The Smiths - Meat Is Murder (1985)

Wederom een geweldig album van the smiths, naar mijn mening misschien wel het ontoegankelijkste, zeker het laatste nr. idd.

Wat betreft leer: Koeien worden niet afgemaakt voor hun huid. Leer is hoofdzakelijk restafval, en om die reden is het alleen maar nobel van vegetariers dat ze er mede zorg voor dragen dat het hele dier nuttig gebruikt wordt (als het dan toch dood wordt gemaakt).

Wat betreft vis: Op zich is er ook niks tegen om 'te doen wat je kunt'. Door alleen vis te eten zorg je er i.i.g. voor dat andere dieren niet voor jou hoeven te sterven. Hetzelfde geldt voor mensen die weinig vlees eten.

En voor de duidelijkheid: Zelf ben ik géén vegetarier.

O ja, dan nog het album:
Waardeloos!

Nuancering:
De liedjes die nog enigszins de moeite waard zijn worden vakkunig de nek omgedraaid door de afgrijselijk zeikstem van Morrissey.

Tja, als je niks met the Smiths hebt, houd 't snel op natuurlijk.

Zelf vind ik juist Morissey de sterkste troef in de band. Hij heeft één van de beste stemmen in de popgeschiedenis.

Topplaat. 4,5*

Ik lust geen spruitjes!

Nuancering: Het zijn afschuwelijke kotsdingen die voor alle rampen in de wereld zorgen en iedereen die ooit een spruitjes at mag dood.

In Rusland zullen ze ook wel andere dingen hebben om te eten, neem ik aan?

Mijn username heeft meer te maken met Drs. P's Dodenrit. En om meteen maar een brug te slaan tussen groente, Morrissey en Drs. P:

Vergelijk:
andijvie, inspirerend is ze niet
geen rijmwoord heeft men ooit op haar ontdekt
ook heeft ze zelfs door fraai gekleurde ruiten
een vies en uiterst burgerlijk aspect
andijvie is voor mij geen lustobject

Met:
Its not natural, normal or kind
The flesh you so fancifully fry
The meat in your mouth
As you savour the flavour
Of murder

Je kunt toch spreken van mannen met een gelijkaardige missie. Andijvie is moord.

Iedere keer als ik het nummer Rusholme Ruffians hoor krijg ik zin om in een kroeg met barkrukken en bierglazen te gaan smijten!

De vijf sterren had hij al langer van mij, maar sinds een tijdje heb ik MIM ook op 2 in mijn top 10 staan.

Het eerste grote hoogtepunt op dit album is het nummer Rusholme Ruffians, dat nummer zou een genre op zich kunnen zijn. Monumentaal basloopje, lekkere zanglijn, zeer meeblèrwaardig.

What She Said is het volgende hoogtepunt, over een jonge vrouw met een diepzwarte kijk op het leven. Intrigerend nummer.

That Joke Isn't Funny Anymore en How Soon Is Now? zijn The Smiths op hun donkerst, en dat staat ze erg goed.

Nowhere Fast is een tot de verbeelding sprekend nummer over lusteloosheid en misantropie. Ondanks deze niet licht te verteren onderwerpen is dit melodieus het meest catchy nummer.

Meat Is Murder is The Smiths op zijn donkerst, en daarmee het Smiths-album dat me het minst gauw uit de keel hangt. Het kent in tegenstelling tot andere Smiths-albums geen grote muzikale missers. Ook het slotnummer vind ik daar niet onder vallen, ik trek het nummer zelfs nog alleszins, alleen mag me wel eens uitgelegd worden waarom alleen dood "for no reason" moord is.

Ik heb hem ook nog maar eens herberluisterd, enigszins gedreven door alle reacties hieronder. Erg goed album, niet gemakkelijk maar het blijft ook na dik 20 jaar nog volledig overeind. Verhoogd van 3,5 naar 4 punten.

met die argumentatie kan je ook zeggen dat het nobel is van vleeseters om het vlees te eten anders is het dier ook voor niets doodgegeaan

Geef mij maar een gigantische T-bonesteak

ignorance is bliss

En hoe zit het dan met gestorven mensen? (ik voel de Hannibal in me opkomen...)

Die recente live versie van The Headmaster Ritual door Radiohead vondt ik best goed ...

http://www.youtube.com/watch?v=yjnGESlRNXk

Mijn favoriete band aller tijden die een cover brengt van men favoriete band uit de 80's. Gevaarlijk... Maar inderdaad best geslaagd!!

Ja dat vond ik ook apart om te zien, Yorke die morrissey zingt, ging hem aardig af, alleen het gitaarwerk van Ed klonk een beetje aan de valse kant vond ik.

Het schitterende That joke isn't funny anymore en het al even briljante How soon is now zijn de enige twee nummers die ik van deze plaat ken. Het begin van de plaat, met name de eerste 4 nummers klonken wel oké maar ook niet meer dan dat.
De 2 opeenvolgende nummers na de gekende zijn min of meer van hetzelfde kaliber als de eerste 4. Een plaat die buiten de singles weinig te bieden heeft leek het wel. Dankzij de laatste twee nummers die een stuk beter zijn is het dan toch nog een behoorlijk interessante plaat geworden. Uitschieters zijn ongetwijfeld wel de singles.

Voor herhaling vatbaar en voor nu kleine 3,5 *

How Soon is now, ik kende em van Tatu maar nu ik eindelijk the Smiths ken weet ik wel beter. wat prachtig.

Wel vreemd dat ik pas nu the smiths ken, waarom staat deze band in zijn geheel niet in de top 2000? en waarom word dit nooit gedraaid op de radio? vreemgenoeg hoorde ik muziek van de smiths wel in engelse documentaires....

het overgrote deel van het nederlandse publiek snapt er gewoon geen fuck van..........
(en laten we dat maar zo houden ook eigenlijk...)

@ Max Payne: Zelfde verhaal hier. Ik kende There is a Light wel van de StuBru top 100, maar voor de rest hoor je zelden iets van The Smiths in België. Tot MuMe natuurlijk, ben al enkele maanden al het "Smiths" materiaal aan het beluisteren. Check vooral zo snel mogelijk de rest van de albums!

Maar daarover: ''I saw the Radiohead version, yeah. I have shown Ed [O'Brien] the chords, but maybe he was looking out the window! But they do a better job than anyone else I've heard.''

Maar dan heb ik het toch goed gezien: The Smiths en Radiohead heb ik allebei hoog staan, en dat blijft (voorlopig) zo...

Wilde een 5,0* geven, maar ga toch voor 4,5*. Wat is dat titelnummer toch wal-ge-lijk, in alle opzichten. Gelukkig is-ie aan het einde van de plaat, bij mij gaat-ie er écht uit nadat Barbarism Begins at Home is afgelopen.

Geweldige plaat dit, net zoals The queen is Dead. De teksten vind ik erg goed, vooral van How Soon is Now? en dat nummer staat niet op elke versie van deze plaat, why not?

Op de meeste LP-versies staat How Soon Is Now? niet. Op een aantal cd-versies wel. Zie hieronder een citaat van passionsjustlikemine.com, een site met vrijwel alle cruciale informatie over de releases van The Smiths en Morrissey.

"How Soon Is Now" was only included on all formats in the USA, Canada and Japan, on all formats released in Australia on CBS and on WEA CDs and cassettes. Only in Australia and in Japan was the title mentioned in the listing on the back.

Mij ook maar.

Mijn inziens de beste plaat van The Smiths, ik herinner me het nog goed.
Ik was van lichting 85 / 3 in militaire dienst en halverwege het jaar kwam dit album uit, nou ik verzeker je, met een opener als de Headmaster Ritual wordt je dan vanzelf recalcitrant
Druipend van zelfmedelijden kwam ik elke ochtend het kazerneterrein op en de plaat was niet uit mijn Sony Walkman te krijgen ( toen nog cassettebandjes natuurlijk ).
Geweldig dat op de CD die ik later heb aangeschaft het beste nummer van Hatful of Hollow staat ( How Soon is Now ? )

Als ik de titel lees, krijg ik zin in Carcass...
O nee, dat zijn ook vegetariërs

Persoonlijk vind ik de muziek altijd voorop komen. Ik luister niet altijd zo naar de teksten, maar dat is ieder voor zich. Het enige waar ik wel wat moeite mee heb soms is de zang van Morrisey;kan ik niet altijd zo goed hebben (bijv. in het nummer I want the one I can't have). Persoonlijke favorieten:The headmaster ritual, Nowhere fast en Well I Wonder.