Queen - The Miracle (1989)

Dit queen album vind ik echt weer een comeback van jewelste (kwalitatief dan)
Het begint vrij matig met 'Party.' Een beetje een saaie opener, maar na meerdere keren luisteren went het toch wel een beetje. Toch het minste nummer van de plaat.
Dan 'Kashoggi's ship.' Dit is echt een leuke Queen rocker. Er zit een vrij lekkere riff in op 1.55 en het is gewoon een catchy nummer in zijn geheel. Vooral die tempversnelling na 2.10 die hakt er bij mij lekker in.
Dan 'The Miracle'. Aanvankelijk vond ik het een nogal vreemd nummer (vooral dat rare einde ook), maar deze is inmiddels uitgegroeid tot mijn favoriet van dit album. Vooral de tekst vind ik heel mooi, al kan die voor veel mensen misschien best cliche overkomen.
'I Want It All.' Beste rocker die Queen ooit heeft opgenomen. punt.
'The invisible man.' Vreemd nummer natuurlijk. Ik vond dit nummer nogal op Ghostbusters lijken, vooral door de zanglijn van het het eerste couplet. Maar ach, uiteindelijk is het best een grappig nummertje met een wel erg aparte maar zeer toffe gitaarsolo.
Breakthru is echt een prachtnummertje. Doet me ook weer heel erg aan een bepaald nummer denken, al kom ik er even niet op welke dat is. Maar zeer fraai nummer met hoog meezinggehalte.
Dan Rain must fall. Vind ik ook toch een leuk nummertje hoor! Vooral als Freddie zegt 'Play it nice and cool!' en dan komt Brian May met een solo die aanvoelt als een koude douche bij 30 graden. Heerlijk.
Scandal ook weer een pareltje. Heel apart met die synths, zorgt voor een wat duister sfeertje vind ik.
My baby does me. Ook een lekker nummer weer met mooi gitaarwerk van brian may en gewoon een lekkere beat. Ik kan best begrijpen dat mensen dit een minder nummer vinden maar ik vind m wel lekker luchtig na 'Scandal.'
En dan de absolute killer 'Was it all worth it.' Nou absoluut! Ze hebben de beste track voor het laatst bewaard. Dit is het enige nummer waarbij ik prog invloeden hoor (verder wil ik me niet in de discussie mengen haha:p). Episch is het goede woord voor dit nummer.
Bonustrack Hang on in there had van mij ook op de reguliere plaat mogen staan want dit is een erg fijne rocker.
Chinese torture klinkt wel leuk maar t is meer een leuk experimentje van brian may dan dat ik het echt een volwaardig nummer vind.

Deze plaat krijgt van mij gewoon 4,5 dikverdiende sterren!! Innuendo is voor mij de absolute klapper van heel hun oeuvre.

Het nummer The miracle vond ik vanaf het begin al een topper! Dat einde is geweldig bedacht en het refrein is catchy as hell.

Ja dat vind ik inmiddels ook
Echt een toppertje.

Ik vind het tussenstuk, dus dat zogenaamd rockende gedeelte, te gezocht. Die overgang naar het outtro (die fade-in zeg maar) helpt de boel vervolgens helemáál om zeep. En dan die tekst... 't Is niet mijn favoriete Queen nummer zal ik maar zeggen.

Ben het wel met je eens dat dat een raar stukje is.

De overgang naar het rockende deel kan nog wel, maar dan terug (lijkt erg slecht gemixt) is wat irritant te noemen.. overbodig..

Met haar idealistische tekst is het nummer The Miracle een buitenbeentje in het Queen-oeuvre. Maar net als bijv. Is This The World We Created, zit het muzikaal goed elkaar. Of het geloofwaardig is, interesseert me niet. Ik luister niet naar Queen om de teksten maar om sfeer en emotie. En in ieder geval sfeer bevat The Miracle ontegenzeggenlijk.

Verder heeft De buurman gelijk dat het rockende gedeelte erg gezocht is. De band (Freddie voorop) zocht een moment waarbij ze zich in de videoclip met veel uiterlijk vertoon bij haar jeugdige lookalikes kon voegen, en vond dat in, jawel, dit rockende gedeelte. Wees eerlijk, dit gedeelte waarbij de achtkoppige band helemaal los gaat, maakt de videoclip een stuk leuker. Of het nummer er beter op wordt? Dat vind ik dan weer wel.

Anyway, Ross McCall, I'm jealous of you!

Nee, het is meer een gevoelskwestie die me The Miracle als 'epic' doet beleven. Op deze plaat hoor ik 'the greatest in band in the land' als vanouds rocken of hun leven er vanaf hangt. Kortom, Queen zoals Queen bedoeld is.

Zodra ik er tijd en energie voor heb zal ik alle albums van Queen uitgebreid reviewen (al enige tijd een ambitie voor me) en verder ingaan op wat er ambitieus en prog is aan dit album.

Vooralsnog blijf ik me verbazen dat The Miracle je geen goosebumps bezorgt.

Los van de eerste twee nummers en het belachelijk Invisible Man een lekker stevige rockplaat, met veel goede May-momenten...

Er staan zo ontzettend veel heerlijke gitaarsolo's op deze plaat.
Ook het vlijmscherpe basspel van Deacon komt heerlijk uit de verf (Rain Must Fall, My Baby Does Me)....

Het pretentieuze en bombastische Was It All Worth It is autobiografisch en samen met Scandal lekker progrock-songs...

Ooit ging Queen er prat op geen synths te gebruiken, vanaf Flash, en met name Works gingen ze een beetje té ver met synths...

Gelukkig valt het op Miracle alleszins mee...

Top-plaat en een fijne opstapje naar hun beste plaat sinds News of the World: Innuendo...

Matige album van Queen . Op een paar nummers na, vind ik er niet veel aan. Maar ja, na zo'n cover moest ik ook niet veel van het album verwachten.

Klopt, die hoes is te lelijk voor woorden...

Nou, die cover vind ik eerlijk gezegd erg tof. Zeer leuk gevonden. "Te lelijk voor woorden" zou ik eerder zeggen bij een hoes als deze.

Ik bedoelde het ook als erg cynisch
Ik vind de hoes namelijk ook te gek!

Daar heb je helemaal gelijk in, ik vind ook de meeste albumcovers van Prince lelijk.
Deze cover vind ik ook niet bij Queen echt passen, maar iedereen heeft een eigen mening.

Het bandje Di-rect heeft een paar jaar geleden grote juridische problemen gehad met het management van Queen toen ze eenzelfde hoes als die van The Miracle met daarop hun gezichten i.p.v. die van Queen gebruikten voor een aantal van hun produkten. Op straffe van een enorme dwangsom moest de verkoop ervan gestaakt worden. Was it all worth it?, zullen de toenmalige leden van Di-rect zich ongetwijfeld nog menigmaal afvragen.

Minder dan de vorige. De eerste 2 nummers doen mij helemaal niks. Miracle is al gelukkig beter. I want it al prima. Invisible man gewoon een grappig lekker nummer. Breakthru met die heerlijke drive. En de snor die het toch effe boven de middelmaat uithaalt. Nee geen klassieker zeker niet. Maar het luistert lekker weg. Rain must fal niet dus. Scandal aardig. Queen weet me op een of andere manier niet meer zo te raken als het harder gaat worden. Ik mis gewoon een echte vettige guitaar. Die goed op de voorgrond staat op innuendo komt dat euvel ook al boven drijven. En de oude queen wist toch echt wel te rocken. Nu hinken deze nummers op 2 gedachte's My baby does me ik heb wel wat met dat nummer. Was it all zie scandal maar ook een matig nummer. Leuke hoes

De albumversie van I Want It All is wel cool. Het door synths gedragen Scandal mag ik ook wel.
Voor de rest loop ik niet warm.

Ik zit er echt aan te twijfelen deze plaat de volledige score te geven.

De energie spat er van af. Ik had vroeger nogal moeite met het openingsduo, maar de sleazerock druipt er vanaf.
Brian May staat zo heerlijk hard in de mix, Roger Taylor en John Deacon overigens ook.

Het is jammer dat de synths er soms wel erg dik bovenop liggen (met name Invisble Man, een soort remake van Ghostbusters, lijkt het wel), maar ook Was It All Worth It is ook een beetje too much.

Maar ja, I Want It All, Miracle, Breakthru en de eerder genoemde openingstracks rocken wel heerlijk hard en smerig...
Scandal is ondanks de synths wel erg lekker.

Misschien was het beter geweest als Miracle (titeltrack) op piano was gespeeld, ipv met dat mallotige keyboard geluid. De harp had er ook wel uit gemogen.

Ik was voorheen de user Kingsnake Kom maar op met de discussie....

Ik denk overigens dat Rain Must Fall het nummer moet zijn geweest waarbij George Michael voor het eerst dacht: "Hey in die band wil ik zingen". De Wham druipt er vanaf. Op de solo na, welke van buitenzinnig hoog niveau is, vooral in de fade-out...

Nam George Michael zich in die tijd al niet veel te serieus om nog terug te willen naar een Wham!-geluid?

Dit album heeft mij eigenlijk nooit veel gedaan, misschien wel het minst van alle Queen-albums. The Miracle, I want it all en Breakthru vind ik alle best aardig, de rest hoeft voor mij niet zo nodig.

Misschien is "progrock" gewoon niet zo jouw ding

Echt progrock is deze plaat ook niet helemaal.

Daarvoor is het songmateriaal te simpel en Taylor is gewoon wel een erg gemiddelde drummer.

Veelvuldig synthgebruik maakt nog geen progrock-album.

Ik maakte ook een grapje. Het heeft inderdaad meer met Wham! te maken dan met progrock. Taylor is inderdaad een gemiddelde drummer, maar ik hield altijd wel van zijn stijl. Na The Game zijn er echter nauwelijks meer echte drums te horen op Queen-albums.

I Want It All en Breakthru hebben lekker beukwerk van Taylor, zoals ik het graag hoor.

Verder is er een hoop geprogrammeerd.

I want it all blijft een van de beste nummers van Queen

Taylor heeft in ieder geval een heel eigen stijl , je pikt 'm er gelijk uit . Ik vind 'm als rockdrummer toch wel heel erg goed .

Ik vind die synths die Queen gebruikte trouwens nooit erg smaakvol . Ik vind en vond ze het beste vanuit de piano /gitaar/bas/ drums basis .

Lukt mij toch niet erg hoor. Wat betreft de andere Queen-leden --> direct herkenbaar. Bij Roger Taylor vind ik zijn schrijfstijl daarentegen wel weer een eigen sound hebben. Zijn drumwerk toch echt minder.

Of je van zijn spel houdt is een andere insteek , maar onderschat hem niet als drummer .
Voorbeelden van sterke staaltjes zijn oa : Sweet Lady van A Night At The Opera en de catchy , doeltreffende shuffle in Dragon Attack ( The Game .)
Hij is zeker niet de meest technische drummer , maar vergeet niet dat hij ook als een soort zingende drummer door het leven ging . Live was hij wel de man die Freddie perfect ondersteunde in de vocalen .
Daarbij heeft hij een aantal kenmerken die wel degelijk herkenbaar zijn ; zijn fills en het gebruik van de hi-hat die hij in de maat vaak open en dicht laat gaan .
Ik vind het wel jammer dat zijn drumsound later steeds beroerder ging klinken in de studio .
Met name op Jazz en The Works vind ik het echt bagger .

Bikkel, ik ben het volledig met je eens. De herkenheid nam wat af in de loop der jaren, maar zijn drumwerk (en backing vocal) is onmisbaar in de oude Queen sound.

En synthesizers waren bij Queen inderdaad niet in goede handen. 't Lijkt wel eens of ze daar zelf een soort blinde vlek voor hadden.

Dat magere drumgeluid op Jazz is heel jammer, want Roger drumt in technisch opzicht wel ontzettend goed op die plaat...