The Smiths - The Queen Is Dead (1986)

Dat is meer dan genoeg toch?
En daarbij ben ik het daar slechts deels mee eens.
Zeker, Morrissey's teksten en zang tillen de nummers naar een hoger niveau, maar ook de instrumentatie is wat mij betreft zeer onderscheidend.
Ik kan niet goed verwoorden waar het precies aan ligt, maar een Smiths-nummer herken je uit duizenden; de combinatie van bas en gitaar roepen een heel aparte sfeer op die ik enkel en alleen bij the Smiths ervaar (kan ook aan mijn beperkte muziekkennis liggen ).
Een ander kan het natuurlijk anders ervaren, maar ik zet dit album toch altijd erg graag op.

Een beetje heel erg kort door de bocht, dit
Dat je ervan in slaap valt, is je goed recht, maar dit is muziek die meer dan 1 of 2 luisterbeurten nodig heeft om zijn geheimen prijs te geven.

De teksten zijn, net zoals bij Dylan, poëtische meesterwerken vol lagen en vaak obscure referenties.
De muziek, met de zo typische gitaarklank van Marr, zit vol met onvergetelijke hooks en is wel degelijk bijzonder. Over de invloed van The Smiths op bands zoals Suede en Radiohead is genoeg geschreven.

Anno 2011 stonden op het plein in Lokeren nog duizenden mensen mee te zingen met Morrissey's 'There is a light that never goes out'. Ze kenden tekst én melodie
Dit album staat bij 231 gebruikers in de top 10 en komt steeds terug in alle toplijsten van de jaren 80. Dat is echt niet enkel voor de teksten.

Maar ja, muziek werkt natuurlijk niet met argumenten, je hoeft er niet van te houden
Maar voor the Smiths mag je, als je je muziekgeschiedenis wat kent, toch wel een beetje respect hebben...

Meneer, u refereert naar 231 andere stemmers, waarvan ik al in den beginne zei dat ik er zeer respect voor heb, de teksten van dit album zijn ook heel goed. Maar de muziek die eronder staat weet mij niet dusdanig te grijpen dat ik er wakker van blijf. Als er dan 231 users zijn die er wel wakker van blijven, dat is hun goed recht.

Zo respectloos vond ik haar opmerking nou ook weer niet hoor. Dat je hiervan in slaap valt wil niet meteen zeggen dat het slechte muziek is. Bovendien kan ik me best voorstellen dat mensen dit als slaapverwekkend ervaren, want heel veel spanning zit er niet in deze muziek.

Maar zoals je zelf ook al zegt valt over smaak niet te twisten. Gelukkig maar.

Zeg maar Nico ipv meneer

Ik probeer mijn reactie nog even te duiden.

Als bepaalde mensen dwepen met een artiest, dan is het moeilijk om daar als buitenstaander in te komen. Een mens zoekt dan soms een snelle verklaring: het zullen de teksten wel zijn zoals bij Dylan, maar die verklaring is voor the Smiths te eenvoudig.

Ik zie dat jij een interessante top 10 hebt, met veel niet zo toegankelijke, maar subtiele en gelaagde muziek. Vandaar dat ik zou zeggen: het is mogelijk dat je de sleutel tot deze muziek nog niet gevonden hebt. Schrijf ze nog niet onmiddellijk af, er zit mettertijd misschien nog meer in voor jou dan slaapverwekkend.
Ik ben met deze muziek opgegroeid en ken vele mensen die de Smithssound in het begin heel eentonig vonden, maar die nu de grootste fans zijn.

Dat bedoelde ik met 'respect': schrijf ze niet te vlug af

Alsook voor Dylan.

Nico, bedankt voor de geduide reactie,
Ik zal het in overweging nemen, wellicht dat er ooit nog een keer een Smiths moment komt. Ik heb meat is murder nog op de plank staan, helemaal afgeschreven zijn ze niet, er is nog een kans, maar niet meer voor dit album.

Een jaar geleden vond ik The Smiths helemaal niks maar nu luister ik het steeds vaker. Misschien komt het ook doordat mijn beheersing in de Engelse taal steeds beter wordt want de teksten zijn echt heel erg goed!

Maar muzikaal is het ook geweldig. Johnny Marr heeft een hele gave speelstijl met soms apart en stemmig akkoordenwerk. De basloopjes zijn ook geweldig en zijn heel leuk om mee te spelen. Deze combinatie zorgt er voor dat dit wel eens een van de albums gaat worden die ik de komende maanden heel veel ga luisteren. 4,5 ster, maar een verhoging zit er misschien wel in.

Heel grappig - waardering voor Johnny Marr (solo) komt heel vaak van mensen die zelf ook spelen. Het lijkt allemaal zo simpel, begeleidend, niet altijd op de voorgrond - maar speel het eens na; luister dan naar Robert Smith (Cure- Siouxsie 1-2 albums) en naar John McGeogh (Magazine, Siouxsie) en dan hoor je en dan leer je ook de laatste waarderen.

Mag ik je ook hun verzamelaars aanraden, waarop veel singles en b-kantjes
zijn terug te vinden die je niet op album vindt. Zomogelijk nog sterker in mijn opinie.

Deze bijvoorbeeld: The Smiths - Louder Than Bombs (1987).

Ik heb met de Smiths een probleem. Ze worden gezien als een van de beste bands. Ik heb the Queen... en hun best of album en ik wil het graag goed vinden, maar lukt niet echt. Het raakt me gewoon niet zo, dat gejengel ook. Bigmouth strikes again heb ik dan weer veel op gedanst in mijn studententijd, geweldig nummer.

Uniek, tijdloos en gewoonweg ongelooflijk mooi.

Alain Delon op de hoes (L'Insoumis uit 1964): wederom een opvallende artwork keuze van de band.
The Smiths is voor mij echt verbonden aan de jaren '80. Zoals ik bij andere albums al meldde heb ik ze vooral leren kennen door de radio waar ik in die jaren wel degelijk nog naar luisterde.
Naast het vele top 40 werk ging ik me ook meer en meer wagen aan wat spannender programma's die te beluisteren waren via de VPRO, Vara en KRO.
Een special (ik meen uitgezonden door een avondprogramma van de KRO) over de band en hun devote fans trok me definitief over de streep.

Toch ging ik van start met de verzamelalbums om vervolgens door te gaan met de reguliere albums waarvan The Queen Is Dead de eerste was omdat die het nummer There Is a Light That Never Goes Out bevatte. Smiths-anthem pur sang wellicht.
Vreemd genoeg heeft het toen wel even tijd gekost om dit album beter te waarderen. De 5* die er nu voor staan waren in het begin nog niet aan de orde. Voor mij waren het blijkbaar toch meer de singles die het hem telkens deden. Misschien kwam dit voort uit het feit dat ik met de verzamelaars begonnen ben.

Van alle albums is dit misschien ook wel het meest constante qua sfeer. Daarbij staan er van begin tot einde favoriete Smiths tracks op. Te beginnen bij het donkere titelnummer om na een ruime 35 minuten te eindigen met het sprankelende Some Girls Are Bigger Than Others.
35 Minuten bijtende teksten van Morrissey, schitterende gitaarpartijen van Johnny Marr en een urgentie die zeker in die jaren zeer geldig was.
Dat het nog steeds opduikt in allerlei toplijsten is dan ook niet zo verwonderlijk. In mijn eigen toplijstjes 'verliest' dit album het meestal net van de verzamelaar Louder Than Bombs en hun laatste Strangeways Here We Come maar waar dit album zeer langzaam uitgroeide naar een echte 5* daar merk ik dat het zo maar eens kan gaan gebeuren dat ik net als vele andere muziekliefhebbers met mij ga kiezen voor The Queen Is Dead.

Hoe dan ook is dit een mijlpaal uit de jaren '80 of het je ding is of niet. The Smiths staan voor de goede muziek die in dat tijdperk wel degelijk gemaakt is. Jaren '80 een slecht muziekdecenium? Niet wat mij betreft en daar is dit album een perfect voorbeeld van.

De 4en en 5en vliegen in het rond bij de albums van de Smiths. Ook recent nog heel veel hoge waarderingen. Mag je concluderen dat het hier gaat om tijdloze muziek?
Wat mij betreft wel trouwens..Vind het al 25 jaar fantastisch.

Dat zeker. Zelfs een 90's- en 00's-freak als ik kan dit waarderen, terwijl The Smiths in de categorie 'niet mijn soort muziek' valt.

Echt tijdloos durf ik hun muziek toch niet te noemen. Ik denk wel dat je over 150 jaar This Charming Man of Bigmouth Strikes Again nog sporadisch op de radio zult horen, maar dan meer als "klassiekers" uit die tijd.

Ik denk dat een album als "OK Computer" het toch wat langer vol zal houden...

Gefeliciteerd met de notering van There is a Light in de Top 2000. Verrassend dat het dit nummer is geworden, maar eindelijk The Smiths ook in de "lijst der lijsten".

Als je naar de statistieken gaat (lijst shuffle en dan nummer opzoeken) dan blijkt ook dat voornamelijk jonge mannen op het nummer hebben gestemd. Een mooi bewijs dat The Smiths fantastische, tijdloze muziek maakten die keer op keer door nieuwe mensen wordt ontdekt.

The Queen Is Dead. Ik wil er wat over schrijven, geen idee waarom. Helaas heb ik geen schrijftalent en ook geen verstand van muziek (voor zover dat bestaat), waardoor mijn stukje uiteindelijk uitgedraaid is op een onevenwichtige ophemeling van de plaat. Het zij zo. Incipiam:

Het eerste nummer zet meteen de toon voor het hele album. De boodschap is melancholisch en weinig hoopgevend, ook nostalgisch in zekere zin (naar a certain lost Englishness), maar tegelijkertijd weten de sprankelende instrumentatie en vooral de humor in de teksten van Morrissey een bepaalde luchtigheid te creëren, zodat bij mij toch een glimlach op mijn gezicht getoverd wordt.

We can go for a walk where it's quiet and dry
And talk about precious things
But the rain that flattens my hair ...
Oh, these are the things that kill me

De koningin is dood. Aan het keurslijf waarin de samenleving haar heeft geperst, is ze gestorven.
Morrissey is wel een beetje droevig, maar hij zal er niet om huilen. The Queen Is Dead is muzikaal gezien een prima opener; ook toen ik nog geen idee had waar het over ging, kon ik het zeer waarderen. Door vooral het drumwerk krijgt het nummer een prettige gejaagdheid over zich en er hangt een soort van galmende sfeer die wat mij betreft de leegheid van het koninklijk bestaan weerspiegelt. ’t Is een typisch Smiths-nummer – al is dat een non-opmerking, want the Smiths zijn dusdanig eigen, dat elk nummer van hen een typisch Smiths-nummer is.
De confessies tegenover Mr. Shankly in het tweede nummer zijn wederom erg vermakelijk. De nietige trots van de ik-persoon wordt pijnlijk grappig blootgelegd. De clowneske begeleiding van vooral de bas van Rourke past derhalve goed bij de boodschap, maar ik moet wel in de juiste stemming zijn: soms is het maar een irritant nummertje.
Dan I Know It’s Over. Het op één na beste nummer van de plaat. De melancholie gutst naar beneden. Verteerd door zelfverwijten en eenzaamheid. O mother, I can feel the soil falling over my head. Prachtig, prachtig!
En we gaan nog even op dezelfde toon verder met Never Had No One Ever. Prima nummer weer. Ik kan begrijpen dat sommige mensen de gekwelde teksten van Morrissey slecht verteren, over-pathetisch vinden, maar ik vind het echt schitterend, vooral omdat Morrissey het tegelijkertijd weet te overdrijven maar ook echt te menen.

Als we bij Cemetry Gates zijn aanbeland, wordt de muziek een stuk luchtiger. Marr haalt hier zijn akoestische gitaar te voorschijn en creëert inderdaad de sfeer van een zonnige dag… op het kerkhof. Heus niet elk nummer is melancholisch en met heerlijke zelfspot weet Morrissey dat hier aan te geven met zijn “dreaded sunny day”.Het feit dat Morrissey, de Wilde van de popmuziek, in dit nummer zijn voorbeeld expliciet noemt, geeft mij de kans om dat hier op te merken en er iets over te zeggen: Wilde schreef provocatieve (zelf-)satire en veel liedjes van the Smiths, waaronder deze, vallen in dezelfde categorie. Hier maakt de verteller, Morrissey, hypocriete verwijten aan het adres van zijn kompaan die heel erg uit de hoogte doet met zijn ‘geleende’ uitspraken. De moraal van het verhaal is volgens mij dat vrijwel iedereen wel uitspraken en ideeën ‘steelt’ om intelligent over te komen en dat dat heel natuurlijk is. Ik zeg vrijwel iedereen, omdat ik me er zelf natuurlijk niet schuldig aan maak.

Dan Bigmouth Strikes Again. Het wordt almaar vrolijker! Het pakkende intro van Marr belooft al veel en inderdaad, Morrissey’s ‘grote mond’ neemt epische proporties aan. Met The Boy with the Thorn in His Side had ik aanvankelijk meer moeite, maar sinds ik aan the Smiths gewend ben, is dit nummer een favoriet van me (zelfs het gejodel op het eind kan mij bekoren).
Vervolgens komt Vicar in a Tutu. Toch duidelijk het minste nummer van de plaat. Maar hij staat wel precies op de juist plaats, want zo komt de klasse van het volgende nummer extra goed naar voren.

Take me out tonight…
Hier draait het allemaal om. There Is a Light That Never Goes Out. Wat een briljant nummer! De tekst is prachtig, de baspartijen zijn mooi en de toverfluit aan het slot voert me mee in een sprookjeswereld zonder einde. Gelukkig maar, want het einde beloofde weinig gelukkigs te zijn…

Het is avond, donker. Nadat ik niemand gedag heb gezegd, stap ik naar buiten. Ik wordt door haar opgehaald. Ik stap in terwijl het lantaarnlicht de helft van haar gezicht doet schijnen. Ze glimlacht, net als ik.
De autolichten schieten voorbij. Ik kijk naar buiten, maar ik neem niets op.
Het moment is daar, ik moet het haar nu vragen. Maar de verstikkende angst zwelt weer aan, angst voor een teleurstelling. Die verschrikkelijke verlegenheid, de onzekerheid! Ik troost me met de illusie dat er nog hoop is. Nadat het bedrukkende gevoel van machteloosheid wat weggeëbd is, besef ik me dat ik nu ten minste wel gelukkig ben – kon ik nu maar sterven…

Morrissey, de tiener, zit thuis op z’n kamer door het beregende venster in de grijze, grauwe wereld turend. Smachtend wacht hij op die ene vreemdeling die hem meeneemt om de wereld en het leven te ontdekken. Maar de vreemdeling komt niet en het sprookje van There Is a Light blijft slechts een sprookje.

Gij vreesdet mooglijk voor een spoorwegramp?
Maar, Rika, wat kon zaalger voor mij zijn,
Dan, onder hels geratel en gestamp,
Met u verplet te worden door één trein?

Deze strofe uit Aan Rika van Neerlandsch dichter Piet Paaltjens vertoont opvallende gelijkenissen met There Is a Light en ik zou welhaast durven zeggen dat Morrissey beïnvloed is door Paaltjens’ werk. De overeenkomsten zijn treffend: beiden hebben last van een oprechte Weltschmerz, die ze vervolgens echter allebei op ironische wijze bespotten. Ook Morrissey’s liedteksten zijn te beschouwen als snikken en grimlachjes.
Stiekem kan ik me heel goed vinden in deze ironische Weltschmerz en daardoor hebben de teksten van Mozzer juist zo’n aantrekkingskracht op mij, denk ik zo. Als ik kijk naar de populariteit van de band, kan ik hier niet alleen in staan, toch? Het zal wel een jeugdkwaaltje zijn.

Dat was een fantastisch einde van het album geweest. Maar er volgt nog een nummer! We mogen nog kort nagenieten. Morrissey komt nog even terug op de kern van de zaak, maar ook Marr steelt hier de show met zijn liefelijke slide gitaarspel. Nu kunnen the Smiths met een gerust hart de luisteraar verlaten.
Maar mijn bericht is al veel te lang; afkappen deze nonsens…

Beetje valse bescheidenheid

Mooie review Fortunato en als zelfs aEro tevreden is doe je het goed.

Bedankt voor de complimenten!

Om het nou het beste album ooit te noemen gaat me wat ver. Mijn ervaring laat dat niet toe. Dat dit één van de beste albums uit de vorige eeuw is staat bij mij echter als een paal boven water. En dat dankt het album met name aan de emotie die het uitstraalt en natuurlijk de aanwezigheid van onvergetelijke nummers als Bigmouth en There is a light.

Ik voeg daarbij Cemetary Gates en Some Girls are Bigger Than Others en je hebt in ieder geval het beste Smiths-album, volgens mij dan, want toegegeven de voorgaande albums waren nauwelijks minder goed. Gek dat die band eigenlijk toch de wereldroem niet heeft gekregen die tijdgenoten als bijvoorbeeld REM wel ten deel viel. Smiths was wel heel populair in GB, hoe kan het ook anders met die uniek Engelse sfeer die Morrissey's teksten hebben.

R.E.M. heeft ook lang moeten wachten op wereldroem. The Smiths waren inderdaad erg populair in GB, minder in de rest van de wereld omdat hun sound en teksten wat te Brits waren.
Ik heb ook steeds de link gelegd tussen R.E.M. en The Smiths, beiden zag ik met hun frisse gitaarpop een welkome verademing tussen die AOR met die synths en syndrums.

REM had inderdaad een langere ausdauer om door te gaan tot het grote succes begon. wat dat betreft waren The Smiths na vier albums in vier jaar eigenlijk een beetje hun glans al kwijt.
De verslechterde verstandhouding tussen Morrisey en Marr droeg bij aan het snelle einde van de band. Een reunie heeft er ook nooit in gezeten. Lijkt me ook beter van niet trouwens.

The Smiths – The Queen Is Dead

The Queen Is Dead. Voor mij het mooiste album dat er ooit is gemaakt, het lijkt mij daarom een goed idee om mijn eerste echte bericht op deze site over dit album te schrijven. Wat dit album voor mij betekent wil ik proberen in woorden te omschrijven.

The Smiths ontdekte ik per toeval toen ik op Last.fm aan het rondkijken was. Één van mijn vrienden luisterde ernaar en ik dacht: ‘’Misschien is het wat voor mij, die muziek.’’ Ik zette ‘There Is a Light That Never Goes Out’ op mijn iPod en begon met luisteren. Vanaf dat moment was ik verkocht.
Dit blijft altijd mijn favoriete Smiths-nummer , het heeft iets magisch door de combinatie van de muziek en de zang en het verveelt mij nooit, ik kan er uren naar luisteren. Dit komt mede door de unieke stem van Morrissey.

De rest van het album vind ik van begin tot eind geweldig, al zal ‘Never Had No One Ever’ nooit een echte favoriet van mij worden. Hoe goed ik de stem van Morrissey ook vind, op dit nummer vind ik de zang een beetje zeurderig.

Al met al is dit album mijn favoriete album aller tijden. De klanken van het gitaarspel van Marr en de stem en teksten van Morrissey bezorgen mij telkens kippenvel. Elk ander album moet wel erg goed zijn om ‘The Queen Is Dead’ van de eerste plaats in mijn top tien af te stoten.

Deze plaat bevalt me al een stuk beter dan het debuut. Nu stonden er ook wel wat mindere nummers op, maar dat beperkte zich tot twee à drie nummers (tussen The Queen Is Dead en Cemetry Gates) waardoor de meerderheid kwalitatief in orde was. Net als het debuut wil ik dit nog enkele luisterbeurten gunnen, maar ik denk dat deze er een stuk beter voor zal staan.

Ik las al bij een bericht van jou bij het debuutalbum dat je niet zoveel aandacht besteedt aan de teksten. Dat is zeker bij een band als The Smiths essentieel! Morissey probeert een verhaal te vertellen in elk nummer en wat mij betreft slaagt hij daar glansrijk in. Luister eens naar de tekst van Frankly, Mr. Shankly en misschien kun je dan begrijpen wat ik bedoel. Het is geen traantrekkend geheel, maar het is ongelofelijk droog en intens Brits.

Op het eerste gehoor besteed ik niet zoveel aandacht aan de teksten. De tekst vind ik even belangrijk, maar dat betekent niet dat ik altijd in opperste concentratie ben en ik steeds wil volgen met de tekst op mijn scherm. Het gebeurt ook zelden dat een band me op het verkeerde been zet door depressieve teksten in combinatie met vrolijke pop-deuntjes te maken. Had de band melancholische muziek gemaakt (wat niet vreemd was in die tijd), dan had ik ook niet de perceptie dat het enkel over kleine dingen gaat.