Kate Bush - 50 Words for Snow (2011)

Als 18 jarige luisterde ik dus naar een 27 jarige zangeres die Hounds of Love maakte. Nog thuiswonend, alle tijd van de wereld, geen zorgen, geen internet, geen mobieltjes, geen Social Media. Nog vrijgezel, geen kinderen, nog aan het leren, nog geen verantwoordelijkheden.

Geen I-Pod, maar wel een Sony Walkman. Geen cd speler maar wel een Pick-Up met een naald die ik op een LP zette en het geluid verdomd mooi was. Tijd om naar een platenwinkel te gaan, met een koptelefoon daar te luisteren ondertussen kijkend naar de hoezen. Hounds of Love kopen en thuis gaan luisteren en de teksten + credits lezen. Vaak, veel, mooi, lang. Moeite doen om een LP om te draaien, zuinig doen om geen krassen te krijgen zodat de plaat bleef haken. Alle tijd om mijn ogen dicht te doen en weg te zweven op muziek.. En ze nam me mee.. Kate.. 1986 dus..

Als 44 jarige luister ik dus naar een 53 jarige die 50 words for Snow maakte. In mijn eigen huis, weinig tijd, zoveel meer zorgen, Multi-Taskend op Internet, smsjes komen en gaan, Facebook roept. Getrouwd, 3 zoons, weer aan een nieuwe studie naast mijn baan begonnen, verantwoordelijkheden.

I-Pod + deck. Ik download op I-Tunes na Spotify beluisterd te hebben. Met eigen koptelefoon. Hoesje ? Welk hoesje ? Teksten ? Credits ? Ik surf op Internet en luister tegelijkertijd naar 50 Words. Als ik een knopje indruk begin ik weer bij het begin van een nummer. Soms ongemerkt omdat ik het nummer niet goed hoorde.. Weinig tijd want er zijn kinderen in huis die aandacht nodig hebben, ik moet mails beantwoorden, ik moet bijblijvend studeren en ik merk weer een smsje..

Dus ik doe mijn jas aan, ga naar buiten, zet mijn I-Pod aan en laat mezelf verdwijnen voor de buitenwereld in de mist.. Alle tijd om mijn ogen dicht te doen en weg te zweven op de muziek.. En ze neemt me weer mee.. Kate.. 2011 dus..

Shit.. Ik word oud.. Kate ook.. En de wereld gaat verder...

Of we slaan met z'n allen door en gunnen ons de rust en tijd niet meer . Soms denk ik dat mensen erop geilen om te zeggen dat ze het zo enorm druk hebben. Ik geniet dan van onze vrije weekeinden en de wandeling met de honden op een zaterdag- of zondagochtend bij de Oostvaardersplassen.

On topic: het is wel opvallend nu dat de mist dagenlang ons leventje bepaald, Kate wordt verbonden met diezelfde mist in een tegenovergesteld gevoel. Ja diezelfde Kate van Wuthering Heights, Babooshka en Hello Earth... laat de mist van haar mooiste kant zien.

Maar ik snap wel dat er anderen zijn die dit niet kunnen waarderen en de langgerekte nummers en gesapigde klanken een gedrocht vinden. Is het de tijd nemen of simpelweg de smaak die inderdaad gelukkig voor een ieder anders is? Ik neig steeds meer naar de volle pond...

Ik ben nog steeds niet over Sylvian's "Died in the Wool" heen, voor mij de plaat die de meeste impact heeft gemaakt sinds "Aerial".

En dan is er ineens een nieuwe Bush. Dat je dit album niet bij 32 graden op het strand van Ibiza kan waarderen snap ik direct, de stemming moet er wel zijn om hier lekker naar te zitten luisteren. Net als Sylvian's album zijn er momenten dat muziek zoals op "50 Words for Snow" enorm kan irriteren.

Maar als je er voor in de mood bent en je zet dit op, dan gaat er wel de meest fantastische muzikale wereld voor je open. La Bush kan als geen ander complete eigen universums voorspiegelen. Waar ik het meest aan moet denken bij een nummer als 'Misty' is Joni Mitchell's 'Paprika Plains'. Waar dat nummer bezwijkt onder de ambities, lijkt Kate Bush het met speels gemak voor elkaar te boksen.

En daarmee zou je op een zwakte kunnen wijzen, de nummers lijken muzikaal soms uitdrukkelijk terug te wijzen naar de jaren 70 en 80. Het is alleen geen retro-kitsch, is het oprechte muziek en daarmee klinkt het geloofwaardig.

Snowed in at Wheeler Street doet me nadrukkelijk denken aan The Sensual World overigens, het zou er zo tussen hebben staan.

Ik moet 50 words for snow nog een flink aantal keer luisteren (en met plezier), maar ik zie het album absoluut niet als een "Aerial part II". Aerial is in veel opzichten een muzikaal veel ontoegankelijker en soms intimiderend album. 50 words for snow klinkt spontaner, opener en veel minder monumentaal ondanks de etherische klanktapijten. Het is een soort muzikaal Noorderlicht: winters, donker, continue veranderend van kleur en vorm en wisselend in intensiteit. Maar het verveeld nooit eigenlijk. Behalve als je zin hebt in de zomer.

Mooi geschreven meneer.

Ik ook - ik raak er ook steeds meer van overtuigd dat dit album in de zomer heel goed gaat werken. In de verzengde hitte - verlang je naar de koelte van zoiets als Misty. Naast dat mijn held Sylvian erbij wordt gehaald wordt de enige vrouwelijke artieste die ik nog hoger aansla dan Kate (Joni namelijk) erbij gehaald. Kan ik op zich ook heel goed plaatsen. De ommeslag van Joni naar de lange sferische jazzy stukken is ook niet door iedereen goed ontvangen. Vond ik prachtig. Paprika Plains wordt genoemd een nummer dat ik ook heel moeilijk gevonden heb, maar inmiddels zeer goed vind werken (dus in de kritiek kan ik me niet zo vinden ).

Dit is echt een prachtig album, mensen!!!

na een paar luisterbeurten ga ik ook maar eens een oordeel vellen. Landradige nummers? Kom op nou. Nee...het is zoals "meneer" terecht zei dat je even heerlijk je kan laten meevoeren. Helemaal inderdaad met deze mist. Ja...dit is een album waarvoor je in de stemming moet zijn. Maar is dat niet met heel veel soorten muziek? Daarom hou ik ook van zoveel soorten muziek. Chapeau Kate!!! Laat de winter maar komen!!

Een halfje erbij naar de 4,5 **. Het is af en toe bijna een trance-ervaring. Dank je, Kate.

Bij mij toch de laatste half erbij en dit album werkt op dit moment erg verslavend: in de trein, thuis, auto... Tevens (off topic) toch ook maar de nieuwe van Sylvian en het oudje van Mitchell waarop Paprika Plains staat eens beluisteren.

Het doet me deugd dat enkele mensen hier ook even de laatste David Sylvian aanstippen. Het zijn namelijk veruit de mooiste platen van dit jaar!

Ik moet in ieder geval nog erg wennen aan dit album. Vooral het begin was even doorzetten. Het is geen slecht album maar voorlopig vind ik het wel minder dan Aerial.

Wat een schitterende muziek is dit. Vanaf de eerste luisterbeurt raakt het me echt. Kippevel krijg ik er van.
Het repeterende karakter van sommige nummers zorgt ervoor dat ik bijna in een trance raak, net zoals bij sommige nummers van Philip Glass bijvoorbeeld.
Haar stem is zo mooi en gevoelig . . . tot tranen geroerd ben ik . . .

Het is moeilijk onder woorden te brengen waarom sommige muziek alleen maar mooi is en andere muziek weer tot het diepste van je ziel gaat.

Ik kan niet anders dan 5* geven.

In de mist rijd ik naar het werk, de nieuwe Bush draait al dagen. Aan de horizon groeien silhouetten, met hun ranke tentakels grijpen ze in de leegte. Een zilveren lint verdwijnt in de verte. Mij gemoedstoestand volgt gedwee. Op de brug zoekt een fietsers zijn pad, ik niet. Mijn weg is keurig uitgestippeld, Kate neemt me mee. Ademloos luister ik naar Snowflakes wat bijna geruisloos overgaat in Lake tahoe. Briljant denk ik, ze flikt het weer! Net als – de eerder aangehaalde – David Sylvian of Lisa Gerrard toont ze mij een nieuwe wereld, haar wereld!

Misty bekrachtigt mijn gedachten. De zon baant zich een weg door de witte, grijze wereld en brengt een sprankeltje kleur in de mistroostige omgeving die me overigens past als een oude jas. Ik nader een knooppunt. De betovering wordt verbroken. Terug in de realiteit flits een man me voorbij, hij laat me verbouwereerd achter. Ik ken hem ergens van. Het is geen echte vriend maar ik voel ook geen afkeer, wel voel ik dat hij hier niet thuishoort. Het verkeer wijkt, in de verte hoor ik Kate haast liefelijk tellen 25; whirlissimo. Het is druk, mijn aandacht verslapt en omdat ik de afslag gemist heb neem ik de rotonde nog een keer. 48. Gelukkig zit ik weer goed en beland in een vanishing world. Autolichten verschijnen en verdwijnen. Ook al is er niets wat mijn aandacht behoeft, ik kan me niet concentreren op de muziek. In de achteruitkijk spiegel verdwijnen de cijfers. Mijn mondhoeken krullen omhoog. Morgen weer eens luisteren naar Pi beloof ik mezelf.

De paarden die gisteren vrijelijk galoppeerden in de wei zijn verdwenen. Een kale vlakte heerst. De stilte slaat oorverdovende toe. Wat een schoonheid, ik ben bijna waar ik wezen moet. Terwijl de motor stopt met draaien, schuif ik het zilveren schijfje voorzichtig terug in het mapje met cd’s. Tussen Spirit of Eden en Ágætis Byrjun vallen sneeuwvlokken. Op het tuinpad verlang ik naar de terugreis. Dan is het donker.

Mooi geschreven Proggy en wat wordt iedereen bijna poëtisch door dit album

@meneer: mooi geschreven, inderdaad hetzelfde gevoel en tijdsbesef.
Niets aan toe te voegen.
Dit album geeft mij weer de kans om wederom te genieten van Kate Bush.

Ha! 't gemiddelde ligt alweer boven de 4,0... (edit: en inmiddels er weer onder)

Ik raak er ook nog niet op uitgeluisterd. Misty blijft mij betoveren, vooral het stuk dat op zo ongeveer 8 a 9 minuten begint. Dan komt er steeds meer schwung in het nummer, tempo iets omhoog, steeds wat luider zingen tot de finale. Dit nummer gaat de Kate Bush Top 10 binnenkomen (en daar is het al zo dringen).

Nog even inhakend op de poëzie van Proggy maar dan meer down-to-earth. De titeltrack is door het ritme een ideaal autorij-nummer. Niet alleen (of juist niet) in de mist. Ik vraag me af hoe zo'n nummer tot stand is gekomen. Hoeveel alternatieven Kate heeft verzonnen, hoe is ze uiteindelijk tot deze 50 is gekomen en tot deze volgorde? Is er al iemand die het nummer uit het hoofd kan meezingen? Ik vind zelf Blackbird Braille (4) heel mooi al werkt de combi ritme/tekst ook heel mooi bij pak 'm beet 14-zebranivem-15-spangladasha...

Van sommige albums vergeet je nooit de eeste luisterbeurt. Ik zat in de trein en dankzij Spotify had ik het album op mijn Ipod staan, De trein reed door een mistig landschap. De jazzy sfeer met de lange nummers en de kadans van de trein, maakte het tot een rijke luisterervaring. Kate dient meer her geheel terwijl het op eerdere albums vaak heel erg om Kate zelf draaide.

Ik heb echt enorm mijn best gedaan om het album mooi te vinden, maar voorlopig moet ik mij tot 3*** beperken.

Het is ongetwijfeld een stilistisch wereldwondertje maar ik mis elke denkbare spanning en sensatie, het album is nagenoeg ontdaan van alle rock, heeft geen nummers meer met een 'bite'.

Ik wil nog een uitzondering maken voor Wild man.

Je kunt op een gegeven opgenblik wel een cd uitbrengen met minuten stiltes en dan af en toe een toets van een piano aanslaan maar tegen die tijd ben ik allang afgehaakt. Ik mis hier ook (angstvallig?) elk vergelijk met eerder werk van Kate Bush. Het is namelijk nog maar een paar jaar geleden dat Aerial nog wel aan alle eisen voldeed.

Met name de eerste helft van de cd, de eerste drie nummers, is maar heel moeilijk om uiteindelijk doorheen te komen.
Midden in mijn 'luisterproces' viel het album Live in France van Patti Smith op de deurmat. Dat had ik misschien tussentijds niet moeten beluisteren. Het bracht me terug in de werkelijkheid en o ja, "that's the way how it's done".

Overdrijven is ook een kunst.

...en waar zijn die stiltes dan? Kan best dat dit album sommige niet ligt, maar blijf dan even feitelijk...

.......En goed lezen blijft ook een vereiste.


Natuurlijk is dat eveneens waar. Blijft het feit dat ik de minimalistische aanpak van het grootste deel van de cd en in ieder geval de eerste drie nummers van het album bijna niet om door te komen vind.

Ik vind Kate Bush wel stoer. Omdat ze ballen toont door haar publiek zwaar op de proef te stellen, door slechts 2 platen met nieuwe songs in 20 jaar voor te schotelen. Waarvan de laatste, deze dus, totaal niet aan de verwachtingen voldoet. Daar is héél veel lef voor nodig. Van haar vaak engelachtige en grote producies naar introverte soberheid. Dat is voor sommige liefhebbers slikken. Eén ding is niet veranderd, de nummers hebben nog steeds een mystieke sfeer, alleen vanuit een andere hoek tot stand gekomen.

Hier wil ik niet helemaal in meegaan. Ik krijg een beetje het gevoel dat deze 'lef' nog eens extra beloond 'moet' worden met een nog hogere beoordeling (dit is een algemeen gevoel van mij waar ik niet mee wil zeggen dat het ook zo is). Welke lef? Dat het 7 nummers zijn van zeer rustige nummers? Dit soort nummers heeft ze op zich wel vaker laten horen alleen niet 7 keer achter elkaar en van deze lengte.
Maar in dat geval waren die nummers net even spannender of ervaarde ik meer gevoel (Under Ice is al een keer genoemd maar er zijn wel meer nummers te bedenken).
Ik ben niet per defenitie fan van haar grote producties. Ik ben juist verzot op haar introverte nummers dus dit album zou juist wat voor mij moeten zijn zeker ook omdat ik er Joni Mitchell's werk in terug hoor komen.
Ik heb nu het al zo vaak gedraaid en de waardering groeit niet. Het blijft zoals het al tijdens mijn eerste luisterbeurt was: mooi maar meer vanwege de sfeer en verder raakt het me minder dan al haar vorige werk (het wisselende Red Shoes vind ik om andere redenen ook een wat minder album van haar). 3,5* is niet slecht maar van mijn kant is het zuinigjes naar deze grande dame.
Kijkend naar de mensen die hoog beoordelen en wat hun favoriete albums van andere artiesten zijn snap ik hun hoge waardering dan weer wel (Talk Talk, Sylvian komen nog al eens voorbij). Zij hebben meer met dit soort sferische muziek denk ik.
Niet erg verder maar ik vind dat de bewieroking van dit album soms net wat veel uit de bocht schiet.
Haar publiek zwaar op de proef stellen vind ik dan ook nogal overdreven. Het is geen metal of dance album geworden en ik lees eigenlijk overal alleen maar zeer lovende woorden dus het zal deze keer ongetwijfeld wel aan mij liggen (en ook het feit dat ik er toch een beetje van baal dat Kate me eens een keer niet weet in te pakken, juist Kate)

Maar waarom zou je dat willen, je publiek zwaar op de proef stellen (inderdaad, 2e cd in 20 jaar) en waarom zou dat vervolgens ook nog eens moeten worden beloond?

Bij "stoer" heb ik overigens heel andere ideëen, dan blaas je iedereen muzikaal, qua compositie en uitvoering helemaal weg en dan kom je niet met de muziek aan zoals op 50 words for Snow gepresenteerd.

aERodynamIC's verhaal kan ik heel goed volgen. Ik zou alleen willen aantekenen dat David Sylvian ook hele wisselvallige albums brengt. Sommige brengen je tot grote hoogten, maar andere laten je ook gerust de grootste diepten meemaken.

En dat is toch jammer aan Kate Bush. Eigenlijk bevond zij zich tot voor kort (The Director's cut was voor sommigen ook al geen succes) op eenzaam niveau in het Himalaya gebergte. Maar ze landt nu weer een beetje met beide benen op de grond.

Helder verhaal, Hans. Ik kan me er volledig in vinden.

Stoer is bij dit album ook niet het juiste woord. Meer gewaagd en afwijkend van al wat zij hiervoor heeft uitgebracht. En die stijl ligt je of niet. Wat dan aangaat heb ik juist het tegenovergestelde als wat aERodynamIC ervaart: hoe meer ik het draai, hoe beter het album wordt. Definitief voor mij hét album van 2011, die op dit moment torenhoog op nummer 1 staat.Maar zo hoeft gelukkig niet iedereen erover te denken

Meen je dat nu echt? Gewaagder? Ze heeft wel vaker dit soort sferische nummers op haar albums gezet en die vond ik beter maar misschien omdat ze meer opvielen door de afwisseling op de albums. Afwijkend? Kan ik nu ook niet echt zeggen. Het is onmiskenbaar Kate wat mij betreft.
Ik vind het gewoon te veel voortkabbelen. Leuke soundtrack voor de dagen met mist vorige week en vast erg leuk als er sneeuw valt. Op dat vlak is ze qua thema volledig geslaagd. Maar ik heb behoefte aan meer dan een soundtrack.

Nee doe mij maar die glorieuze terugkeer ten tijde van Aerial!

Het is maar hoe je dit album ziet en hoort. Ik heb al haar albums en vind dit dus inderdaad wat meer gewaagder en gezien de opzet van dit album (sfeer, lengte, produktie) zeker afwijkend.

Uiteraard heb ik ook al haar albums en gezien jouw leeftijd volgen we haar waarschijnlijk ook al net zo lang (mijn eerste kennismaking was TopPop ten tijde van Wuthering Heights en toen was ik nog een klein ventje)

Sterker: ik denk dat dit nog positief meeweegt in de beoordeling (gekleurd dus).

Daar heb je gelijk in toen ik Aerial kocht en beluisterde. Toch heb ik bij deze een heel ander gevoel en ben ik voor het eerst sinds tijden echt verknocht aan een album. Dat uit zich in elke dag wel 1x draaien. Ik heb mij ook verdiept in de slechte/ minder goede beoordelingen die hier zijn geplaatst, maar kan het mij niet voorstellen. En inderdaad , ik volg haar al vanaf begin 80 en dat gevoel toen ik haar voor het eerst hoorde komt sowieso niet meer terug (alhoewel dit album erg dichtbij komt).

Afijn, we houden het erop dat er smaken verschillen of aan te twisten valt . In ieder geval heeft het Kate Bush weer in menig cd-spelertje/ iPod doen luiden: of het nu dit album is of de diverse vorige pareltjes (met uitzondering van een aantal).

Hahah inderdaad zeg... Top Pop met Ad Visser. Nu je het zegt...

Met 'stoer' bedoel ik niet het hebben van 'ballen'. Maar wel het lef tonen om compleet haar eigen weg te kiezen zonder hierbij hetgeen wat fans van haar verwachten, voorop te stellen. Ze volgt haar creatieve gevoel, en niet het verwachtingspatroon wat men van haar heeft. Ze had een makkelijke weg kunnen kiezen maar doet dat bewust ( gelukkig ) niet.
En tja....vele zijn teleurgesteld maar....dat is voor haar niet relevant, net zo als commercie en erkenning voor haar geen rol meer spelen. Het enige wat blijkbaar nog telt voor Kate is om een product te maken die ze zelf wilt maken. Het is mooi meegenomen als andere daar in mee willen gaan.