The Smiths - The Queen Is Dead (1986)

De nieuwe nummer 1 in mijn top 10

Nice choice!

Berichten over vergelijking Smiths met andere bands verplaatst naar The Smiths

Eigenlijk had dit album de perfecte dubbelaar kunnen zijn, als je weet dat in die periode elke uitgebrachte single één of meerdere briliante b-kanten had. Ook de singles Ask en Panic hadden erop gepast. Ik beeld me de tracklist van de dubbelaar altijd zo in:

1. The Queen Is Dead
2. Frankly Mr. Shankly
3. I Know It's Over
4. Never Had No One Ever
5. Cemetry Gates
6. Bigmouth Strikes Again
7. The Boy With The Thorn In His Side
8. Vicar In A Tutu
9. Money Changes Everything
10. Ask
11. Panic
12. Rubber Ring
13. Unloveable
14. The Draize Train
15. There Is A Light That Never Goes Out
16. Some Girls Are Bigger Than Others
17. Asleep

Het album had nog veel beter kunnen zijn dan het nu is, lijkt mij

Dan mogen Sheila Take a Bow en Sweet and Tender Hooligan er ook nog wel bij vind ik.

Kwamen die van dezelfde sesies? Dat wist ik niet maar het zijn eveneens 2 topsongs die het album ook vereikt zouden hebben

The Smiths profileerden zich graag als een sixties band.
Toen stonden singles los van albums.

Singles waren kort en hadden één of twee extra nummers.
Albums toonden een breder palet van de band in kwestie.

Ik vond The Smiths altijd beter op 45 toeren (a- én b-kanten).
Op albumformaat zaten er altijd een paar mindere songs tussen.

Enkel het laatste album is singlegewijs uitgemolken
zoals dat in de jaren 80 wel vaker gebeurde met groepen.

Blijft een heerlijk album, zelfs nu ik m'n geripte versie op crappy pc-speakers aan 't beluisteren ben

Vandaag op vinyl gescoord. In perfecte staat, en jongens wat een geweldig album.

overtuigend nummer 1 in mijn top 10 lijst.

Valt iets van te zeggen. Ik moet toegeven dat mijn gemoedstoestand niet altijd de juiste frequentie heeft voor klaagzangen #3 en #4. Daarentegen kun je mij bijna wakker maken voor een afsluiter als Some Girls Are Bigger Than Others. Dat heerlijk sinister gitaarloopje van Johnny Marr in combinatie met de vervreemde tekst van Morrissey.

Ik was net 16 toen ik deze plaat kocht, louter op bespreking in het blad Humo. Vóór deze plaat had ik enkel een plaat van Michael Jackson, Peter Gabriel & Kate Bush (een single van Duran Duran niet te na gesproken).
Reeds bij het eerste nummer sloeg deze plaat in als een bom. Het veranderde mijn 'muzikale' leven. Ik heb nooit meer teruggekeken.

Internet recensent Adrian Denning schreef over dit album "this is an emotional record"min of meer ben je dan klaar met de review, de rest is gezeur en de wijsneus uithangen.

Natuurlijk kun je het album langer maken met nog meer sterke nummers, wordt het dan ook beter?
Ik denk dat het album af is, wat hier goed werkt is de wisselwerking tussen de zware nummers en luchtigere nummers (programmering, volgorde).
De tijdsduur vind ik ook zeer goed, langer zelfs met sterke nummers is niet altijd beter.
Voor mij een van de allermooiste albums ooit.

What Can I Say, hij heeft helemaal gelijk.



Ik vind van wel



Voor mij hét allermooiste

Tja, die tracklist was alleen maar bedoeld om te tonen hoeveel moois ze nog in hun kluis hadden liggen in die periode van creatief pieken. Ik beweer niet dat het album zo had moeten verschijnen, ik vind deze CD het hoogtepunt in de muziekgeschiedenis en de gedachte dat er nog veel meer prachtige nummers op dit album hadden kunnen belanden, facineert me heel erg. Dat is alles

Ach ArthurDZ, zo heb ik jou post ook gelezen, ik reageerde enkel maar omdat ik juist dit album zo'n mooi rond geheel vind.

Tja, hadden we dat ook al niet bij "Sgt Pepper's" van The Beatles? Velen vinden het eeuwig zonde dat Penny Lane en Strawberry Fields er niet op staan. Had mijns inziens ook wel mooi geweest, maar het is nu eenmaal niet zo...

Daarbij blijft TQID een mooi tijdsdocument, waarop alle aspecten van The Smiths duidelijk voorbij komen. MIM vind ik persoonlijk iets beter omdat dat album iets minder gepolijst is, maar commercieel gezien is dit zonder twijfel het sterkere album, onder andere door de hit Bigmouth Strikes Again. Nummers als Cemetry Gates en Some Girls Are Bigger Than Others zijn ook niet te versmaden.

Volgens mij hoort Sheila Take A Bow helemaal niet bij The Queen Is Dead, niet qua tijd en niet qua periode. Panic en Ask ok, maar vanaf Shoplifters begint er toch een andere periode voor The Smiths (wat mij betreft).

Opvallend is trouwens dat dit album in juni is uitgebracht, maar dat ik het een echte winterplaat vind. Hij is wel in de winter opgenomen, dus dat verklaart wellicht iets.

The Smiths is een band waar je even in moet komen. Die stem van de zanger is 'apart', hetzelfde dacht ik ook bij The Cure. De sound, het gitaargeluid en de synths komt aardig overeen met The Cure, voor de rest natuurlijk verschillende bands, met de meeste jaren '80 bands.

Het leukste/liefste en meest ontroerende liedje op deze cd is natuurlijk 'There is a light that never goes out'. Het gitaarspel en de strings in dat nummer is vrolijk, terwijl de zang van Morrissey toch heel weemoedig is. Ik kan er in elk geval zeer emotioneel van worden. De opener doet me denken aan de stijl van de vroege Simple Minds jaren.

Ik vind het nog steeds geen topband, maar de Smiths hebben zeker goede nummers gemaakt .

There is a light that never goes out

De sound van The Cure komt overeen met die van The Smiths.

Laat Robert Smith het maar niet horen..

"If Morrissey says not to eat meat, then I'll eat meat; that's how much I hate Morrissey."

Ik herlees m'n bericht zoeven en zie ineens een walgelijke, kromme zin staan.

@ James Douglas: Als je de de Queen is Dead naast The Head On The Door en Kiss Kiss Kiss legt, hoor je hetzelfde gitaargeluid van de jaren '80, snelle ritmes die zeker herkenbaar zijn, vrolijkheid, met weemoedige zang. Want ook Robert Smith kan eigenlijk alleen beladen zingen, net als Morrissey.

Dat heb ik vaker gelezen. Weet je ook waarom hij Morrissey zo haat? Ik ben zeer benieuwd

Overigens is dit een prachtig album, alleen erger ik me elke keer weer mateloos aan Vicar in a Tutu. Ohja, en de albumhoes verdient ook enige kudos

*Steekt hand op.
Dat weet ik.
Hier beantwoordt Robert Smith er een vraag over.

Didn't you have a run-in with Morrissey back in the '80s?

Unfortunately he was asked a question about people called Smith. It was me, Patti Smith and someone else called Smith who was famous at that time, who he would shoot. One would have expected at the time, him being a non-meat eating vegetarian pacifistic sort of guy, to say I choose to shoot myself or I choose to shoot no-one’but he said 'I'd line them all up' and 'I'd shoot them all'. When I was told that at the time I kind of took umbrage, 'That's fucking nice, cunt'. I felt it was a bit unnecessary. I'd never said or done anything. So that engendered one of those tedious feuds. I've never met him, I'm not even sure we've been in the same room. I'm sure it's the same for him, he got really aggravated at my response. I was very over the top but I felt justifiably so, having just been shot in print. It was one of those things, a mini Blur/Oasis thing. I don't think I played along with it enough for it to become anything more. It kind of got resurrected from time to time, I think on his fansite it got reinvigorated and there have been various attempts to reignite it, but I think he's actually said something really nice about us recently, about the fact that I'm a little bit wayward. Honestly I've never really had a problem. I felt it was unfair that he would shoot me. If you asked him again he might choose to shoot himself rather than me and Auntie Patti and whoever else it was.”

Robert Smith zit er iets naast, Morrissey zou Patti Smith nooit neerschieten aangezien hij groot fan is van vooral Horses. De andere 'Smith' is Mark E. Smith, zanger van The Fall. Geweldige band ook.


Dit is de officiele vraag, met het officiele antwoord:

The Face: If I put you in a room with Robert Smith, Mark E. Smith and a loaded Smith and Wesson, who would bite the bullet first?
Moz: I'd line them up so that one bullet penetrated both simultaneously (chuckle). Mark E. Smith despises me and has said hateful things about me, all untrue. Robert Smith is a whingebag. It's rather curious that he began wearing beads at the emergence of The Smiths and (eyes narrowing) has been photographed with flowers. I expect he's quite supportive of what we do, but I've never liked The Cure... not even "The Caterpillar".

Ik denk niet dat je Morrissey's antwoord heel serieus moet nemen, en ik ben blij dat Robert Smith dat ondertussen ook doorheeft.

Weten we in ieder geval dat Morrissey's favoriete Cure-nummer The Caterpillar is .

Haha. Heerlijk, die frontmannen die elkaar af willen maken.

Ik moest eerst even wennen aan dit album en vooral aan de stem van Morrissey, maar nu vind ik het allemaal geweldig. Er is een goede afwisseling tussen de kortere en langere nummers met toch vooral veel korte, leuke nummers zoals bijvoorbeeld Cemetry Gates. Bij dat nummer krijg ik steeds een lach op mijn gezicht, erg aanstekelijk. Mijn favoriet is toch There Is A Light That Never Goes Out, gevolgd door I Know It's Over. Het album is ook best kort waardoor het geen moment gaat vervelen.

Kort... mja, ik vind het de ideale lengte voor een LP eigenlijk. Het moet niet veel meer dan 40 minuten duren voor mij.

Heerlijk album, alleen jammer genoeg net niet goed genoeg voor 4 sterren.
Ik vind niet alle nummers top, en bij sommige nummers had ik helemaal niets mee.
Ik vind het echt jammer, had 4 sterren willen geven, de goede nummers vind ik echt lekker.

En wat zijn de goeie nummers dan volgens jouw?

The Queen Is Dead
Never Had No One Ever
Bigmouth Strikes Again
There Is A Light That Never Goes Out,

Deze nummers vind ik echt goed/lekker !

Misschien de andere albums van de Smith binnenkort ook maar een gaan beluisteren maar of die ook aan zo'n hoge waardering (4,5*) van mijn kant zullen komen betwijfel ik toch ten zeerste.

Dit schreef ik o.a. in mijn recensie bij "Hatful of Hollow". Ik had het dus mis. Dit album is zonder meer gelijkwaardig maar om daar achter te komen heb ik het wel zo'n vijf keer moeten beluisteren. Ik had aanvankelijk moeite met de tracks #3 en #4, maar die vind ik nu na meerdere keren gehoord te hebben gehoord te hebben toch best wel goed. Een uitstekend album dus dit "The Queen is Dead" die het hoge gemiddelde op MM zonder meer rechtvaardigt.
Mooiste nummers; 'Bigmouth Strikes Again' en 'The Boy with the Thorn in His Side'

4,5*