The Smiths - Meat Is Murder (1985)

Ja, ben een groot fan maar ik kan Stuart alleen maar gelijk geven over de zang in I want the one I can't have. DIe gaat ergens echt over de schreef (lees vals) En bij veel muziek (en smiths nummers) kan ik het prima hebben maar hier krijg ik op een bepaald punt kromme tenen. Er zijn live versies van I want the one die veeeeel beter zijn....gelukkig.

Over de zang kan iedereen een mening hebben, maar laat ik één ding helder maken. qua lyrics zijn The smiths de beste band aller tijden. Leonard Cohen kan het in mooie woorden vertalen. Morrissey is de man die het zo kan uitleggen, dat elk eenzaam kind het kan begrijpen.
Meat is murder is een te gek album, met Rusholme ruffians en That joke isn't funny anymore als hoogtepunten

Ik ben het met je eens dat het een mooi album is, misschien toch wel mijn favoriete van the Smiths.

Bij het valse in "I Want The One.." krijg ik ook kromme tenen, alleen dan van genot. Het past volgens mij helemaal bij het nummer. Onder "normale" omstandigheden zou ik het ook niet kunnen waarderen, maar als het (soms onbedoeld) een functie heeft, kan ik het eigenlijk erg waarderen. Om bij The Smiths te blijven: in de laatste passage van "Shakespeare's Sister" klinkt Mozz ook niet al te zuiver, maar dit past in mijn optiek geheel bij de emotie van het nummer.

Als jij er geen 'last' van hebt is het natuurlijk best , maar het 'vals' zingen hoor ik wel eens vaker bij Morrisey, niet alleen bij dit album.
Ik kan me eigelijk niet voorstellen dat hij dat express zou doen bij meerdere nummers. Aan de andere kant , zijn manier van zingen is ook 'klagerig', past wel vaak bij de thematiek in zijn songteksten.

wel het vermelden waard dat ik Morrissey wel de beste zanger en tekstschrijver vind die er bestaat hoor!

O, maar dat geloofde ik al hoor, gezien je top 10 en berichtengeschiedenis.

Dit is mijn enige reguliere album van The Smiths. Ik had al Best.. I en II, maar wilde absoluut ook het prachtige lange "Barbarism begins at home" hebben, het beste nummer van The Smiths dat ik ken.

Geweldig nummer inderdaad. Dat nonchalante laatste basloopje laat me altijd glimlachen.

Niet de beste Smiths -plaat voor mij, want dat is The queen is dead.
Maar op Meat wel lekker veel medelijden en humor. Typisch Morrissey, die hier weer beter werd vergeleken met de voorgaande platen.
Zelfbeklag ook. Morrissey is daar de absolute uitblinker in. Maar altijd met een knipoog.
Met het prachtige gitaarspel van Johnny Marr en de sterke ritmesectie is The Smiths een unieke band geweest, steekt uit boven de meeste britse popbands uit die jaren.
Alleen Rusholme Ruffians en I want the one I can't have vind ik wat minder. Barabarism is een van de beste nummers van ze, en Meat is murder is een aanklacht tegen de vleesindustrie en een goed nummer ook nog eens.

een leuke regel, erg Morrissey:

What she said:
"I smoke 'cos I'm hoping for an early death,
and I need to cling to something"

Voor mij ook niet het beste Smiths-album, maar toch een prima schijf met prachtige melodieën en dito teksten waarmee Morrissey bewijst één van de beste songschrijvers ooit is. "I Want the One I Can't Have" vind ik ook minder maar "The Headmaster Ritual" en "Well I Wonder" vind ik uitblinkers.

"Meat is Murder" is misschien het lievelingsalbum van GAIA-voorman Michel Vandenbosch.

Ik vind Meat Is Murder dan weer met afstand het beste - en vooral: het meest consistente - album van The Smiths.

Elke keer als ik het nummer Meat Is Murder hoor overweeg ik weer vegetariër te worden.... Schitterend!

Deze Smiths plaat heb ik vanaf het begin in de jaren 80 al erg mooi gevonden. Hier en daar de meest duistere plaat van de heren, maar weer bedwelmend mooi gespeeld en gezongen. Wat een topband. De jaren 80 waren de niet de meest inspirende muziekjaren, maar The Smiths hebben me er door heen gesleept.

The Queen is Dead ken ik nog niet ... deze heb ik daarentegen net ontdekt.

Na een stuk of drie volledige luisterbeurten totaal moet ik zeggen dat het erg snel goed valt. De teksten zijn scherp, de deuntjes strak en de basslines zeer onderhoudend. Tot en met nummer vijf gaat dat zo door: zeer prettig om te luisteren in bed in het donker.

Daarna begint het album voor mijn gevoel écht, met 'How soon is now?'. Och och, die intro, die sfeer. Heerlijk. Genieten. En dit gaat zo door tot nummer negen, een soort trance, ongelofelijk.

Nummer tien doorbreekt dit. Nou is dit zeker niet erg, ik hou ervan als emoties worden doorbroken. Maar ik vind Meat is Murder wel een moeilijk, raar en soms zelfs eng nummer. Is overigens ook zeker de bedoeling geweest, want het intrigeerd wel. En de eerste keer dat ik het hoorde heb ik voor het eerst in mn leven overwogen vegetariër te worden. Uiteindelijk niet gedaan natuurlijk, want een half uur later zat ik te watertanden van de biefstuk die gemaakt werd door mijn lieve moeder

Kortom: geweldig album, nu al. Dit ga ik nog vaak luisteren, en ik heb er nu al zin in. 4.5*

Niet de beste elpee van de heren, maar wel het mooiste nummer uit een omvangrijk en indrukwekkend euvre; Well I Wonder.

Gasping... But somehow still alive
This is the fierce last stand of all I am
Gasping, dying... But somehow still alive
This is the... Final Stand, of AAAAAAAAAALL I am.....

Vooral de manier waarop de laatste woorden van die laatste zin helemaal uit de bodem van de ziel lijken te komen.
Niet schreeuwend, maar met zo'n alles omverkegelende melancholie.
Kippevel, and no mistake.

En dan daarna Barbarism Begins at Home, met een hoofdrol voor Andy Rourke, een van de meest onderschatte, maar tegelijkertijd een van de meest begaafde bassisten uit de contemporaine muziek.
Nog net geen P-funk, maar close enough.
What's Bootsy doin'? Who cares!

O, en Smiechtel? The Queen is Dead is nog beter!

Well I Wonder is ook één van mijn favorieten op dit album, Skyline.

Same here.
Zooooooo mooi.

Het moet trouwens zijn FEARED last stand. Niet fierce. Sorry.

Nee hoor, je had het de eerste keer goed: fierce last stand.

?? Krijg nou titanic t*ts...

Veertig keer luisteren, wist ik 't helemaal niet meer. Zolder overhoop gehaald, elpee zoeken, binnenhoes checken...
Fierce. 23 jaar lang de verkeerde tekst meegezongen.

Al die moeite. Volgende keer geloof ik je gewoon op je woord, Strangeways. Met zo'n callsign had ik ook niet moeten twijfelen.
Btw, wel mijn Doc Martins weer gevonden!

Vandaag deze weer eens afgespeeld en wat ik al wat langer voelde aankomen gebeurde; hoewel ik een zwak voor The Smiths zal houden (muziek en jeugdsentiment) en vooral gecharmeerd ben van Marr's gitaarwerk en melodielijnen, krijg ik steeds wat vaker moeite met de zang van Morrissey, met als voorbeelden het 'ladadiedadie'(?) aan het eind van het openingsnummer, de af en toe opduikende 'valse' manier van zingen (het 3e nummer bijv.) en vanaf het 'geblaf' in Barbarism....(la.lalalalah enz.). Misschien is dat 'klagerige' ook een 'beeldend' element voor zijn teksten (ik ben geen insider in The Mozzer), maar het begint me af en toe wat tegen te staan. The Smiths was voor mij toch vooral de muziek en Marr, niet zozeer Morrissey.

Ik ga hem in de herkansing gooien...

Opmerkelijk bericht. Ieder natuurlijk zijn mening. Ik ben geen die-hard Smiths fan, zoals er hier velen van zijn. En als ik 3 albums lang de zang van Morrissey achter elkaar moet aanhoren ben ik er ook wel weer klaar ermee. Maar toch...ik vind de zang in het geval van The Smiths echt een heel belangrijk instrument. Ben benieuwd of ze met een doorsnee stem ook zo groot waren geworden.

Je hebt gelijk dat Morrisey een belangrijk figuur was, maar qua zang ben ik er niet altijd kapot van; een zanger hoeft voor mij overigens niet altijd perfect te zingen, maar bij de één kun je dat beter hebben dan bij de ander (ook het ene moment beter dan het ander of, zoals jezelf al zegt, de frequentie van afspelen van die artiest/band).

FastPulseBoy, komt u maar.

Hahaha, hier ben ik

Neemt u mij niet kwalijk....MoRRiSSey...

Hij blijft doordrammen tot het in je hoofd zit, net als bij mij .

ik zei niks!