The Smiths - The Queen Is Dead (1986)

erg goed gemaakte cd en waarlijk een klassieker. je hoort ook een zanger en band die zich echt inzet om er een klassieker van te maken. dat is dan ook erg goed gelukt en het is een erg mooie cd geworden.

maar helaas, net zo als met TOOL(niet op vergelijkings basis) kan het mij niet goed smaken. het weet het mij (nog) niet te raken. vandaar 3*

Mooie reactie Misterfool. Je geeft toe dat het een goed album is, maar dat het jou ding (nog) niet is . Ik kan dat waarderen.

Wat is Bigmouth Strikes Again toch een ge-wel-dig nummer. Dat gitaarspel is echt briljant gewoon. Raakte ook zo'n beetje into de Smiths door dat nummer. Dit is overigens niet mijn favoriete Smiths-plaat (die eer laat ik na aan de opvolger hiervan), maar evengoed een fantastisch album.

Bigmouth is ook hét nummer waardoor ik mij in het verdere werk van The Smiths ging verdiepen; het is altijd nog één van mijn favoriete bands van de 80's.

Bij mij was dat This Charming man, dat ik eens voorbij zag komen op MTV2. Vervolgens was het wel Bigmouth strikes again dat mij er toe deed besluiten dit album te beluisteren. Wat mij betreft beste album van de jaren 80! The Smiths horen dan ook tot mijn favoriete bands.

M'n beste kamaraad draaide dat album wel eens maar ik heb er nooit aandacht aan geschonken. Tot ik op YouTube een clipje tegen kwam waar Noel Gallagher het nummer 'There's A Light That Never Goes Out' akoestisch speelde. Ik heb meteen het origineel gepindakaasd en was verkocht. Ik moest me volgens mijn vaste platenzaak schamen dat ik 'The Queen Is Dead' nog niet had. Vervolgens het debuut en de laatste ook gekocht. En zo kwam ik op The Smiths . 'There's A Light That Never Goes Out' is nog steeds mijn favoriete Smiths song. De tekst, het gitaarspel, de sfeer en de strijkers aan het eind... gewoonweg geniaal.

Wanneer ik deze plaat opzet, draai ik hem altijd af, mits dat mogelijk is. Enige minpunt is Vicar in a Tutu, zwakste nummer van de plaat, als er een nummer als Unloveable of Ask of iets in die trant in de plek was gekomen, dan was dit een 6* album geweest.
I Know it's over is het beste nummer van de plaat, perfectie.

The Boy with the Thorn in His Side ... dat lijkt heel erg op een nummer van The Nits...

De zang anders niet, met name gedurende het 2e gedeelte van het nummer; vals...

Mooi vals is niet lelijk......

Dat hangt van je muzikale gehoor af ; in ieder geval is de muziek niet 'vals' (zoals bijv. bij Loveless van MBV), dat scheelt al veel.

Welk?

"The Dream" geloof ik... Heb even geen vergelijkingsmateriaal.. maar het staat op "Nest" van The Nits..

The Queen Is Dead wordt beschouwd als hét meesterwerk van The Smiths. Terecht. Dit is een bijzondere plaat.

De wonderbaarlijke synergie tussen de knallende drums van Jim Joyce , de pulserende baspartijen van Andy Rourke en het gitaarspel van Johnny Marr, die zijn instrument afwisselend geselt en liefkoost, reikt op dit album tot grote hoogte. Maar de ware ster is tekstdichter Morrissey. Zijn zalige gevoel voor humor, cynisme en zelfspot maken The Queen Is Dead tot die felbegeerde plaat.

De titelsong is een hilarische kijk op het Koningshuis, Frankly, Mr Shankly een cynische sneer naar de muziekindustrie en I Know It's Over een dramatisch verhaal over een onbeantwoorde liefde.

Cemetry Gates en Bigmouth Strikes Again brengen opliftende indiepop maar The Smiths bewaren het lekkerste voor het laatst.

There Is A Light That Never Goes Out is misschien wel de ultieme Smiths-song en Some Girls Are Bigger Than Others (met fonkelend gitaarspel van Marr) is prachtig en grappig tegelijk.

Een heerlijk album dat ik pas 20 jaar na dato écht ontdekte. Schande.

Dan is 4 mss nog te laag?

Mooi verhaal verder, heb hem meteen maar weer even opgezet.

Hm, je bent absoluut niet de enige. Deze plaat is zo goed, dat ie de komende jaren vaker 'ontdekt' gaat worden door nieuwe fans. Maak je maar geen zorgen .

.

Ja, dat klopt. Ik hoor the Smiths best vaak op de radio de laatste tijd. Of het is me op gaan vallen omdat ik er nu bewust naar luister.

Dit album staat ook wel haaks op de gangbare muziekvorm van de jaren '80.

Mwa, ik vind ze eigenlijk prima in het jaren '80-plaatje passen. Wat verder zeker geen schande is.

Vind ik ook, vooral muzikaal passen ze prima in het 'disco'-tijdperk. Het zijn vooral de teksten die het grote verschil maken

Eerlijk gezegd vind ik dat wel een schande... de 80s waren geen vruchtbare jaren vergeleken met de 70s en 90s .

Linke uitspraak hier...hoewel... ....het was denk ik erger geweest bij The Cure of Joy Division

Ik denk dat hij bedoelt in de popmuziek. Er is wel goede muziek gemaakt in de jaren '80. Je moet er alleen goed naar zoeken, en er was niet veel rock. Ik kan maar een paar bands uit de jaren '90 opnoemen'; Dire Straits, The Smiths, The Cure, A-ha, U2, . Verder weet ik er niet zoveel. bij de jaren '60 '70 en '90 kan ik er namelijk veel meer noemen.

Ik begrijp dat ie niet specifiek The Smiths bedoelt; toch heeft ie wel een punt, maar het het is verder off topic (bovendien zijn Smiths aanhangers over het algemeen vredelievend... .)

Precies, geen verhitte discussies hier. Dat is bij Joy Division weer heel anders. Durf daar maar eens het woord 'demo' te laten vallen

WAT!?!? DEMO?? JD???!!! Step outside! Now!!!

Ik vind het wel meevallen daar. Het is redelijk serieuze muziek (understatement) en ik kan het wel begrijpen dat een beetje jennen daar (hoe luchtig bedoeld ook) met enige argwaan wordt ontvangen.
Daarbij vind ik dat er dan over het algemeen genuanceerd wordt gereageerd op kritiek, maar dat zien anderen misschien weer anders.
En, wie kaatst moet de bal verwachten. Daarmee bedoel ik dat als je een sneer geeft aan een band of plaat die bij sommige mensen oprechte emoties losmaakt, je niet ineens heel verbaasd moet doen wanneer er wat terug wordt gesmeten.

The Smiths horen wmb naadloos in hetzelfde rijtje als JD overigens.
De muzikale begeleiding is hier qua sfeer alleen compleet anders. Bij lange niet zo beklemmend, maar qua arrangement minstens net zo interessant (laat dat maar aan Marr over) en muzikaal-technisch gezien vele malen beter ontwikkeld - al is dat laatste geen garantie of vereiste voor kwalitatief goede muziek.

Ook de teksten van Morrissey zijn heel anders van opzet en onderwerp dan die van Ian Curtis, maar gek genoeg is het effect van beiden op mij vaak hetzelfde. Ontroerend.

En ook al had Moz een meermalen uitgesproken hekel aan JD (en aan nog tig andere bands en zangers toen en nu) , ze staan al een jaar of 25 samen in mijn top 10. En dat zal nog wel een kwart eeuw zo blijven.

@Skyline - ik miste je bijdrage daar al, bij JD. Dit is absoluut prachtig, weltschmerz optima forma: vanaf het moment dat ik "This Charming Man" hoorde - en da' was volgens mij bij Boudisque in A'dam op 7" was ik redelijk verslingerd aan Mozilla en de zijnen.

The man himself schijnt niet een echt amicable man te zijn als ik mag geloven; maar who cares...

Inderdaad, ik denk niet dat we jaloers hoeven zijn op zijn directe omgeving. Onderhand alle genieën op muziekgebied schijnen verschrikkelijke mensen om mee om te gaan .

Wat zou de reden geweest zijn dat het volume van 'Some Girls are Bigger than Others' in de intro op en neergaat?

A: om de song een ietsie te rekken
B: gewoon leuk
C: omdat dat nummer in het verlengde zit van There's A Light en er min of meer in overloopt (ook zelfde toonsoort)
D: anders

Fake ending?

A lijkt mij het meest waarschijnlijk, muzikaal voegt het niet veel toe.