Jay-Z & Kanye West - Watch the Throne (2011)

Ik vind driekwart van alle hip-hopalbums zelfs meer hapklaar dan dit album. Dat andere kwart is gemaakt door Odd Future.

Komaan die song met beyonce en nog wel een paar zijn toch zeer poppy, sommige tracks vind ik walgelijk slechte r&b, andere nummers vind ik dan wel weer cool zoals murder to excellence en de opener. Raar album de helft is voor mij kwaliteitloze 808s r&b, de andere helft klinkt dan weer geniaal. Maar is dat cassius nummer niet wat nieuw om al te coveren ???

Welk nummer is van Cassius?

Why i love you komt van cassius' i love you so? Hoor je overal op de radio ?

Btw de intro track op deze plaat vind ik geniaal, het is r&b achtig maar die beat voor de rest vind ik vooral de laatste drie nummers en de bonustracks fijn. Ik denk 3tje of 3.5, maar eerst nog paar keer goed beluisteren

Of dit nou hardcore hiphop, r&b, popmuziek of klassiek is, het kan me niet zoveel schelen. Op het eerste gehoor vind ik dit album eigenlijk nog beter (die ik kwalitatief erg goed vind op een stuk of drie nummers na) dan Kanye's vorige album Dark Twisted Fantasy.

Ik vind de beats eigenlijk ook helemaal niet goedkoop of makkelijk, ik vind ze net zo gedetailleerd en verhalend als Dark Twisted Fantasy. Fantastisch werk weer van Kanye West, heerlijk over-de-top, maar muzikaal uitstekend.

Misschien een leuke opmerking maar als je dat echt vindt zul je toch wat 'beter' om je heen moeten kijken

Ik ken Cassius verder niet hoor, maar dat klinkt op zich ook al heel erg gesampled.

In ieder geval, ga dit album niet checken. Hoor overal dat de openingstrack de vetste is, en die vond ik erg matig.

heb overal horen zeggen dat dit album zéér goed is. ga het in ieder geval niet checken

Ik luister nooit radio duuude.. Maar danke fur die info.

Ik vind dit een heel vreemde en heel erg kortzichtige post eigenlijk.

Vooral vreemd dat je toch nog een cijfer gegeven hebt.

Ja inderdaad, dat zat ik ook al te denken.

Volgens mij reageert hij op Elohim, al is het wat onduidelijk.

Luxury Rap at it's best.Wat kan ik toch genieten van de producties(vooral van Lift Off).Jay-Z en Kanye West zijn zo vermakelijk.Opscheppen over miljoenen is nog nooit zo leuk gebracht.
4,0*

Dit album begint langzaam aan steeds beter te worden. Bij de eerste keer luisteren was ik verre van enthousiast, maar inmiddels na vier keer luisteren ben ik best tevreden over deze samenwerking.

Idem, ik vind em stiekem toch redelijk vet, spijtig van r&b nummers als lift off. Al had ik hetzelfde met all of the lights en fergies rap op MBDTWF, al vind ik deze net wat minder, dus 3.5 Waarom staat illest motherfucker alive niet gewoon achter welcome to the jungle... Lijkt me toch de bedoeling. Overigens was het beter geweest als illest motherfucker alive en HAM, hetgeen ik degelijke nummers vind, op de plaat stonden ipv gedrochten als lift off of thats my bitch

Na de eerste luisterbeurt viel dit album al bij al nog mee (ik had totaal geen hoge verwachtingen).
Tot nu toe vond ik That's My Bitch en Murder to Excellence de beste nummers

De twee zwaargewichten hadden wel met wat beters mogen komen. Jammer dat Kanye veel productiewerk aan anderen heeft overgelaten, zitten echt verschrikkelijke tracks tussen en het klinkt niet als een geheel. Lift Off, Niggas in Paris, New Day, That's my bitch, Who gon stop me, Why I love you, HAM...ik kan er weinig mee. Otis, The Joy en Murder to Excellence vind ik hard. Zou 'm denk ik 3 sterren geven, maar hij is m'n geld en sterren niet waard helaas.

Damn, New Day is een RZA productie? Dat zal toch wel de slapste RZA beat ooit zijn dan.

Eerder zijn beste productie sinds midden jaren '90. Samen met Dark Fantasy.

En voor de mensen die haten op het lyricale vermogen van Jay-Z en Kanye West, maar The Family Sign wel gedogen: vorm een kabinet ofzo.

Productie valt in ieder geval niet tegen.

Geef mij maar RZA die rauwe Wu-beats maakt (New Wu om een recente te noemen), dat is vele malen harder dan dit.

Lyrical vind ik meestal weinig mis met Jay-Z en Kanye, sowieso een liefhebber van beiden, alleen dit album doet me na 5 keer luisteren niet veel. Misschien dat het nog komt maar ik mis een beetje de soul uit Kanye's eerdere werk of de grootsheid van MBDTF. De over de top opschepperij gaat me daardoor op dit album wel irriteren.

Slug als mc vglen met kanye... en dat voor een atmosphere fan, en daarbij jij gaf the family sign toch ook een 4.5. Ok dat album was wel vooral geniaal door de producties en slug was ietsje minder in vorm dan op lemons maar tekstueel toch beter dan kanye en jay. Ook qua flow vind ik slug beter. Maar je hebt gelijk ik vind die rza beat best wel ok en ook kanye en jay heb ik altijd fijne mcs geworden, tuurlijk is kanye geen top maar voor een producer rapper vond ik hem altijd wel sterk rappen (grappige punchlines) al is zijn flow weinig gevarieerd

Clip van Otis toegevoegd.

Ik gedoog beide albums lyricaal. Waar Slug op Family Sign erg gemakkelijke verhaaltjes vertelt, komen Jay-Z en Kanye West soms al met één zin geweldig uit de hoek.

Murder To Excellende: 5.0
Why I Love U SoL 5.0
Illest Motherfucker Alive: 4.5
New Day: 4.5
Primetime: 4.0
Who Gon Stop Me: 4.5
Made In America: 3.5
Niggers In Paris: 4.0
No Church In The Wild: 3.5
Gotta Have It: 4.0
H.A.M.: 4.0
Otis: 4.0
Lift Off: 3.5
Welcome To The Jungle: 2.5
That's My Bitch: 3.0
The Joy: 3.0

Het blijft een lastig verhaal: supersterren die hun krachten bundelen voor een gezamenlijk album. Alleen al binnen de hiphop zijn er diverse projecten aan te wijzen waarbij de som der delen minder klonk dan de delen los van elkaar. Neem bijvoorbeeld het onevenwichtige The Firm (1997), waarbij Nas en AZ met niemand minder dan Dr. Dre samenwerkten. Het resultaat zou niet minder dan legendarisch moeten zijn, maar het album werd een zowel kwalitatieve als commerciële flop. En wat te denken van het in 2004 verschenen The Hard Way? Weinig mensen die nu nog naar dit debuut van 213 luisteren, terwijl de oeuvres van groepsleden Snoop Dogg, Warren G en Nate Dogg onverminderd populair zijn. En dan is er nu Watch the Throne, de veertien tracks tellende samenwerking tussen Jay-Z en Kanye West. Op papier zou het een nagenoeg perfect album moeten opleveren: de grootste producer van dit moment met één van de meest geprezen MC’s ooit aan zijn zijde. Niettemin valt er genoeg op het album aan te merken.

De zwakte van Watch the Throne is niet zozeer een gebrek aan hoogstaand materiaal, eerder een gebrek aan evenwichtigheid. Want zelfs de meest fanatieke criticasters moeten toegeven dat er diverse sterke nummers op het album staan. Wat te denken van het grimmige Murder to Excellence, een aangrijpende track over geweld, met een Jay-Z en Kanye die elkaar moeiteloos aanvullen. Maar het is producer Swizz Beatz die hier de show echt steelt. Met een zich continu herhalende kinderkoorsample op de achtergrond geeft hij de inhoud van dood en verderf een prachtige diepere lading mee. Ook beatbakker RZA levert een welkome bijdrage op het ingetogen New Day, waar Kanye West op de hem kenmerkende wijze verhaalt over twijfels, die hij dit keer niet projecteert op een weggelopen vriendin, maar op een toekomstige zoon. “See, I just want him to have an easy life//Not like Yeezy life, just want him to be someone people like//Don’t want him to be hated, all the time judged//Don’t be like your daddy that would never budge.”

Maar zoals gezegd staan er tegenover die hoge pieken ook diepe dalen. Zo lijkt Beyoncé zich totaal niet op haar plek te voelen bij het voorspelbare Lift Off, druipt de gemakzucht van het al eerder gelekte Otis af en is Made in America (met Frank Ocean) wel een erg zoete opsomming van Amerikaanse grootheden. Bij deze tracks zorgen Kanye en Jay-Z ervoor dat er nog enig niveau wordt gehaald, vooral omdat ze hoorbaar plezier hebben in hun raps. Vanuit hun zelfverworven troon bezien ze hun status binnen de hiphopscene op een op zich beklijvende manier. Maar tegelijkertijd valt op dat beide MC’s zich tekstueel zelden echt onderscheiden. Vooral van Jay-Z is dat opmerkelijk: Kanye kan zich nog achter het feit verschuilen dat hij de helft van de producties voor zijn rekening neemt, Jay heeft alleen zijn raps. En uiteraard zitten daar genoeg spitsvondige oneliners tussen, maar verder dan een paar strakke staaltjes narcisme komt hij, ondanks de hierboven genoemde serieuze noten, eigenlijk niet.

Wat voor album is Watch the Throne nou, al met al? De sound schommelt heen en weer tussen opzwepende nietszeggendheid, gevoelige clichés en vindingrijke concepten. Op sommige momenten lijkt het ook een beetje een haastklus. Kanyes bewierookte MBDTF kwam tenslotte minder dan één jaar geleden uit. En waar dat album juist compositorisch zo strak in elkaar zat, schiet Watch the Throne allerlei kanten op. Wilde Jay-Z profiteren van de aangezwengelde creativiteit van zijn partner? Zochten de MC’s een reden om samen te gaan toeren? Of wilden ze hun macht gewoon laten gelden binnen het hiphoplandschap? In die laatste opzet is Watch the Throne zeker geslaagd; nog geen vierentwintig uur nadat het album op iTunes verscheen waren de eerste meningen al online te lezen. 'Meesterwerk' beweert de een, 'rommel' roept de andere. Zoals zo vaak zijn beide reacties overtrokken. Watch the Throne is een rommelig, maar vermakelijk album. Al hebben beide heren in hun eentje al materiaal uitgebracht dat dit album doet verbleken.

Hiphopleeft

Licht teleurstellend album van twee HipHop grootheden, alhoewel je dat op basis van dit album niet zou zeggen. De producties zitten over het algemeen goed in elkaar en zeker de manier waarop de nummers halverwege van beat veranderen, zorgen voor een goede afwisseling (die in de meeste rap muziek te vaak ontbreekt). Jay en Ye zijn echter allebei niet op top niveau, en alhoewel ze beiden hun momenten hebben, mag je meer van hen verwachten. Jay in het bijzonder laat amper zien wat hij in zijn mars heeft, een zonde want wanneer hij dat wel doet, rapt hij Ye er echt zo onderuit.

Jammer dat het nummer Gotta Have It zo kort is...

klopt, een van de betere beats op het album

Vind ik net veruit het meest irritante nummer. Voor mij zijn No Church in the Wild en A New Day veruit de beste songs, omdat ze niet zo goedkoop en cheesy klinken als de andere nummers.
Dat vind ik het grootste probleem aan deze cd, het komt soms zo geforceerd en commercieel over met die samples van dubstepnummers of James Brown. Veel te populair gedoe