Lou Reed & Metallica - Lulu (2011)

Na weken wachten ben ik dan vandaag eens goed gaan zitten om een eerlijk oordeel te geven over iets waar ik eigenlijk niks van verwacht.

Weet je wat het probleem is, creatief doen vind ik helemaal niet erg. Het maakt me dan niet eens iets uit dat ik het niks vind. Ieder zijn eigen mening dan maar.

Maar dit.. Het begon allemaal al met de hoes die mij nou niet echt uitnodigde tot luisteren, na The View gehad te hebben was ik zelfs van plan deze cd volledig te laten liggen.

Alles geluisterd, ik moet zeggen het begon nog aardig met het eerste nummer maar daarna bleef het niveau hetzelfde. Namelijk heel laag.

Naast dat Lou Reed hier een enorme flater slaat doet ook Metallica zelf weinig goeds en dat doet me vooral pijn. Opvolger op Death Magnetic? Ik mag hopen dat de mannen heel snel met een eigen album komen wat wel echt iets voorsteld in plaats van creatief willen zijn en vervolgens een enorme miskleun leveren.

Helaas. 2*

Ik vind hier dus geen reed aan.

De woordgrap scoort in dit geval helaas niet veel hoger dan het album...

Ik kan lulu wat ik wil, maar die grap is inderdaad erg slecht bij nader inzien.

Al met all, ic acht deze woordgrap al een stuk geslaagder!

En The View is gewoon geweldig. Hetfield als tafel, echt geniaal. De rest helaas zeer wisselvallig. Dat outro van het in essentie prima Junior Dad hoef ik ook nooit meer te horen, ongelofelijk dat dit jullie favoriete track is.

I would cut my legs and tits off
When I think of Rhythm and Poetry
Making jokes, in the dark of the moon

Ik ben dan eindelijk aan Lulu begonnen en de eerste paar tracks heb ik een paar keer doorgeslikt. The View vind ik vrijwel te gek. Lou Reed die als autoritaire profeet een paar woorden prevelt over een spokende gitaarriff. De rest is niets van dat. Mistress Dread vind ik 'dreadful' op zijn best, Pumping Blood krijgt van mij het voordeel van de twijfel en Brandenburg Gate vind ik te zoetsappig (vreselijk achtergrond zang van Hetfield overigens). Hopelijk is de rest wat beter, maar ik moet en zál het uithoren.

Kijk eens naar de stemverdeling, de meningen zijn juist zelden zo verdeeld geweest. De eerste 8 stemkolommen (0,5* t/m 4*) zijn zowat even goed gevuld.

Lukas en R&P

Ik denk dat het grootste deel van die mensen nog geen Reed plaat van de laatste 20-30 jaar gehoord hebben.

André Verhuysen komt in Aardschok helaas ook niet verder dan het neerpennen van vluchtige indrukken en een 'mijn waarheid is dé waarheid' beschouwing.

"teksten van één of andere dode dichter... ik houd niet van gedichten"

Misschien moet die man z'n mond gewoon houden als hij er zo duidelijk geen verstand van heeft. Gedichten...

Ik vind het sowieso nogal kansloos als je als organisator van een muziekfestival en dus (ga ik van uit) muziek liefhebber gaat roepen dat je niet van gedichten houdt. Aangezien best wel veel muziek poëtisch is.

Niet elke redacteur schrijft zo oppervlakkig. Gelukkig maar. Dat het slecht beoordeeld is, is tot daar aan toe, maar uit je artikel (in een bezoldigd medium nota bene), laten blijken dat je slecht geïnformeerd bent en slechts oppervlakkig geluisterd hebt, vind ik nou kansloos. Wat dat betreft vind ik de reviews op de diverse weblogs en fora veel beter. Ongeacht ze een positief of negatief oordeel met zich meedragen.

Inderdaad, opvallend. Nog opvallend is dat de 0.5 stemmen het grootst in aantal zijn en dat daar geen enkele 5* tegenover staat.

De tijden dat Reed en Metallica echt goede muziek maakten liggen natuurlijk al weer enkele decennia achter ons. Lou Reed was gewoon meesterlijk eind jaren 60 in de VU en in de jaren 70 als solo artiest. Daarna ging zijn stem helaas nogal bergafwaarts en tegelijkertijd ook zijn songmateriaal. Metallica ben ik nooit echt een enorme fan van geweest maar ik moet wel zeggen dat ze kwaliteit hebben geleverd met hun eerste 5 studio platen. Op Load/Reload stonden ook nog wel een paar aardige nummers en ik kon het waarderen dat ze durfden te experimenteren met hun eigen geluid. Helaas durfden ze dit niet verder uit te bouwen en was het daarna wel afgelopen met de band. Sindsdien teren ze vooral op hun oude successen.

Wat krijg je als je een stel artiesten bij elkaar zet die al lange tijd op hun retour zijn? Inspireren ze mekaar en gaan ze opeens weer ouderwets goede muziek maken? Of wordt het dubbel zo slecht? In dit geval helaas dat laatste. Reeds stem is gewoon versleten en niet op een fijne manier, de beste man kan gewoon niet meer zingen. Aangevuld met Metallica's stuurloze riffs die ook nog eens totaal niet passen bij Reeds "zanglijnen" krijg je dan best wel een gedrocht van een album.

0,5*

Volgens mij hebben de heren aandelen in Guitar hero

Brengen express zon gedrocht uit in de hoop dat er aan gesleuteld gaat worden, de nummers minimaal de helft korter, de zang van Reed weggepoetst en vervangen door iemand die werkelijk kan zingen, ja , dan is er nog hoop

Ik zou zelf dit veelbesproken werk niet in huis gehaald hebben, maar ik zit thuis met twee muziekliefhebbers als ouders, dus dit was onvermijdelijk.

Voor ik ook maar iets zeg, moet ik er wel bij zeggen dat ik bitter weinig van Lou Reed ken, en dat ik Metallica nooit voor de grootse band heb aanzien zoals sommige mensen naar hen kijken. Al valt van beide artiesten hun invloed niet te ontkennen natuurlijk.

Eerst en vooral (over het algemeen en na 1 luisterbeurt) viel het me op dat er geen enkel refreintje in zit dat is blijven hangen. Als er überhaupt wel een refrein opstaat, op de hele plaat . Hier en daar heb ik leuke riffs gehoord. Maar dat werd allemaal overschaduwt door het geneuzel van meneer Reed. Ik heb echt niets met zijn stem op dit album.

Hij 'verteld' zijn verhaal. Zijn gepraat staat helemaal op de voorgrond, zodat de backing vocals van Hetfield helemaal naar achter vliegen, en de leuke riffs al helemaal. Overigens vind ik de riffs niet bij het album passen. Ze zijn te hard en geven voor mij de sfeer niet weer dat ik over het verhaal zou willen hebben.

Ik zit graag even neer om puur van muziek te genieten, maar dat kon ik bij dit album nauwelijks.
Na een luisterbeurt is het natuurlijk te vroeg voor een stem uit te brengen, maar ik denk niet dat er een tweede luisterbeurt zit aan te komen. Toch niet als het van mij afhangt.

Ulrich zegt dat de recensies niet echt handelen over waar het album echt gaat. Maar waar het dan echt over gaat, zegt de man er dan niet bij.

Heb wat moeite om het album te beluisteren, maar het concept an sich spreekt me wel aan. Een score kan ik er nog niet aan geven want het verhaal lijkt me erg belangrijk en dat beluisteren vergt toch redelijk wat tijd. Heb alleen Frustration nog maar volledig beluisterd en dat vond ik vrij goed meevallen.

Om tot die conclusie te komen zul je eerst het betreffende artikel in de Hindustan Post in zijn geheel gelezen moeten hebben. Als het daar niet instaat, ligt dat eerder aan een falende journalist dan aan Ulrich zelf, zou ik zeggen.
Blabberbouth plaatst alleen maar een quootje.

Om te weten waar het echt over gaat zul je trouwens ook het album goed moeten beluisteren met de teksten erbij, eventueel wat over de achtergrond ervan lezen.

Ik heb daar allemaal geen zin in want de muziek spreekt mij te weinig aan. The View verschillende keren beluisterd en het album een keer in zijn geheel.

Dat vind ik onvoldoende basis om er verder een oordeel over uit te spreken. Maar als ik sommige commentaren lees lijken die op nog minder gebaseerd te zijn.

Ik vind de View eigenlijk een ongelofelijk lekker nummer, gisteren op Youtube live gezien bij Jools Holland... de rest nog niet echt beluisterd

Best wel slecht dit. Reed draagt op zeer monotone (en onbegrijpelijke) wijze voor uit eigen werk en Metallica ragt daar maar een beetje ongeïnspireerd overheen. Bepaalde passages (vooral de snellere stukken) zijn nog wel het aanhoren waard, maar overwegend zijn de songs dodelijk saai en veel te lang. St. Anger is in ieder geval niet meer het slechtste dat Metallica tot nu toe heeft gemaakt!

Welk album van Metallica is dat dan?

Master of Puppets natuurlijk. Duh...

Verder heb ik het album inmiddels in zn geheel beluisterd nu en ik weet nog niet echt wat ik er mee aan moet. Wat james_cameron al zei is het soms dodelijk saai, maar op sommige momenten hoor ik er werkelijk iets moois in. Oordeel zal volgen.

Het is zover: het album is nu al in de aanbieding op cdwow: 7,99 thuis gestuurd en op voorraad (niet onbelangrijk daar).

Als je het album toch wilt downloaden en branden, een tip: als je Mistress Dread en Little Dog weg laat, kan het op 1 cd. Die gaat er gelijk een flink stuk op vooruit...

Het is nog mooier geworden dan het al was: een bijna bizarre stemmengrafiek hoort bij dit bijna bizarre album. Ook binnen het album zit voor mij een onderscheid van 0,5* (Mistress Dread) t/m 4,0* (The View, Pumping Blood, Iced Honey, Frustration, Junior Dad). Al luisterend werd het goede nummer lijstje steeds langer. Ik had het album even apart gelegd en als je 'm na een tijdje weer hoort, valt het me helemaal niet tegen. Ik verhoog mijn score maar weer eens.

Ik zie net op Amazon UK dat het album daar na 77 recensies op 3* staat. De stemverdeling daar is andersom bizar: 40x4* of 5* en 34x1* en daar tussenin: 1x3* 2x2*. Een extreem volkje die Engelsen. Een extreem album dit Lulu.

Master Of Puppets het slechtste wat Metallica ooit maakte? Dat is een mening die ik nog niet zo vaak gehoord heb. Zo obvious vind ik je ' duh' dan ook niet.

Volgens mij bedoelt hij met 'duh' juist dat hij niet serieus is. Master of Puppets is toch best een aardig plaatje.

Niet zo goed als Ride The Lightning, maar het kan er mee door.