menu

Manfred Mann's Earth Band - The Roaring Silence (1976)

mijn stem
3,77 (81)
81 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Warner Bros.

  1. Blinded by the Light (7:08)
  2. Singing the Dolphin Through (8:19)
  3. Waiter, There's a Yawn in My Ear (5:39)
  4. The Road to Babylon (6:53)
  5. This Side of Paradise (4:47)
  6. Starbird (3:09)
  7. Questions (4:00)
  8. Spirits in the Night * (3:15)
  9. Blinded by the Light [Single Edit] * (3:49)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 39:55 (46:59)
zoeken in:
avatar van berken
4,0
Veel gedraaid. Een stuk softer maar daarmee wel toegankelijker dan zijn voorgangers. Waiter, There's a Yawn in My Ear is nog van de categorie N&B en daarmee voor mij ook het beste nummer op deze plaat.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Ik loop over straat en opeens springt er een fragment van een liedje in mijn hoofd, en ik verbaas me er over dat ik me nog nooit heb gerealiseerd hoe geweldig die melodie eigenlijk is. Helaas weet ik niet uit welk nummer die noten stammen, dus ik laat ze in alle rust steeds verder omhoog komen in mijn bewustzijn, en eindelijk weet ik het... En er ontstaat een nieuwe liefdesverhouding met dat ene nummer waarvan ik nú pas begrijp hoe diep het in mijn muzikale bewustzijn is doorgedrongen, of met de hele plaat, en vandaaruit misschien zelfs met de hele artiest of band. Dit is me een paar maal in mijn leven overkomen, maar de duidelijkste herinnering daaraan heb ik aan de eerste keer dat het gebeurde – bij Mirror in the bathroom, het openingsnummer van I just can't stop it, het debuutalbum van The (English) Beat. Ik had die plaat zelf niet eens, maar vermoedelijk is dat nummer ergens op de radio of in een platenzaak als een virus mijn oren binnengeslopen, in mijn on(der)bewuste gaan broeien en uiteindelijk als volwaardige verslaving boven komen drijven (en natuuurlijk sindsdien nooit meer weggegaan). Wellicht is dit voor wel meer muziekliefhebbers herkenbaar...
        Soms gebeurt dat ook niet eens met een sterk melodietje of een oorwurmig nummer, maar met een stem die me eigenlijk toch al behoorlijk lang vertrouwd is, zoals die van Chris Thompson, mij vooral bekend vanwege zijn bijdrage aan Thunder child op Jeff Wayne's The war of the worlds uit 1978 en vooral zijn zang op een aantal nummers van Manfred Mann's Earth Band (op mijn plank via een bescheiden via-via verkregen compilatie). Zo kwam plotseling Questions weer bij me op, en toen ik dat vervolgens draaide hoorde ik opeens hoe mooi rafelig Thompsons stem klonk. Waarom had ik me dat nooit gerealiseerd? Zijn warme en licht "ongeruste" stem maakte die toch al prachtige compositie nog een paar klassen beter, en op bijvoorbeeld Davy's on the road again kwam zijn zang al net zo goed tot zijn recht.
        Aldus kwam ik dan bij The roaring silence als mijn eerste èchte MMEB-album, en als ik al niet bij zowel MusicMeter als de All Music Guide had gezien dat dat een goede plek was om te beginnen, zou ik dat ook na de eerste luisterbeurt al hebben begrepen. Ook na meerdere keren draaien blijft dit echter een geweldige plaat, qua keyboardsounds misschien typisch een kind van z'n tijd maar qua totaalgeluid heerlijk vol en warm en toch kraakhelder (althans in de remaster van 2013). Het materiaal zelf is eveneens geweldig, melodieuze poplijnen gevat in afwisselende arrangementen met symfonische inslag, en zelfs de twee kortste nummers (ingeklemd tussen het spectaculaire The road to Babylon en het heilige Questions) zijn absoluut geen opvullers. (Bij This side of paradise begin ik overigens altijd "Time passes slowly" in plaats van "Life..." te zingen vanwege de associatie met Dylans nummer met die titel, aangezien dat te vinden is op dezelfde plaat [New morning] als Father of night dat ik van MMEB in een wonderbaarlijk opgerekte en totaal onherkenbare versie ken, nu Father of day, father of night geheten.)
        Hoe dan ook, een lang verhaal (waarvoor excuses aan wie dit al niet meer leest) om duidelijk te maken dat ik met deze plaat tegelijkertijd me bewust word van iets dat ik eigenlijk altijd al geweten heb èn iets ontdek dat er altijd al (nou ja, al ruim 40 jaar) geweest is. Maar ik moet wel goed onthouden dat op de enige plaat die op MusicMeter hoger dan dit gewaardeerd wordt (voorganger Nightingales and bombers) Chris Thompson nog niet de zanger is...
        Bizar trouwens wat ze met de teksten doen. Het boekje vermeldt al dat je in de openingstrack "wrapped up like a deuce" als "douche" zou kunnen verstaan (hetgeen er toe zou hebben geleid dat het nummer op sommige zuidelijke radiostations niet zou zijn gedraaid), maar ook in de tekst van The road to Babylon zijn de twee regels "By the waters of Babylon, we lay down and wept, and wept for thee Zion / We remember, we remember, we remember thee Zion" veranderd in "...and wept for these I am / [...] we remember these I am". Vond Mann als niet-blanke dat hij geen recht had om zich met Zion (de heilstaat der Rastafari's) te associëren? Maar waarom dan dit fragment van Rivers / Waters of Babylon überhaupt opgenomen? Of was het gewoon een grapje?

avatar van musician
4,5
Een mooi verhaal!

Er is natuurlijk helemaal niets mis met voorgangers Solar Fire en Nightingales and Bombers, muzikaal sla ik ze zelfs iets hoger nog aan dan The Roaring Silence.

Alleen de wisseling van de zanger, Chris Thompson voor Mick Rogers, bleek tot zowel een buitengewoon artistiek herkenbaar als ook een commericeel geslaagde zet te hebben geleid.

Hoewel dus succesvol, en samengewerkt tot en met 1986 (daarna alleen nog wat invalbeurten) heeft Mann zich daarna ontdaan van Thompson. Ik denk dat Mann de steeds meer prominente rol van Thompson, tot boegbeeld van de band aan toe, niet heeft willen accepteren.

Aangezien het hier dus om Mann's band ging, voor de goede orde!

Momenteel kweelt Mick Rogers weer ouderwets bij MMEB en ligt de aandacht weer volledig op Mann. Zo slecht zingt Rogers overigens helemaal niet, hoewel natuurlijk geen Chris T.
Het leidt wel tot de rolverdeling binnen de groep zoals Mann die graag ziet.

Maar de commerciële successen zijn met het vertrek van Thompson eveneens als sneeuw voor de zon verdwenen.

avatar van The_CrY
4,5
musician schreef:
(...)
Hoewel dus succesvol, en samengewerkt tot en met 1986 (daarna alleen nog wat invalbeurten) heeft Mann zich daarna ontdaan van Thompson. Ik denk dat Mann de steeds meer prominente rol van Thompson, tot boegbeeld van de band aan toe, niet heeft willen accepteren.

Aangezien het hier dus om Mann's band ging, voor de goede orde!
(...)


Toch meen ik me te herinneren dat het vooral Chris Thompson was die de samenwerking wilde beëindigen, en niet Mann. Thompson kwam nog terug in 1997 en in 2004 om studio nog wat in te zingen, dus ik denk dat het wel meevalt met die ego van Mann.

avatar van bikkel2
4,0
Thompson behoorde toendertijd tot de topvocalisten.
Pastte mooi in het plaatje. Hij had dat rafelige en dat was in de symforock best uniek.
Het gaf het vooral meer ballen en een ruwer tintje.
Ik vind hem de meest essentiele vocalist bij Mann.
Eigenlijk jammer dat het nooit een langduriger vervolg kreeg.
Favosong hier trouwens Questions. Zang perfect.

Gast
geplaatst: vandaag om 08:47 uur

geplaatst: vandaag om 08:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.