menu

Tom Waits - Bad As Me (2011)

mijn stem
3,95 (312)
312 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: ANTI-

  1. Chicago (2:15)
  2. Raised Right Men (3:24)
  3. Talking at the Same Time (4:14)
  4. Get Lost (2:42)
  5. Face to the Highway (3:43)
  6. Pay Me (3:14)
  7. Back in the Crowd (2:49)
  8. Bad as Me (3:10)
  9. Kiss Me (3:41)
  10. Satisfied (4:05)
  11. Last Leaf (2:56)

    met Keith Richards

  12. Hell Broke Luce (3:57)
  13. New Year’s Eve (4:32)
  14. She Stole the Blush * (2:50)
  15. Tell Me * (3:42)
  16. After You Die * (2:47)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 44:42 (54:01)
zoeken in:
avatar van Stalin
The Scientist schreef:
Als ie nou een link postte


Bij deze...

2,5
Toch aangeschaft in de hoop dat het alsnog zou bevallen. Helaas voor mij is dat niet het geval. Eigenlijk zijn Hell Broke Luce en de titelsong de enige tracks die ik echt te gek vind. Album hiervoor (Real Gone) beviel me ook al matig.

Blijf het eeuwig zonde vinden dat ie de beste nummers van Orphans en de laatste 2 albums niet gewoon heeft gebruikt om 3 topalbums te maken. Vooral omdat op Orphans de tracks gecategoriseerd zijn per schijfje.

avatar van Lexcoaster
4,0
Lexcoaster schreef:
Naar wat meer luisterbeurten mijn beoordeling met een halfje verhoogd. De nummers zitten lekker in elkaar, hebben soms vrij eigenzinnige arrangementen waar het oor even aan moet wennen. Maar uiteindelijk werkt dit album zelfs verslavend. Nòg een verhoging in de toekomst sluit ik zeker niet uit.


En die verhoging is er nu dan. Fantastische plaat.

avatar van lennon
3,5
Ik ben er ondertussen wel achter dat Tom Waits geen slechte platen kan maken.

Al merk ik vooral op deze plaat dat ik de ballads wat minder trek.

Liever van die vuile nummers als Bad as me of Satisfied,

Bij de ballads merk ik dat ik wat weg doezel.

Helaas vind ik het duet met Keith Richards ook niet echt heel erg geslaagd. Dat had nou juist zo'n lekker vuil nummer moeten zijn, zoals de voorganger, waarin Jagger en Richards bejubeld worden.

avatar van deric raven
4,0
Tom Waits heeft net als Nick Cave de pech dat ze nooit de erkenning bij het grote publiek gekregen hebben.
De een scoort een hit met een naamloze zwerver, de ander met een soapster.
Stel dat 2017 daadwerkelijk het jaar gaat worden van de Twin Peaks revival, laat David Lynch dan met Tom Waits in zee gaan, en verplicht elke aflevering twee nummers van hem hierin verwerken.
Want zelfs de achteruit pratende dwerg kan niet stil zitten bij Raised Right Men.
Ik zie hem al dansen in het rode licht, waarbij hij sensueel ondersteund wordt door Sherilyn Fenn.
Geef Waits zelf een rol in het geheel als Elvis imitator die Get Lost ten gehore brengt, alsof het een duivelse geheime opname van The King is.
Bad As Me heeft dat duistere, sensuele.
Bijna draaibaar als je ouders op bezoek zijn.
Voor Waits begrippen een redelijk toegankelijk album.

avatar van bikkel2
4,5
Ach Deric, laat ze toch!
Ze doen het toch zelf!
Zowel Cave en Waits doen nu eenmaal hun eigen ding, gaan hun eigen weg en zijn eigenwijs.
Eigen...het zegt al genoeg.
Ik persoonlijk vind (eigenlijk)dat het juist goed is zo.
Ze zijn groot genoeg als je het mij vraagt.
En zit hier een massa op te wachten? Nee, dat denk ik niet. Maar dat is toch niet erg?
Over Tom Waits gesproken, ook dit is weer een fijne plaat. Het wordt misschien wat eentonig, maar ook zonder aantoonbare veranderingen, is Bad As Me weer een voltreffer van jewelste.
Oom Tom maakt er al lang geen gewoonte meer van om ons regelmatig met platen te verblijden.
De noodzaak is er kennelijk niet. Hij zal er warmpjes bijzitten, want er is genoeg waar andere artiesten/bands mee aan de haal zijn gegaan. En vaak met succes.
Bad As Me is knap in balans en luistert weer fijn voort.
Een paar gewaardeerde collega's maken hun opwachting en Tom stoeit wat met Tex Mex in Back In The Crowd en dan moet je David Hidalgo van Los Lobos aan boord hebben.
Flea is er en Keith Richard mag weer ff zijn opwachting maken.
Opvallend hoe Tom kraait in het titelnummer als Captain Beefheart ( hoe dan ook een inspiratiebron.)
De slowers zijn weer fraai en de dark side of life wordt wederom perfect tentoongesteld op de freakerige songs, met altijd de ruwe ijzige invulling.
De man blijft boeien en dat is razend knap als je al vanaf 1973 bezig bent.
Feitelijk heeft Tom Waits nooit echt teleurstellend materiaal afgeleverd.
Hulde!

Gast
geplaatst: vandaag om 22:04 uur

geplaatst: vandaag om 22:04 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.