit. Juist vanwege de enorme jaren '80 sfeer.

Wat Perfume zegt vind ik ook minder aan dit album De te vrolijke niemansdalletjes tussendoor. Tweede helft vind ik persoonlijk het sterkste deel. Depressief en mistroostig.

Bij de eerste luisterbeurt sprongen 'The boy with the thorn in his side' en 'There is a light that never goes out' er overduidelijk uit; de meerwaarde van de vocalen van Morrissey kwamen voor mij hierbij het duidelijkst naar voren. De rest van de cd is nog niet zo blijven hangen, waardoor ik er ook nog geen afgewogen stem aan kan geven. Ik ben benieuwd of ik nog meer pareltjes kan ontdekken.

Ongelofelijk wat een prachtige muziek en dat na de eerste luisterbeurt. Ik kende deze band van de clipjes van mtv2, maar dat vond ik niets. op het album klinkt het allemaal wel erg goed. Interessante band.

The smiths zijn voor mij een one record wonder, een geweldige plaat en nog een hoopje geweldige singels en albumtracks maar dan is het op. The queen is dead wordt vaak gezien als hun hoogtepunt. Morrisey op zijn beste, nou nee. Waar hij op The Smiths nog geweldige zong en schreef is dit gewoon.... The queen is dead wordt vaak gezien als hun hoogtepunt. Morrisey op zijn beste, nou nee. Waar hij op The Smiths met gemak geweldige teksten uit zijn mouw rolde(This Charming Man, Pretty Girls Make Graves om er maar twee te noemen) is hier bijna alle dromige in de stijl van Oscar Wilde geschreven teksten verdwenen.

Het geluid is over geproduceerd. Veel te glad, muzikaal soms zelf vreselijk(Vicar In A Tutu) en Morrisey was een ellendige exorcist geworden. 2 nummers gaan bij mij er toch nog op bij dat hoopje, Bigmouth Strikes Again en Cemetery Gates. De eerste is misschien het beste smiths nummer door het heerlijke gitaarspel van Johnny Marr en Morrisey die het gelukkig tekstueel makkelijk houdt. Cemetery Gates is een ontzettend charmant popliedje, lichtelijk vergeproduceerd maar toch brengt het fijne heringingen terug aan het nooit overtroffen debuut.

Waar zijn die jongens heen die 2 jaar eerder nog een van de mooiste pop platen van de jaren 80 maakte? Het grote probleem op deze plaat is de starkstruck van Morrisey. Bigmouth strikes hier 8 keer mis, soms zelf compleet en twee keer ontzettend raak. Een score van 2 uit 10 is niet echt geweldig, zeker als de rest vaak niet boven de middelmaat uitkomt. De muziek heeft teveel echo’s, en een typische aal gladde jaren 80 productie. En waarom hoor ik geen geweldige gitaarakkoorden van Johhny Marr? Ik hoor ze niet meer. Waar is 'This Charming Man' heen? Weggevaagd door succes, drugs en ego zaken. Er had nog zoveel in dit bandje gezeten.

Toch is the queen is dead een aardige pop plaat geworden, op 2 nummers zelf geweldig maar de termen 'Klassieker' of 'Geniaal' zal ik hem nooit toekennen. Veel vrienden zal ik met deze recensie niet maken, maar het is mij mening. Zal het ooit veranderen? Nee. Daarvoor is de plaat in mij ogen te veel een aardige popplaat dan het nog mythische paard die de kar van de 'goddelijke' smiths trok. Ik zet The Smiths maar weer eens op. Een krappe 3.

Volgens jou zijn I Know It´s Over, The Queen is Dead, There is a Light That Never Goes Out en The Boy With The Thorn in His Side dus missers?

Tekstueel maakt Morrissey het zich bij sommige nummers te makkelijk, maar er staan ook prachtige regels tussen:

"Farewell to this land's cheerless marshes
Hemmed in like a boar between arches
Her very Lowness with a head in a sling
I'm truly sorry - but it sounds like a wonderful thing"

"With your triumphs and your charms
While they're in each other's arms...
It's so easy to laugh
It's so easy to hate
It takes strength to be gentle and kind"





Jammer dat je het niet meer dan aardig vindt. En dat je Meat is Murder zelfs 2 sterren geeft... (By rights you should be bludgeoned in your bed!)

morrissey btw, ik heb het je nu al zo vaak verteld, maar toch nog steeds een moeilijke naam he

en omg meat is murder 2 sterren? dan houden alle argumenten die je hier noemt om het slechts een aardige popplaat te vinden ook geen steek, want juist al die dingen die je hier mist zijn wel op meat is murder aanwezig.

hahaha D-ark weet de boel weer fijn te relativeren!
niet dat ik het ermee eens ben, dit blijft briljant van het begin tot het eind, maar mooi om toch eens een tegengeluid te horen.
Kan het prima hebben, een menneke van 15 met zo'n goeie top 10, mag zeker zijn mening hebben!

jazeker, vind dit overigens ook het minste smiths album en kan kritiek zeker begrijpen, maar ik snap zn argumenten en dan 2* voor mim niet zo dus.

ik moet nog steeds lachen om die exorcistzin trouwens )

Door het gitaarspel van Johnny Marr uit te moorden , als ik er nu op terug kijk is het een zin die wel beter had kunnen weggelaten . En de 2 voor meat is murder is gewoon mij beleving van die plaat. En ik vondt het slaap verwekkend en irritant, maar dat is mij mening.

En over de plaat zelf, het doet me niks. Tekstueel, muzikaal en in het geheel het blijft in mij ogen een aardige popplaat . Muzikaal mis ik veel en vooral komt het soms zoals ik al zei gewoon slecht over.

En bedankt voor de opbouwende kritiek mads, ik zal nog ooit een revieuw voor meat schrijven en meneers naam leren.

Een klassieker uit de jaren '80 die ik nog regelmatig draai. Pakkende en gevoelige melodieën waar vele huidige popartiesten een puntje aan kunnen zuigen, prachtige teksten die niet gespeend zijn van humor en natuurlijk de geweldige zang van Morrissey.
Dit levert 10 poppareltjes op waarvan ik "The Boy with the Thorn in His Side" en "There Is a Light That Never Goes Out" de beste vind.
Minder dan 5 sterren kan er niet voor geven!

Daar het alom beschouwd wordt als een klassieker heb ik deze ook eens opgeduikeld. Ik kende eerder muziek van Morrissey solo en van Johnny Marr als gitarist van Modest Mouse dan van The Smiths, dus werd het hoog tijd de historie in te duiken.
Helaas kan ik die jaren '80 productie nauwelijks aanhoren (die drums bijvoorbeeld..vreselijk). Hoe mooi de teksten en de stem van Morrissey ook zijn. Ik zal maar niet stemmen, want ik zou niet weten hoe ik dit album dan zou moeten beoordelen. Niet mijn ding vrees ik.

Beste, zo niet enige echt geslaagde album van deze singles-band.
Na de briljante opener dreigt het bij nummer 2 t/m 5 soms wel een beetje in te kakken, maar op kant B revancheert men zich erg sterk!
Typisch hoe de twee verschillende gezichten van de band centraal staan: de vreemde combinatie van het ultieme zelfmoordnummer 9 en het ultieme onzinnummer 10 sluit dit album derhalve passend af.

Ik ben zelf ook geen fan van de jaren '80. De productie vind ik over het algemeen vreselijk, maar bij the Smiths kan ik het wel hebben. Je moet er even doorheen, en dan hoor je het niet meer. Focus je eens op de teksten, wellicht dat dat helpt. Er zit zoveel goeds in deze plaat dat de sound van de drums te verwaarlozen is.

Ik ben geen voorstander van die synthidrums die op vele jaren-'80 platen worden toegepast, maar dat hoor ik helemaal niet op dit album van the Smiths. Meer zelfs, the Smiths zetten zich uitdrukkelijk af tegen het gebruik van synthesizers en synthidrums of ritmeboxen en kiezen resoluut voor de klassieke bezetting (gitaar, bas, drums) en een natuurlijke productie. Ik vind de opmerking van Migo dan ook vreemd.
Het is veeleer de depressieve sfeer in sommige nummers die doen denken aan de jaren '80.