Tom Waits - Bad as Me (2011)

In mijn wekelijkse radio-rubriek 'De Keuze van Kas' op AmsterdamFM heb ik gisteren dit album besproken, beluister het hier.

Dit erkent dhr. Waits ook via deze link.

Lekker opzwepend is Hell Broke Luce, had alles wel zo willen horen.

Get lost doet mij veel denken aan Captain Beefheart.

Typische Waits plaat, geen verrassingen of vernieuwingen. Ik hou van de sound en de sfeer vandaar 4 sterren.

Vrij toegankelijke plaat met toch voldoende angels om het een tijdje in mijn playlist uit te zingen.

Ik vind deze Waits toch een beetje te "gewoontjes". Zijn stem en teksten blijven natuurlijk geweldig maar ik hoor hem toch liever wat meer expirimenteren en risico's nemen.

Dit is gewoon een aangename Waits plaat, maar voor mij zeker geen hoogtepunt uit zijn oeuvre.

Is ook mijn eerste indruk... alhoewel het wel geweldige muziek blijft natuurlijk... maar het maakt op mij minder indruk dan de eerste keer dat ik zijn vorige cd voor het eerst hoorde.... misschien moet ie nog groeien...

Op deze plaat staan een hoop sterke songs, gevarieerd ook.
Ik kan de vergelijking met Beefheart soms echt niet ontlopen, en die moet ik dus ook maken.
Get Lost bijvoorbeeld, een van mijn favoriete nummers van de plaat, daar is Captain Beefheart min of meer aanwezig.

Songs die ik niet bijzonder vind zijn Face to the Highway en Back in the Crowd.

Toch 4 sterren.

Real Gone maakte ook op mij meer indruk bij de eerste luisterbeurt. Ik vind deze nieuwe wat te gewoontjes. Het is zeker een prima album, maar van Tom Waits verwacht ik toch net wat meer. Wel leuk om te horen hoe goed hij nog altijd bij stem is.

Ik heb maar enkele platen van Tom Waits, en geen enkele daarvan is recenter dan halverwege de jaren 80. Ik heb me laten verrassen met de blinde aankoop van de mooie 2cd versie, en het valt gelukkig niet tegen!

Hij flikt het 'm toch maar weer, Tom Waits. Prachtige, afwisselende plaat. Erg mooi is de inbreng van het melodietje van 'The Auld Lang Syne' in de afsluiter. Maar er zijn nog meer van die prachtige details die pas na enkele luisterbeurten komen bovendrijven en de aandacht gaan opeisen. Een Waits-plaat is een ontdekkingsreis.

vind toch de bonustracks beduidend minder. dus voor diegene die m nog wil aanschaffen neem de goedkope versie!

Hell Broke Luce =

Oh ok, omdat jij het zegt.

Niet mee eens! bonustracks hadden gewoon vast op de plaat moeten staan zelfs vind ik...
Met Stalin daarboven wel eens trouwens....

Zelfs als de bonustracks even goed zijn, drie kwartier middelmatige Tom Waits volstaat voor mij eigenlijk wel.

middelmatige Tom Waits bestaat niet....

Relatief gezien natuurlijk wel.

Vind ik he... trouwens jouw rating zit ook ver boven middelmatig voor dit album (en terecht), middelmatig was 2,5* geweest....

En ja, ik ben er weer glashard voor gevallen uiteindelijk.....

Misschien vind Kronos een middelmatig Tom Waits-album nog ver uitstijgen boven een middelmatig album, en is dit nog een 4 waard voor hem? Zegt toch wel iets over meneer Waits..

Inderdaad. 4 sterren betekent voor mij 'goed'. Een middelmatige Tom Waits is uiteraard nog steeds goed.

2.5 staat trouwens niet voor middelmatig bij mij, maar voor slecht. Minder geef ik nooit want wat ik slechter vind dan slecht beluister ik niet vaak genoeg om zo genuanceerd te beoordelen.

Als een middelmatige Tom Waits nog steeds goed is bestaat een middelmatige Tom Waits dus niet... alleen een goede en een hele goede....

Komt deze nou nog eens op Spotify of moet ik toch op zoek naar één of andere obscure link?

Of naar een platenwinkel.

Ik ben een groot fan van het kopen van goede cd's, maar wil eerst wel even luisteren eigenlijk.:-) (Hoewel dat natuurlijk ook kan in een platenwinkel)

Dank je

Niet alleen Hell Broke Luce is overigens erg fijn, alhoewel dat wel meteen mijn persoonlijke uitschieter voor deze plaat is geworden, de rest van het album kent ook nagenoeg geen minpuntjes.

Alleen Last Leaf kan mij niet geheel bekoren, want is mij net iets te zoetsappig...

Nee, geef mij maar een schreeuwende, razende, gorgelende, krijsende, grommende, blaffende en in een vat bourbon gerijpte, gerookte en door een auto overreden Tom Waits

Als jullie me willen excuseren, ik geloof dat ik nu SMiLE van The Beach Boys maar weer eens opzet

Heb ook hetzelfde gevoel bij deze van Waits. Zeker een goeie plaat maar je verwacht toch iets meer van Ome Tom. Het album mist naar mijn inzien persoonlijkheid,een eigen smoel....
Zoals ik al eerder zei komt het geheel over als een soort van best-of maar dan met nieuwe nummers. Waits is "vocaal" wel in uitstekende conditie.

Mijn waardering voor dit album neemt met het beluisteren toe,een halfje erbij. Hij blijft meer hangen,Waits heeft toch weer een puike plaat gemaakt hoor!