The Smiths - The Queen Is Dead (1986)

Heel goeie plaat, net niet zo goed als 'Meat Is Murder', maar hier staat toch ook weer heel wat fraais op van Morrissey, Marr en co. 'Bigmouth Strikes Again' is vrij bekend, en ook andere nummers klinken me bekend in de oren. Melodieus. Afsluiter 'Some Girls Are Bigger Than Others' bijvoorbeeld. Je zou zweren dat je 't al 100 keer hebt gehoord.

Tot nummer 6 vind ik het tot nu toe een prima album. Nummer 7 is echt een verschrikkelijk nummer zeg.

Edit: En dan eindigt die weer super!

Ik kan bijna niet geloven dat dit er echt staat! The Boy with the Thorn in His Side is het beste nummer van dit album! (samen met Bigmouth Strikes Again dan).
Zit je niet in de war met nummer 8? Dan zou ik je namelijk wel begrijpen.

Ik wil ook echt wel geloven dat het hier om een typfout gaat, The Boy With The Thorn In His Side is een absolute klassieker een het is behoorlijk onbegrijpelijk als je net dat nummer als verschrikkelijk er uitpikt :O

Het staat er echt, met opzet ook nog. Voor mij overduidelijk het minste nummer. Nummer 8 vind ik een lekker nummertje.

Jammer dat smaken nou eenmaal moeten verschillen... Maar goed, ik zal me er maar bij neerleggen. Er zit weinig anders op

Vind je ook de laatste minuut goed van het nummer? Ik doel daarmee op dat gejodel.

Ja, dat vind ik goed! Ik ben niet echt een jodel-fanaat, maar van Morrissey kan ik het wel hebben. En ik kan niet zeggen dat het heel erg misstaat in een nummer als dit.

The Smiths... in hun thuisland groot, hier minstens een cultgrootheid. Nu zijn er grote bands die ik geweldig vind, grote bands die ik helemaal niks vind, maar The Smiths glijden gewoon bij elke luisterbeurt even anoniem voorbij. Toen ik vanmiddag The Queen Is Dead weer eens beluisterde was het niet anders. De muziek lijkt vooral zijn best te doen zo onopvallend mogelijk te zijn en slaagt daar vaak wonderwel in. En de zanger Morrissey? Mwah...

Draait het vooral om de teksten? Kan zijn, al sla ik van de hier en daar geroemde fragmenten ook niet echt steil achterover. Teksten komen bij mij sowieso op het tweede plan, maar als ik daarmee de briljantie van deze plaat mis, soit.

Ze hebben zo links en rechts best een sterk nummer gemaakt, maar die zitten toch wel erg verspreid over de albums en de non-albumtracks. Ik houd de drie krappe sterren nog maar even vast: één voor The Queen Is Dead, één voor Bigmouth Strikes Again en één voor het voordeel van de twijfel voor de rest.

Een cultgrootheid zijn zegt mij weing. Deze plaat heb ik altijd sterk overschat gevonden.

De beste nummers van The Smiths zijn i.m.o. sowieso niet op dit album te vinden. De enige echt sterke plaat is de verzamelaar Hatful Of Hollow.



Tja, als je van de teksten van Morrissey niet onder de indruk bent, zullen de platen van The Smiths je weinig zeggen. Want die teksten zijn wel degelijk van belang om het totale plaatje compleet te maken.

Er zijn dus blijkbaar user's die een versie hebben waar ; I Know It's Over, en There Is a Light That Never Goes Out niet op staan

Natuurlijk zijn de teksten van Morrissey belangrijk, maar niemand die ze wil horen zonder de geweldige tunes van Johnny Marr.
Meesterwerk, namens een dweeper

Deze week in het '52 essentiële albums uit de pop/rock geschiedenis' forum topic.

Zanger Morrissey overdreef toen hij voor de rechtbank in een dispuut om geld de ritme-sectie van de The Smiths (bassist Andy Rourke en drummer Mike Joyce) keer op keer als een duo inwisselbare huurlingen afschilderde, al is het onloochenbaar dat 'Mozzer' en gitarist Johnny Marr de creatieve kern van de groep vormden. In 1986 waren The Smiths op hun hoogtepunt, met The Queen is Dead en de schitterende singles 'Panic' en 'Ask' (die niet op de langspeler staan), waarin Marrs rinkelende gitaar klatert als een snel stromende bergbeek langs de rotsen. Opvallend is dat The Smiths zelden de coventionele structuur van een popsong aanhouden, maar toch altijd als een popgroep par excellence klinken. Morrissey is op The Queen is Dead zijn gewone - en dus extraordinaire - zelf. Het ene moment dompelt hij zijn pen in virulent sarcasme, het andere is hij ongemeen grappig ("if a ten ton truck kills the both us / to die by your side the pleasure and privilege is mine"). Nu eens zingt hij kattig, dan weer smachtend en overlopend van Weltschmerz. Het is een prestatie om een cliché zo hoog als de Eifeltoren ("life is very long if your lonely") doorvoeld te zingen en El Mozz slaagt er met brio in. Behalve de voor The Smiths nogal lange, bizzare titelsong en het bijtende 'Bigmouth Strikes Again' behoort 'There Is a Light That Never Goes Out' tot de hoogtepunten van deze cd. Zou dat miniscule peertje The Queen is Dead kunnen zijn?
(bron: De Cultuurkenner, DM, 1999)

Een zeer geslaagde plaat van The Smiths, er staat niet echt een slecht nummer op maar na mijn eerste luistrbeurt merk ik wel op dat ik nog niet veel favorieten heb. Dat kan met de luisterbeurten natuurlijk nog komen. Maar als ik toch een hoef te kiezen ga ik voor de opener.

Het zou kunnen en misschien overdrijf ik nu, maar ik zou het zeer knap vinden als je na één luisterbeurt al een duidelijk cijfer hierop kan plakken. Zelf heeft het me toch zeker een keer of 3 gekost, voordat ik überhaupt wist of dit nou een onbegrepen meesterwerk was of een zeer overschatte plaat.

Tot nu toe zegt mijn gevoel inderdaad dat dit een 3,5* waardt is maar als ik hem misschien meer beluister kan het het zijn dat mijn cijfer nog kan stijgen.

Het is natuurlijk een meesterwerk
Als je de opkomst van the Smiths meegemaakt hebt midden de jaren 80 zoals ikzelf, is de plaat gemakkelijker te begrijpen. Morrissey & Marr waren onze helden! Die gekwelde teksten die mijn jonge ziel raakten en die gitaarklank die uit duizenden te herkennen is.
Het Smithsverhaal eindigde zo abrupt dat we ons verloren voelden.
Gelukkig hebben we voor altijd 'The Queen is Dead' ...

Gezien je 3,5* ben je er nog steeds niet uit.

Eigenlijk wel, ja. Teksten boeien mij pas zodra de zang goed is. De zang boeit mij pas zodra het instrumentaal goed is. Nu is het instrumentaal goed en zit ik ergens tussen het waarderen van de zang en het instrumentale in. Moeilijk uit te leggen, vooral omdat dit één van de weinige platen is waar ik dit bij heb, maar hier zullen jullie het mee moeten doen.
(Niets zo moeilijk als uitleggen wat je van een plaat vindt als je eigen gevoel niet eens spreekt)

Die privilege heb ik niet gehad, dus aan mij zal het toch echt nog zijn tijdsloze moeten bewijzen. In een aantal nummers hoor ik dat, in een aantal niet.

Hij is op weg en zit zo om en nabij de 70%

Ik ben er ook nog niet uit. Morrissey vind ik helemaal fantastisch, van zijn stem tot aan zijn teksten, maar de productie is ontzettend zwak en onorgineel.

Een mooie plaat. Mijn eerste indruk was niet echt wow maar oké en heb dit album volledig beluisterd. Nu heb ik er nog niet echt een mening over want heb niet echt gelet op details dus zal het album opnieuw moeten beluisteren om mijn mening te geven.

*3.5

I Know It's Over vind ik de meest hemelse song die op dit schijfje staat en daarmee van de beste nummer die ik ken. Hypnotiserend en zeer intens beleef ik dit nummer.

Ik zou voor jouw diit nummer extra goed beluisteren.

Deze cd heb ik ooit aan m'n vader cadeau gedaan, stond op z'n wenslijstje. Helaas, volgens mij draait hij hem zelden. Maar als ik weer eens thuis ben, zet ik hem regelmatig op, opdat deze cd toch nog recht aan gedaan wordt. Zo ook vandaag.

Bij het intro van The Queen Is Dead weet ik al: dit wordt weer een schitterende luistertrip. Ik kan niet wachten tot Morrissey met zijn heerlijke stem binnen komt vallen om me een avond mee op reis te nemen. Als reisleider van The Smiths weet hij me als weinig ander te boeien met zijn ideeën, gevoelens en verhalen. We gaan door licht en duisternis, over pieken en door dalen, en alhoewel de omgeving telkens verandert, blijft het alsmaar genieten van wat ik onderweg tegenkom.
Geboeid luister ik naar zijn klaagzang, zelden heeft iemand liefdesverdriet zo oprecht gekweld klinkend weten te vertolken. Maar na regen komt zonneschijn. Echter, op deze zonnige dag wordt mij opeens plagiaat verweten! Dit blijf ik toch telkens een beetje typisch vinden, en met zijn interessantdoenerij over gedichten wordt bijna mijn gelukkige gevoel dat ik had bij deze zomerse dag verstoord... Gelukkig gaan we snel verder, waarbij Morrissey zich verontschuldigt voor zijn grote mond, wat dan vast met ons geschil op de begraafplaats te maken zal hebben. Excuses aanvaard, en ik krijg nog twee verhaaltjes te horen die mijn aandacht weer grijpen.
Maar dan, helaas, de trip vliegt voorbij, een half uur is dan ook veel te kort, en voor ik het door heb is het eind- en hoogtepunt van de reis bereikt. Het is tijd om terug naar huis te gaan, maar ik wil nog niet. Samen met The Smiths kijken we nog een keer terug op onze reis, nog een keer verzuchten we ons over de vergankelijkheid van het leven. Geweldige climax!
Ik zit nog na te genieten van de trip wanneer er opeens nog een nieuwe etappe aan wordt toegevoegd. Helaas, deze dikke dames en hun moeders kunnen mij niet boeien. In mijn hoofd ben ik nog bezig met het licht dat nooit uit gaat.

I Know It's Over, There Is a Light That Never Goes Out en Cemetry Gates zijn wat mij betreft de topnummers van dit album.

Frankly Mr Shankly is het enige zwakke nummer op dit bijna-perfecte Smiths album. De tekst is grappig maar verder een erg skipbaar nummer.
Eigenlijk zijn alle vier de studio albums van The Smiths erg goed, en zelfs oplopend in kwaliteit (ja, ik vind Strangeways echt beter dan deze...)

Some Girls Are Bigger than Others

Dit lied maakt het verschil tussen 4 en 4,5 sterren voor mij.

2 geniale, melancholische parels in de vorm van I know it's over en Never had no one ever. De rest doet mij pakken minder, en variëren van goed (There is a light, Queen is dead), tot niet meer dan aardig ( Vicar in a tutu, Frankly, mr Shankly)

The Smiths doen hetzelfde met mij als bijvoorbeeld Bob Dylan doet, heel veel mensen vinden het helemaal te gek en dat zal het ook wel zijn maar ik hoor het niet. De teksten zijn goed maar het heeft geen toegevoegde waarde, na 3 liedjes val ik in slaap. Als ik dan eenmaal wakker ben geworden probeer ik de volgende 3 liedjes en dat is hetzelfde verhaal. Mooie teksten maar de muziek is niet bijzonder.

Daar ben ik het eigenlijk wel mee eens. Het enige punt waar deze band zich onderscheid van andere bands is de zanger en zijn teksten.