Porcupine Tree - Stupid Dream (1999)

Deze deal had ik ook. En ik heb er geen spijt van. Helaas niet het hele album in 5.1, maar wel de 14 minuten versie van Even Less. Wat een geweldig nummer blijft dit toch. Verder is dit in vergelijking met recenter materiaal een softe CD, maar er staan wonderschone nummers op. Don't Hate Me bijvoorbeeld is zó mooi en kwetsbaar. Stop Swimminig sluit de CD in deze rustige stijl stijlvol af. Daar net voor staat het opzwepende Tinto Brass, voor mij 6 jaar geleden de aanleiding om meer van deze band te gaan zoeken. En dan staan ze dus in 2008 op Pinkpop.

Wow. Als Piano Lessons nog niet eens het favoriete nummer is van dit album, dan ga ik nu even heel erg blij zijn en zorgen dat ik dit album vreselijk snel in m'n bezit krijg.

Uitgebreide recensie volgt niet, cijfer en korte mening over nummers en album waarschijnlijk wel

piano lessons vind ik persoonlijk de minste

Leuk popliedje. Maar de aanduiding 'minste' vind ik op dit album eigenlijk nergens van toepassing...

ben ik het wel mee eens, omdat elk nummer binnen het album past, niks valt er tussenuit. Maar ik bedoelde dat als ik een nummer zou moeten noemen die ik het minste vind op SD is dat piano lessons.

Dacht ik al... maar ik zag een mooie aanleiding om mijn liefde voor deze prachtplaat nog eens te uiten.

Als ik echt met het pistool op het hoofd een minst indrukwekkende nummer moet noemen, is dat Stop Swimming (ervan uitgaand dat het titelnummer van deelname uitgesloten is).

Grappig, ik vind Stop Swimming zeker een van de beste 3. Ik vind Baby Dream in Cellophane en This is No Rehearsal allebei net 3*-nummertjes, voor de rest is alles 4,5* of hoger. Dat maakt toch wel een geweldig album in totaal met Don't Hate Me, A Smart Kid en Stop Swimming als de hoogtepunten van de plaat. 4,5*

dit was in '99 wel even slikken na Signify maar een zeer mooi album, met Tinto Brass als uitschieter en geen echte zwakke plekken.

Nightrider, we hebben dezelfde hoogtepunten

Ik realiseerde me net dat ze ook allemaal wel tot de rustigere nummers van de plaat behoren ik denk dan ook dat ik deze Porcupine Tree het allerbeste vond.

Oef. Echt een goed album dit inderdaad. Piano Lessons is toch wel één van mijn favorieten, maar nummers als Don't Hate Me, Even Less en Stop Swimming vind ik ook meer dan aardig.

Dit album gaat zeker nog heel vaak beluisterd worden en zal me dan ook niks verbazen als die een dezer dagen/weken flink in waardering verhoogt gaat worden, en daarmee ook misschien een top 10 plaats gaat veroveren.

Hmm, dit album leek me wel wat. Dacht ik hem eindelijk te pakken te hebben, blijk ik een of andere demo met andere nummers erop te hebben. Meer bepaald: deze . Jammer dat ze het nummer I Fail niet op deze Stupid Dream hebben gezet!

Ik heb de gewoonte om met mijn oordoppen in slaap te vallen, maar wat ik laatst meemaakte...

Deze cd maar weer is op m'n telefoon gezet, het was immers al een tijd geleden dat ik dit stukje genialiteit had beluisterd. Zo gezegd zo gedaan, op gezet, lekker in m'n bed gaan liggen en luisteren maar. Eén keer ging voorbij, maar na anderhalf keer viel ik dan toch in slaap. Geen wonder om een uur of 1 's nachts. Maar toen...

Om en nabij 03:00 in de nacht word ik opeens wakker van een heel rustig melodietje, heel typerend Porcupine Tree. Stop Swimming is begonnen. Wat ik toen meemaakte heeft mijn beeld zoveel beter gemaakt van dit nummer (en hij was al goed!). Het leek wel alsof ik in een soort roes belande, en dit liedje gewoon werkelijk meemaakte. Heel raar, het greep me ook erg aan en de tranen stonden werkelijk waar in m'n ogen.

Dit heb ik nog nooit meegemaakt, dat een liedje me op die manier aangreep. Heb het nummer na dat voorval een paar keer meer gedraaid (op een andere dag), maar ik denk ook niet dat het nog een keer die impact op me zal hebben.

Absoluut een outstanding album! In ieder genre wat mij betreft

helpt het als je naar de tracktijd kijkt? / lyrics zouden ook moeten helpen (of je kunt de cd kopen )

Ik heb het al, het was Even Less en die andere ben ik nu aan het downloaden.
Wel veel misverstanden ofniet haha.

In mijn recent gestarte ontdekkingstocht door het werk van PT is dit het vijfde album dat ik beluister. En het meest moeilijke. Niet dat het een moeilijke plaat is maar ik weet eigenlijk niet wat ik er van moet vinden. Bij de vorige 4 was het simpel. 1 x geweldig, 2 x goed en 1 x ruk. Simpel. Hier is het wat lastiger. De plaat maakt op het eerste gehoor eigenlijk weinig indruk. Beetje suf zelfs, beetje teveel Alan Parsons, beetje te mooi gladjes. Ik bedoel bijvoorbeeld Pure Narcotic. Dat liedje is wel erg gewoontjes en had ook zo maar van, ik noem maar wat, de Bee Gees kunnen zjjn...behalve de zang dan, want dat doen de Bee Gees wat beter. Ook nummers als This is no Rehearsal en Baby Dream krijgen de handen niet op elkaar. Aan de andere kant toch ook weer wat instant pareltjes als Don't Hate me. Maar al met al valt het me, zeker gezien de lyrische commentaren bij deze plaat, vooralsnog tegen. Maar in tegenstelling tot dat Voyage ding (hup, naar zolder) ga ik deze wel vaker draaien. Ik hoor wel dat er meer in zit dan de 3,5 die ik er nu voor geef, maar het pakt veelal nog niet en dat had ik, gezien de recensies en mijn enthousiamse over een aantal andere titels, wel verwacht.

Bij mij heeft het ook even geduurd, maar uiteindelijk is dit album in mijn top 10 terecht gekomen. De top nummers hier zijn wat mij betreft (zoals je al zei) Don't Hate Me, maar ook Slave Called Shiver, Stranger by the Minute en Tinto Brass.

Een aantal keren draaien is mijn advies.

Dit album vind ik eigenlijk veel sterker dan de nieuwere albums vanaf In Absentia. Nu is het zo dat ik tot voor kort nog nooit iets van voor dat album had geluisterd, omdat ik het heel moeilijk vond om het te vinden. Nu zag ik laatst bij de Mediamarkt dit album liggen in de versie met DVD, dus heb ik hem gelijk maar meegenomen. Ik vond het hardere PT-werk altijd wel mooi, maar ik vind het nu een beetje in het niet vallen bij het wat meer experimentele van dit album (beetje onsamenhangend dit hè). In elk geval, dit gaat de plaats van FoaBP over nemen in mijn top 10, vooral dankzij de uitschieters Even Less, Piano Lessons, Don't Hate Me en A Smart Kid. Super!

Ik kom terug op mijn vorige bericht, ik vind dit album toch net iets minder dan FoaBP, maar zeker top 10 waardig. Daarom iets lager in mijn top 10 en FoaBP weer terug. Mist volgens mij vooral een echte uitschieter, zoals FoaBP wel heeft, in de vorm van Anesthetize. Maar Stupid Dream is over het algemeen echt een pareltje en zeker het beluisteren waard voor de fans van PT en ook voor fans van Pink Floyd, want op sommige punten komt het wel dicht in de buurt, hoewel dat op dit album al weer minder werd. Ik vind het in elk geval heel erg goed.

Ik heb van de laatste 10 jaar (na OK Computer) maar een tiental CD's; ik heb het de laatste 10 jaar niet mee zo gevolgd als vroeger, maar het kon me qua smaak ook minder boeien. Toen ik de eerste helft van dit album hoorde, dacht ik dat ik er weer een CD bij had, maar de 2e helft vind ik persoonlijk minder mooi; een enkele uitzondering daargelaten. Jammer.

We zij nu een maand later en er zijn nog steeds een stuk of 3/4 die ik minder vind / niet aan mij besteed zijn. De rest vind ik echter zo mooi/goed dat ik het album duidelijk de mooiste vind van PT. Helaas was het origineel (met deze 'hoes') niet meer te verkrijgen , dus heb ik de mooiste 8 nummers maar op een schijffie gezet en geniet ik er zo wel van; 3 kwartier topmuziek.

Deze heb ik org ook nog nooit zien liggen, Lightbulb Sun wel, die kun je overal verkrijgen en schijnt nogal in het verlengde van deze te liggen. Er staat me ook iets tegen aan deze band wat mij niet bevalt om naast Deadwing er nog een album bij te gaan kopen, wat en hoe ik dat verder moet uitleggen weet ik niet, het is voor mij puur het gevoel en de sfeer wat me wat tegenstaat. Ik weet ook wel dat het topmuziek is van hoog niveau en dat de kwaliteit hoog is, daarom heb ik onlangs Deadwing ook org aangeschaft. misschien dat na meerdere luisterbeurten van Deadwing bij mij het kwartje alsnog valt. Wel raar dat een album uit 1999 niet meer org te koop is, en het oudere werk van hun nog wel.

is gewoon te krijgen hoor (in tegenstelling tot een aantal andere albums van pt), 2 jaar geleden zelfs voorzien van remaster en een dvd.

Dit album heb ik vanmiddag ook even uitgebreid beluisterd bij Plato in Groningen. De muziek vind ik heel erg goed klinken, maar vind het ook wat te doorsnee en te mainstream klinken, het klinkt net als Radiohead soms met af en toe wel iets harder drumwerk. Dit album koste 17.99 euro, maar vond hem niet bijzonder genoeg om hem daarvoor aan te gaan schaffen, voor 10 euro minder had ik de gok wel genomen denk ik. als dit nu het meest uitgesproken Porcupine Tree album is, vind ik deze ook tegenvallen net als Deadwing, het klinkt mij net niet spannend genoeg en te doorsnee en te standaard als popalbum om hem te gaan kopen. Wat experimenteler en spannender qua opbouw had ik toch wel verwacht. niet slecht deze muziek, en misschien ben ik wel wat te voorbarig, maar dit vind ik ervan als ik een eerste indruk zou moeten geven van dit album.

Ik snap Ricardo wel een beetje qua gevoel/smaak, maar dat is nu eenmaal persoonlijk. Ik vind het zelf wel aangenaam om naar te luisteren, ook al kun je hier weer mooi zien hoe smaken verschillen.
Zo zij 2 van de nummers die ik over sla de laatste 2, Tinto Brass en Stop Swimming, zonder ze slecht te willen noemen. Ik stop er mee na A Smart Kid en vind bijv. Piano Lessons weer een lekker nummer. Het hoogtepunt voor mij hierop is echter Don 't Hate Me.

Ik vind het wel heel goed klinken hoor dit album, maar vond 17.99 euro eigenlijk net wat te duur, als ik hem voor een tientje ongeveer tegenkom koop ik hem zeker. ik luister liever hier naar dan b.v Radiohead of Coldplay, vind dit toch nog wel een stuk lekkerder wegluisteren. ik had van Porcupine Tree toch nog wel iets meer een eigen gezicht verwacht, zoals bij mijn favo bands Rush, Zappa, Pink Ployd, King Crimson, Tool e.d wel het geval is. ik vind de muziek wel erg goed hoor maar het mist een beetje een eigen identiteit en een eigen gezicht. Welk album zou je eigenlijk het meest uitgesproken Porcupine Tree kunnen noemen, ben ik wel nieuwschierig naar eigenlijk, want ik zou het echt niet weten. Ze maken albums in de stijl van Pink Floyd tot en met sympho metal ala Opeth vind ik. duidelijk dat de band hun hele carriere al zoekende is naar een eigen identiteit. de laatste plaat FOABP schijnt weer iets meer terug te gaan naar deze en Lightbulb Sun en is iets minder hard. was voor de heren de metalinvloed dan toch een vergissing voor hunzelf geweest?

Wat betreft de 'nieuwe versie' voor 17.99 inc. DVD; dat hoeft voor mij ook niet.
Het meest uitgesproken PT album? Dat zou ik niet weten. Ik ken de andere albums niet zo precies, misschien anderen die meer in PT zitten.

Wel de beste, maar de meest "uitgesprokene", dat zie ik ook niet zo. Dat heeft denk ik ook betrekkelijk weinig betekenis bij een band als PT die zo in diverse stadia geëxcelleerd heeft. De enige superlatief die ik verder kan bedenken is dat deze plaat misschien het meest volledig song-georiënteerd is.

Overigens, als je juist bij Tinto Brass stopt, kun je misschien toch beter naar Snow Patrol gaan luisteren.

niet de beste en ook zeker niet de meest uitgesprokene. Wellicht wel de meest samenhangende qua sound en songstructuur. Voor de een blijkbaar erg interessant voor mij wat minder. Dit zelfde gevoel roep Lightbulb Sun bij me op.

daardoor is het zeker geen slechte plaat.