menu

The Smiths - The Queen Is Dead (1986)

mijn stem
4,26 (1467)
1467 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Rough Trade

  1. The Queen Is Dead (6:23)
  2. Frankly, Mr. Shankly (2:17)
  3. I Know It's Over (5:48)
  4. Never Had No One Ever (3:36)
  5. Cemetry Gates (2:39)
  6. Bigmouth Strikes Again (3:12)
  7. The Boy with the Thorn in His Side (3:15)
  8. Vicar in a Tutu (2:21)
  9. There Is a Light That Never Goes Out (4:02)
  10. Some Girls Are Bigger Than Others (3:14)
totale tijdsduur: 36:47
zoeken in:
avatar van bram1610
4,0
Ik pretendeer ook niet dat je dat niet zou doen, maar ik denk dat de berichten bij het debuutalbum me hebben verward . Daarnaast was het punt dat ik wilde maken dat de nummers van The Smiths die muzikaal gezien wat minder zijn, tekstueel kunnen uitblinken, met als voorbeeld Frankly, Mr. Shankly. Ik zei dit omdat je zei dat je de drie nummers tussen The Queen Is Dead en Cemetery Gates je minder aanspraken. Daar was ik het om bovengenoemde reden niet mee eens. Wat ik ook wilde zeggen is dat bij The Smiths de teksten ietsje zwaarder wegen dan bij de meeste andere bands, aangezien dat (in combinatie met het karakteristieke gitaarspel van Johnny Marr, maar laten we daar niet te ver over uitweiden, dat is al vaak genoeg gedaan) The Smiths onsterfelijk heeft gemaakt, meer dan 'briljante composities' of iets dergelijks.

avatar van Naptha
5,0
De combinatie van tederheid en scherpte van dit meesterwerk is verbluffend. Een plaat die zowel in de sombere herfst als op de eerste dagen van de zomer gedraaid kan worden. Morrissey is vrijwel de enige artiest met wie ik een persoonlijke band voel, maar dat is logisch als de man zulke menselijke, maar toch ook persoonlijke teksten kan schrijven.

avatar van IllumSphere
4,0
Het heeft een tijdje geduurd, maar nu kan ik met zekerheid zeggen dat deze plaat en Meat Is Murder mijn twee favoriete platen van The Smiths zijn.

avatar van musician
5,0
Dat had ik ook lange tijd, later is het uiterst subtiele Strangeways here we come mijn favoriet geworden.

avatar van pdonidvie
5,0
musician schreef:
Dat had ik ook lange tijd, later is het uiterst subtiele Strangeways here we come mijn favoriet geworden.


Zo hoor ik het ook vaker. Al moet ik zelf ook wel toegeven dat ik The Queen nog steeds beter vind. En daar ben ik best tevreden mee. Misschien ooit, wie weet .

avatar van Ronald5150
4,0
Er is iets met The Smiths. Als ik namelijk de componenten van The Smiths apart beoordeel ben ik helemaal niet onder de indruk. De stem van Morrisey vind ik op zichzelf behoorlijk vlak en saai en ik betwijfel of ik het wel echt mooi vind. Het gitaargeluid van Johnny Marr is op het eerste gehoor helemaal niet zo bijzonder. Maar er gebeurt iets magisch als je het geheel bij elkaar voegt. Op de een of andere manier is de som der delen vele malen beter dan de individuele componenten. De sarcastische, venijnige en van zwarte humor doorspekte teksten van Morrisey worden ineens prachtig omlijst door de diep melodieuze en melancholische gitaarpartijen van Johnny Marr. De vlakke stem van Morrisey is dan eigenlijk ook geen bezwaar meer. Ook de ritmesectie valt dan ineens op: hypnotiserend is het gevoel dat bij me opkomt. Bij elke luisterbeurt gaan de liedjes van "The Queen is Dead" verder onder je huid zitten. Wat dat betreft is dit album voor mij echt een groeialbum gebleken. The Smiths zijn voor mij het ultieme voorbeeld van synergie. Marr en Morrisey zijn een magisch duo die elkaar tot grote hoogte weten te stuwen. "The Queen is Dead" is daarmee een meeslepend en verslavend album geworden.

avatar van johan de witt
5,0
Door de NME vandaag uitgeroepen tot beste album aller tijden
NME Top 500 albums of all time

En bij MM slechts op 36. Some things never change...

Cured
Tsja, NME is ook nogal een nationalistisch ingesteld pop/rockmagazine.

avatar van pmac
4,5
Minder bijtend en donker dan Meat is murder maar muzikaal minstens zo goed. Zo'n nummer als Some Girls Are Bigger Than Others is een sterk staaltje van melige humor.

Schnee
Cured schreef:
Tsja, NME is ook nogal een nationalistisch ingesteld pop/rockmagazine.

terecht natuurlijk

Cured
Nee. U is Anglofiel ? Er komt/kwam ook wel troep uit Engeland natuurlijk. TQID is zeker niet het beste Engelse album ooit, dus die lijst kun je wel schrappen .

avatar van Tony
5,0
Als jij het zegt zal het wel zo zijn...

Ach, weer een leuke referentielijst erbij, effe checken of er nog iets verrassends tussen staat. En dat is bij zo'n buitenlandse (in dit geval zwaar Engels gekleurde) lijst best wel eens het geval. Leuk, maar verder niet teveel van de toren blazen dat deze plaat de nr. 1 positie bekleedt. We weten allemaal hoe arbitrair dat is. Toffe plaat hoor, zeker, maar er komen er zoveel voor in aanmerking, dat het bij voorbaat al geen hout snijdt. Ze kunnen de top 500 beter in alfabetische volgorde geven, bij wijze van canon van de popmuziek. Maar dat zal wel niet interessant genoeg zijn. Er moet natuurlijk veel over geluld worden, terecht of niet terecht, waarom staat die en die niet veel hoger, etc. Precies zoals wij hier nu doen.

4,5
Met afstand the Smith's beste album!!

avatar van Tony
5,0
Onderbouwing en bewijsvoering graag. Zo is het maar een loze kreet Neal....

Schnee
Cured schreef:
Nee. U is Anglofiel ? Er komt/kwam ook wel troep uit Engeland natuurlijk. TQID is zeker niet het beste Engelse album ooit, dus die lijst kun je wel schrappen .


Mwa, de belangrijkste popmuziek komt toch uit engeland denk ik idd... Wat is het beste Engelse album ooit volgens jou? Of überhaupt?

zalwelnikszijn!
Eitje, dat is een gelijkspel tussen Change Giver van Shed Seven en The Best of The Beatles (van de beatles).

Schnee
He? grapje? (niet echt grappig, change giver is op zich een gezellig britpop plaatje hoor, of maak je de beatles nu belachelijk)

zalwelnikszijn!
Beatles mogen op zijn tijd belachelijk gemaakt worden (als alternatief tegen de omnipotente bewieroking). Trouwens, niet dat je het specifiek aan mij vroeg, maar ik vind het altijd gezellig hier bij de Smiths, vandaar ook mijn comment. En Shed Seven, niks mis mee.

Verder off topic: leest hier nog iemand de biografie van Mozzer? Er viel niet door te komen. Wollig en saai geschreven en de eerste 5 pagina's heeft hij het over wat voor hel zijn lagere school was (tenzij ik de ironie mis?). Kom op, Moz, het is geen Soedan.

Schnee
Tuurlijk heb ik dat gelezen. Weinig nieuws geleerd maar hier en daar zeer amusant. En zijn schooltijd vond ik nog niet zo erg om te lezen, ik kan me voorstellen dat het een hel was. hij kan nog veel kleinzeerderig doen over andere dingen moet ik zeggen
En shed 7??? grappig hoor maar mijlenver verwijderd van the queen is dead natuurlijk. En de beatles (blije guppen) komen ook niet in de buurt van the smiths

4,5
Tony schreef:
Onderbouwing en bewijsvoering graag. Zo is het maar een loze kreet Neal....


Op zeker niet. Ik heb alles maar dit album is van A tot Z top. Zeer goede inhoudelijke nummers die ik in feite op andere albums maar mondjesmaat tegenkom. Desondanks blijft hun niveau zeer hoog, alleen springt dit album er voor mij OP ALLE FRONTEN bovenuit!!

avatar van Tony
5,0
Niet helemaal met je eens Neal. De individuele nummers op zich zijn natuurlijk allemaal meesterlijk, daar hoeven wij het niet meer over te hebben. Maar ik vind Strangeways enkele minstens vergelijkbare nummers hebben, terwijl de samenhang me op Strangeways een stuk beter bevalt. TQID lijkt wel een 'Best of' album in de zin dat het minder een geheel vormt dan het voor mij dus coherentere Strangeways. Als ik nu mijn favoriet van The Smiths zou moeten noemen is het niet TQID, omdat het voor mij niet op ALLE FRONTEN het beste album is.

5,0
In juni 1986 uitgebracht. Het album in al die jaren alleen maar beter gaan vinden. Favorieten zijn There Is A Light That Never Goes Out en het geweldige Some Girls Are Bigger Than Others.

avatar van freekowtski
4,0
Ik ben een enorme Smithsdfan, maar deze heb ik steeds hun minste schijf gevonden. Oké, er zitten ijzersterke songs tussen, maar van 2 tot 5 heb ik het altijd maar saaitjes gevonden. 8 is ook een minpunt. De rest is geniaal.

avatar van lennon
4,5
Mijn Smiths verkennings tocht neemt in zeer korte tijd grote vormen aan, die op verslaving duiden. Deze plaat heb ik inmiddels ook op vinyl. En niemand die me waarschuwt: Doe het nou niet, je verslaving is er niet tegen bestand.. je gaat het alleen maar lekkerder vinden, en je komt er nooit meer vanaf..

Allen serieus hartelijk bedankt voor het niet waarschuwen wat een heerlijke plaat van de smitjes!!! Ik hou er van! Ben 30 jaar achterstand aan het inhalen, dus heb nog wat te gaan, maar van de band mis ik nu nog maar 1 lp!

avatar van adri1982
4,5
Stem met half sterretje verhoogd van 4,0* naar 4,5*. Dit album is zo'n prachtig meesterwerk; Alle nummers zijn mooi en het is moeilijk om twee favoriete tracks uit te kiezen. Naast 'Bigmouth strikes again' en 'There is a light that never goes out' had ik ook graag 'The Queen is dead' en 'I Know it's over' aangevinkt.

avatar van luigifort
5,0
Ach ja hoe meesterlijk dit..voor mij hun beste..opent al gelijk geniaal sterk en wat n melodieen..hoe heerlijk there is a light en some girls bv heerlijk dat Marr gitaarwerk en toch heel subtiel..

avatar van Chicken Sun
4,5
The Smiths recent ontdekt, eerst was ik niet echt overtuigd, vooral omdat de teksten op eerste luisterbeurt wat plat en pathetisch lijken. De muziek is echter zó lekker dynamisch en strak dat ik bleef terugkomen bij de platen. En nieuwe luisterbeurten onthullen steeds weer nieuwe lagen van ironie, sarcasme en verdorie zelfs humor in de tekst. En zo rijpt ook de muziek steeds meer en meer, hoe vaker je het je oren in laat stromen. Hatfull of Hollow en deze ken ik nu van buiten en als er in hun discografie een betere plaat is dan deze zou ik zeer blij verrast zijn want dit is meesterlijk.
Bigmouth Strikes Again en There's A Light that Never Goes Out zijn juwelen!

4,5 *

avatar van rkdev
4,0
The Queen Is Dead is het album dat me op basis van de tracklist meteen het meeste aanspreekt, aangezien mijn favoriete Smiths-nummer erop staat (het briljante 'There Is a Light That Never Goes Out') en sowieso al zeker 3 andere nummers tot favorieten behoren.

Het titelnummer is meteen een lekkere binnenkomer met mooie dynamiek tussen alle bandleden/ instrumenten. En waar die Marr toch al die riffjes vandaan tovert....
'Frankly, Mr. Shankly' heeft een titel en molodie die wat licht (cabaret) aandoen, maar dat wordt meteen rechtgezet door het ietwat dramatisch klinkende 'I Know It's Over'. Deze stijl wordt ook gevolgd op het volgende nummer 'Never Had No One Ever', een nummer dat met een erg mooie melodie eindigt.

Dan begint voor mij de zegeparade van dit album, want vanaf nu is (zo goed als) elk nummer raak.
'Cemetry Gates' heeft eindelijk weer die heerlijke combinatie tussen een briljante Marr-riff en mooie vocalen van Morrissey (en de tekst is een heerlijke aanklacht tegen de critici).
Het pakkende 'Bigmouth Strikes Again' heeft alles wat een goede pop/rock single moet hebben, de vervormde stem is het extra ingredient bij dit nummer.
En 'The Boy with the Thorn in His Side' heeft als dat geheime wapen de hemelse vocalen van Morrissey.
'Vicar in a Tutu' heeft een vrolijke melodie, maar is wel het minste nummer van 'kant B'.

'There's A Light that Never Goes Out' heeft me vanaf de eerste keer dat ik het hoorde gegrepen. De fantastische tekst van Morrissey over die werkelijk hemelse melodie van de band (heavenly ). Heerlijk om dat vreemde refrein mee te zingen, dat morbide is maar tegelijk ook weer de ultieme liefdesverklaring bevat. Briljant.

Afsluiter 'Some Girls Are Bigger Than Others' begint wat vreemd met een wissel in volume (fade out en weer fade in) maar blijkt daarna een los, wat frivool nummer te zijn. Lekker, maar had liever gezien dat ze de laatste 2 nummers van plek hadden gewisseld.

avatar van AOVV
4,5
Een onvervalste klassieker, ik voel me toch enigszins beschaamd dat ik deze nog niet in huis heb..
Daar ga ik maar gauw verandering in brengen, een hoge score wil ik al wel uitdelen; als ik de CD eenmaal in huis heb, zal ik 'm wat meer tot me laten doordringen.

4,5 sterren

avatar van Funky Bookie
4,0
The Smiths net ontdekt.
Het is een lekker album, maar bij tijd en wijlen wordt het me toch iets te eentonig.
Eens even aan de kant zetten en later weer pakken om te kijken wat het dan doet.

The Queen en Bigmouth zijn wel fantastische nummers.

Gast
geplaatst: vandaag om 05:38 uur

geplaatst: vandaag om 05:38 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.