The Smiths - The Queen Is Dead (1986)

1. The Queen Is Dead 4*
2. Frankly, Mr. Shankly 3*
3. I Know It's Over 4*
4. Never Had No One Ever 2*
5. Cemetry Gates 4*
6. Bigmouth Strikes Again 4*
7. The Boy with the Thorn in His Side 3*
8. Vicar in a Tutu 2*
9. There Is a Light That Never Goes Out 5*
10. Some Girls Are Bigger Than Others 3*

Eigenlijk is het gewoon een zeer wisselvallig album. Sowieso ben ik geen albumluisteraar. Een album met de helft goede nummers is al vrij zeldzaam in mijn oren. Maar als er 5 nummers op staan die ik een 8 of hoger geef dan is het geheel al gauw meer waard. Heel de maand Januari heb ik het album plat gedraaid, en het verveelt nog steeds niet. Er staan hier een paar missers tussen die mij de schoonheid van de andere nummers alleen maar versterken.

Ik wil tijdens deze roerige tijden in Lybië nogmaals benadrukken dat mijn gebruikersnaam afgeleid is van een briljant nummer van Infected Mushroom uit Israël, namelijk Dancing With Kadafi

Morrissey is God!

Beste nummer "I Know It's Over"................lekker zwartgallig.

Ook ooit fantastich gecoverd door Jeff Buckley.

Mijn eerste kennismaking met The Smiths is uitstekend bevallen. Het is even wennen aan het stemgeluid van Morrissey, maar de periode is gelukkig maar kort. Met afstand mijn favoriete nummer is het titelnummer van het album. Al moet gezegd worden dat het nummer een dertigtal seconden te lang duurt. Met klassiekers als Bigmouth Strikes Again en There Is a Light That Never Goes Out is ook weinig mis, en kan ik talloze keren horen.

Speciale vermelding gaat uit naar het duo I Know It’s Over en Never Had No One Ever. In bepaalde mate zijn die nummers vergelijkbaar met elkaar qua geluid, daarom vind ik het wel apart dat ik het eerste nummer fantastisch vind, en het tweede nummer maar moeilijk doorkom. Dat nummer beschouw ik dan ook als minste nummer van het album, al komt het nietszeggende Vicar in a Tutu daar ook bij in de buurt. Ook met het slotnummer heb ik weinig, al vind ik het als laatste nummer van een album wel geslaagd.

De liefhebbers van dit album kan ik de nieuwe MOJO (nr. 209) aanraden. 17 pagina's (+ de cover) over optredens van '84 tot '86 en een analyse en de politieke impact van dit album.

In bijgevoegde link meer leuks:

The Smiths Spectacular! - News - Mojo - mojo4music.com

Bedankt voor de tip.
Jammer van dat onderling gemor.
Het zou zo fantastisch zijn waneer ze de koppen bij elkaar steken voor een reunie-concert!
Heb 2 keer een concert van Morrissey mogen bijwonen en zodra hij een nummer van The Smiths inzette, voelde ik de melancholiek door mijn lichaam stromen.

Omdat dit album zo'n klassieker is heb ik toch maar besloten het een kans te geven. Vooralsnog heeft Morrissey's vreselijke stemgeluid me daar namelijk van weerhouden.

Ik heb het album net voor de eerste keer helemaal geluisterd en het valt me niet tegen. Deze muziek neigt echter wel wat meer naar pop dan ik van tevoren verwacht/gehoopt had.

Ik zal mezelf eens rustig de tijd gunnen om te wennen aan het geluid van The Smiths, dan kan ik daarna een oordeel gaan vellen over dit album.

Probeer "Hatful of Hallows" eens.
TQID was mijn kennismaking, maar was niet overtuigend genoeg dus probeerde ik Hatful..
Echt een geweldig album is dat.

Ik heb nooit begrepen wat er zo erg is aan Morrissey's stemgeluid. Mij pakte het vanaf de eerste tonen al. Zo gekweld en vol emotie.

Fantastische zanger inderdaad, ik heb er nooit geen moeite mee gehad, het is welliswaar iets anders maar o zo mooi.

Sommige zangers hebben nu eenmaal een erg kenmerkende stem, Morrissey is er daar zeker een van. Soms wordt je door zo'n stem vanaf het begin al gegrepen, soms werkt die stem eerst afschrikwekkend en heb je tijd nodig om aan het geluid te wennen. Brian Molko (zanger van Placebo) is daar wat mij betreft een geijkt voorbeeld van. In eerste instantie kon ik zijn stem niet uitstaan, maar nu vind ik zijn stem juist prachtig.


En waarom zou ik die moeten proberen? Waarin verschilt dat album van TQID? Overigens heb ik TQID nog lang niet afgeschreven hoor, ik heb gewoon wat tijd nodig om aan deze muziek te wennen.

Ik vind dat op de solo albums mindere nummers staan dan op de "verzamelaars" de singles en b-sides zijn subliem.

The Queen Is Dead is al behoorlijk gegroeid sinds vorige week. Dit gaat de goede kant op
Het is me wel opgevallen dat The Smiths' muziek stukken vrolijker klinkt dan hun albumtitels en -hoezen doen vermoeden. Dit album klinkt in ieder geval erg aanstekelijk.

The Smiths-fans opgepast, want ik ga nu dingen zeggen die julie waarschijnlijk niet leuk vinden: Ik vraag me af hoe lang deze muziek leuk blijft, hoe lang het zal duren tot deze muziek gaat vervelen. Er zijn een hoop indie-bandjes (Two Door Cinema Club, The Wombats, The Fratellis) die ook erg aanstekelijke en vrolijke muziek maken die ik in het begin heel erg leuk vond, maar die ik tegenwoordig zelden meer luister. Omdat het eigenlijk maar flutdeuntjes zijn en de muziek veel te simpel in elkaar zit om lang interessant te blijven. Ik ben voorlopig een beetje bang dat dat met The Smiths ook zal gebeuren...

Ik moet hier trouwens wel bij opmerken dat de teksten van The Smiths duidelijk van een hoger niveau zijn dan eerdergenoemde bandjes. Maar van de andere kant: Nummers als Frankly, Mr. Shankly en Vicar in a Tutu hebben toch een vrij hoog 'indiegehalte' om het zo maar even te noemen.

Nu ook niet bepaald de twee hoogtepunten hier, die twee songs die je aanhaalt Frankly en Vicar. Ik ken het door jou geschetste gevaar. Ik heb dat bij talloze Engelse bands en latere Britpop, maar bij The Smiths eigenlijk nooit last van gehad.

Nummers als The Boy with the Thorn in His Side en There Is a Light... zullen overigens niet snel gaan vervelen denk ik. Dat zijn echt nummers met klasse. Net als Bigmouth Strikes Again, mijn favoriet tot nu toe!

Als je meent dat The Smiths leveranciers van vrolijke flutdeuntjes zijn heb je a. niet goed naar de teksten geluisterd en b. weinig benul van songstructuren en/of akkoordenschema's.

Dat wil niet zeggen dat het niet snel zou kunnen gaan vervelen of dat iedereen het maar goed moet kunnen vinden.

Het staat u dus als u daar nog aan mocht twijfelen geheel vrij om er geen moer aan te vinden.

Maar flutdeuntjes zijn het in geen geval, en vrolijk is ook een weinig of nooit gehanteerde omschrijving van het euvre van deze bijzonder invloedrijke en getalenteerde band.
Okee, op de drummer na dan. Die is slechts matig.
De andere drie heren hebben technisch heel wat meer in hun mars dan genre/tijdgenoten.

Ik beweer niet dat The Smiths flutdeuntjes afleveren, dat heb je dan verkeerd opgevat. En a. ik heb goed genoeg naar de teksten geluisterd:
En b. ik heb inderdaad geen flauw benul van songstructuren en akkoordenschema's. Vandaar dat ik daar dan ook geen opmerkingen over heb gemaakt.

De term vrolijk slaat bovendien niet op de teksten, maar puur op de muziek en op hoe het klinkt.

Ik weet nog wel dat er bij "Dubbellisjes" (Vara-radio op dinsdag avond) Smiths fans in de uitzending waren, waarbij er "twee kampen" waren. Mensen die er vrolijk van werden en mensen die er "treurig" van werden (maar wel allebei devoot fans). Het nummer 'Cemetry Gates' werd toen als voorbeeld gebruikt. Sommigen vonden het een vrolijke melodie andere vonden het idee van het hek van de begraafplaats al genoeg om somber van te worden.

Dat kan ik me goed voorstellen, van die twee kampen. De muziek en de tekst zijn op dit album regelmatig in strijd met elkaar. Vrolijke klinkende muziek, maar sombere teksten.
Voorlopig behoor ik tot het 'vrolijke' kamp, maar dat verandert misschien nog wel

Als ik het goed weet zitten we hier nog altijd op music meter en niet op een muziekschool. Akkoorden en songstructuren zijn totaal niet relevant in deze discussie. Nummers met een eenvoudige akkoorden basis kunnen veel meer indruk maken op een persoon als hele ingewikkelde nummers. Het gaat om het gehele plaatje wat een nummer overbrengt. In deze discussie is er geen grondslag voor songstructuren of akkoordenschema's. Goede muziek is subjectief. Iemand aanvallen hierop vind ik kort door de bocht.

Nu weer over de muziek zelf waar het draait. Ikzelf acht the smiths van gelijkwaardig niveau als huidige vergelijkbare bandjes. The Smiths brengt mij geen pakkend gevoel over, het zijn geen cd's die ik grijs zal draaien. Het zijn geen flutdeuntjes maar ook geen deuntjes die me stijl achterover blazen. Een goed voorbeeld hiervan is The Queens is Dead, aardige nummers maar niks bijzonders. Echo & The Bunnyman brengt bij mij een veel beter gevoel over en blijft veel beter hangen.

Daar zijn we het gewoon over eens.

Ik heb het nog eens teruggelezen maar ik zie er niet zo'n aanval in.
De band is alleen te onderlegd om flutdeuntjes te produceren, maar zoals Koen al aangeeft had ik dat niet goed opgevat.

En nogmaals, ik ben niet van de smaakpolitie.

Welke bandjes bedoel je dan, Keane, Tool en Radiohead?
Ik denk dat dat soort bandjes van een stuk lager niveau zijn

Nee, slechts onbezoldigd lid van de wave-politie Vinyl verteert slecht!

Ik word zelden of nooit triest van The Smiths - ik draai hun albums alleen als ik een vrolijke dronk over me heb - misschien komt het daardoor.

De achterliggende vraag waarom ik drink? Voor fun en de wereld is me af en toe niet vrolijk genoeg en The Smiths maken dat muzikaal klip en klaar.

The Smiths "zogenaamde" vrolijkheid moet je uitleggen als een groot cynisme.
Zie "Cemetry Gates".........dat is namelijk de onderliggende gedachte van de band.

Tool en The Smiths met elkaar vergelijken komt neer op appels met peren vergelijken. Tool is totaal andere muziek en staat wat mij betreft toch op een veel hogere trede als The Smiths. Tool is moeilijk te doorgronden maar wordt per elke luisterbeurt beter en creëert een sfeer die ik bij geen andere band ervaren heb. Keane vind ik niet veel aan, de muziek 'grijpt' mij niet. Radiohead vind ik beter vergelijkbaar met the Smiths en deze muziek schaal ik ook dan gelijkwaardig in. Hoewel Radiohead en The Smiths ook niet helemaal met elkaar te vergelijken zijn. Ik deel jou mening niet in ieder geval niet . The National is bijvoorbeeld schaal ikzelf hoger in als The Smiths. Die muziek blijft ook boeien na een aantal luisterbeurten, iets wat the Smiths bij mij niet te weeg brengt. Ik luister het een paar keer maar dan gaat het al sneller minder interessant worden. Tool van een stuk lager niveau noemen als the Smiths klinkt zelfs voor mij een beetje als vloeken in de kerk

Laat het voor mij nou net andersom zijn. Daarbij heb je blijkbaar niet door hoe briljant de gitaarpartijen van Johnny Marr in elkaar zitten, soms ongelooflijk gelaagd, soms slechts 1 gitaar, altijd, charmant, intelligent en complex maar nooit moeilijk of overheersend. Ik zou per nummer 1 a4tje vol kunnen schrijven wat betreft het gitaarspel, maar dat bespaar ik jou en mezelf.

Dan krijg je een eindeloze discussie De gitaarpartijen van Marr zijn uitstekend daar niet van maar die van Tool zijn nog complexer en gelaagder net zoals de drumpartijen maar dat is voor iedereen verschillend natuurlijk

zonde dat dit album in de jaren 80 is gemaakt. Overkill productie.

En het is net daarom dat The Smiths de enigen zijn die het zich kunnen permitteren om pessimistisch gewauwel en neerslachtige maatschappijkritiek te produceren en toch ook het opgewekte en vrolijke gevoel van de mens kunnen stimuleren.

ik kan weinig albums van bands waar ik nooit iets voor voelde om het te gaan beluisteren opnoemen die me bij de eerste luisterbeurt al zo grepen als deze heeft gedaan.

Dan ben ik heel erg benieuwd hoe je hem na een aantal luisterbeurten vind!