The Smiths - The Queen Is Dead (1986)

xtra info: in 1992 hadden WEA (Warners) ook 2 verschillende limited edition CD singles uitgebracht in GB van "There Is A Light That Never Goes Out" - Op Part 1 of a 2 CD set was het "There Is A Light That Never Goes Out" met 3 andere tracks; "Hand In Glove - LIVE", "Some Girls Are Bigger Than Others - LIVE" and "Money Changes Everything", en op Part 2 of a 2 CD set was het "There Is A Light That Never Goes Out" samen met de drie songs van The Smiths met Sandie Shaw op vocals in plaats van Morrissey: "Hand In Glove", "I Don`t Owe You Anything" and "Jeane". (Het is wel zo dat in deze versie van "Jeane" op CD2 hoor je Morrissey op het eind met backing vocals)

Jeane is nog door Billy Bragg gecoverd, trouwens, maar dit terzijde

prachtig album met voor mij als kippevel topper '' i know it's over '' dat is 10 op 10

Juist. I know it;s over, Big mouth strikes again en There is a light that never goes out en ook cemetary gates zijn het beste dat The Smiths hebben nagelaten. Daarom is dit volgens mij hun meest complete album, een mijlpaal in de popmuziek, hoort bij de toptien beste albums aller tijden

Cemetry Gates vind ik nu juist een zwakke broeder op dit plaatje. Er staan wel meer niemandalletjes op deze CD, maar Cemetry Gates is nog eens bijzonder vervelend ook.

I Know It's over heb ik helaas ook altijd een vreselijke dinossaurus gevonden. Zo záágerig, "het is goed lief te zijn voor elkaar" - en de hele tijd dat "Then why are you on your own tonight?". Op zich een goede lyric, maar hij zingt het zo hamerig en zo melodieloos, terwijl Morrissey normaal juist uitblinkt in melodieën en in relativering.

Als voetnoot: The Smiths horen absoluut wél bij de beste bands ooit en er staan óók absolute wereldtopliedjes op deze CD, maar ik heb altijd gevonden dat deze specifieke CD eerder uitblinkt in wisselvalligheid dan in iets anders. Geef mij maar Meat is Murder of de debuutplaat.

Smaken verschillen maar ik vind "I Know It's Over" een parel van een song : prachtige melodie, mooie lyric en met veel gevoel gezongen. Het nummer klinkt inderdaad depressief en weemoedig, maar iemand als Morrissey kan zeer goed zulke stemming opwekken, ik hou in ieder geval veel van zulke weemoedige songs.
Dat the Smiths tot de beste bands ter wereld horen, ben ik het helemaal eens. Samen met U2 en R.E.M. zijn dat mijn favoriete bands van de jaren '80.

Robert wie .

Vergissing!

LOL zal moz blij mee zijn, dat je em verwart met RS

Ik luisterde toen net naar een CD van the Cure, vandaar die vergissing.

Kan gebeuren, die Smith-en ook.

Nummer 5 tot en met tien (behalve 8 ) zijn gewoon geweldig

de achtergrond harmonie van 'Bigmouth' is misschien wel de beste die ik ooit heb gehoord, wel jammer van de pitch-up, maar dat stoort hier totaal niet.

Huh?

Wel wicked gezegd

Maar wat houdt het precies in?

ehm, je hoort toch dat de achtergrond stem gepitched is? (sneller afgespeeld).

Maar vind hij dat nu wel of niet mooi . Quelle mysterie.

Ik zal wel de enige zijn maar ik wist niet wat gepits was. Weer wat bij geleerd.

Ik wist ook niet dat het zo heette, maar het effect was wel een van de dingen die me meteen opvielen toen ik dit nummer vele jaren geleden voor het eerst hoorde. Maar ook het gitaarspel van Johnny Marr en het lekkere tempo maken dit nummer tot een heerlijk dansplaatje. De tekst is overigens geinspireerd op Jeanne d'Arc. Misschien dat ik daarmee voor sommige mensen ook eens iets nieuws vertel

pitch
pitchen
gepitched

Potverdorie, het is enigszins gelukt. Ik ben de schoonheid in gaan zien van 'There's a light..', ik betrap mezelf er steeds vaker 'Big Mouth Strikes Again' mee te neuriën en ook 'The Boy with the Thorn in His Side' begin ik na wat draaibeurten te waarderen. Misschien lukt het met de rest nu ook nog eens.

Dit is misschien toch mijn favoriete Smiths album. Ik heb iets dubbel met Morrisey's stem; aan de ene kant melancholiek maar aan de andere kant waook wat 'zeurderigs'/valsig soms.
De opener laat zien dat ze ook rocken kunnen en Morrisey geeft weer een staaltje zelfspot met de zin...Hey I know you,but you cannot sing. That's nothing you should me hear me play piano...
I know it's over vind ik ook mooi maar Morrisey zingt voor mij soms weer even valserig.(dat ie weemoedig/klagerig zingt speelt misschien ook wat mee). Pluspunten: de mooie melodieën en practige gitaarlijnen van EEn van mijn favoriete (en ondergewaardeerde) gitaristen ,Johnny Marr.
Favoriete nummers: Frankly Mr.Shankly, Bigmouth strikes again, There's a light.... en Some girls are bigger than others.

Heb hem weer gevonden hoor.

Ik vind het normaal heel storend, maar hier vind ik het prachtig! Myterie résolu!

heel goed!
en nu wordt het dan ook eindelijk tijd om die counting crows eens in de prullenbak te gooien

Voor mij een topplaat. Ben sinds de jaren 80 een Smiths liefhebber (ook van The Cure trouwens en heb onlangs pas gelezen dat de heren Smith en Morrissey elkaar niet uit konden staan )
Vind de teksten vaak geniaal en spitsvondig en ben als gitarist een liefhebber van de stijl van Marr en het brengt me gelijk terug naar de jaren 80. Heb andere Smiths favorieten, maar als geheel vind ik dit hun beste. Al tijden een van mijn top albums.
O mother, I can feel the soil falling over my head.....

Hoewel ik de laatste weken meat is murder vaak heb op staan blijf ik dit toch het beste album vinden deze jaren 80 topband.
Meat is ook mooi, maar op The queen is dead staan nou net de beste nummers die The Smiths volgens mij hebben gemaakt:
Bigmouth strikes again,I know it;s over en There is a light that never goes out.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet vaak het gehele album afluister. Zo begint I know it's over prachtig maar gaat het me vooral naar het eind toe irriteren. Never had no one ever vind ik muzikaal mooi ,maar weer dat 'klagerige' in Morrisseys stem; kan ik soms toch niet hebben. Cemetry gates is een lief liedje, maar ook niet meer.
Kant B trekt het album voor mij toch weer de goede kant op, ondanks het wat mindere Vicar in a tutu. Dat ik de Smiths toch een warm hart toedraag komt vooral door de composities én het gitaarwerk van Johnny Marr, zonder Morrisseys inbreng te kort te willen doen.(Marr trekt het album naar 4 sterren voor mij)

moRRiSSey
twee r-en
twee s-en
blijft toch moeilijk voor velen

Leestekens...

Laat maar.