Queen - The Miracle (1989)

Ach overdrijven is ook `n vak .
Ik vind niet dat deze kan tippen aan eerder werk .
Gewoon `n middelmatig album van 12 in een dozijn .
I Want It All en Scandal vind ik de 2 beste songs .
Niet meer dan 3 sterretjes .

In vergelijking met bijv. A Night at the Opera is de kwalificatie bijna meesterwerk te veel eer, maar veel betere rockplaten dan deze zijn er in de jaren 80 (in de mainstream) niet gemaakt hoor.

Zoals een user eerder in dit topic verwoorde: de jaren 80 waren bijna voorbij en rock mocht weer. Iets dat Queen de wereld inpeperde met deze plaat vol spetterende gitaren en massale zangharmoniën.

Nee, voor mij is dit een topplaat waarop Queen voor het eerst sinds A Day at the Races weer nadrukkelijk het progpad bewandelt en terugkeert naar haar roots. Inderdaad Rudiger, een 12 in een dozijn plaat waarop bijna alles goed is en geen 13 in een dozijn plaat vol middelmaat.

Wat had ik knallers als I Want It All, Breakthru en Was it All Worth It graag live vertolkt zien worden door Freddie. Maar helaas, zijn gezondheid liet geen tour meer toe. Gelukkig kan de versie van I Want It All met Roger Daltrey (The Who) en Tony Iommi (Black Sabbath) op de Freddie Tribute er mee door: YouTube - Queen - 'I Want It All' (Freddie Mercury Tribute Concert)

Progpad? Wat is dat voor een beest?

Sorry, ik hoor hele andere dingen op The Miracle dan jij geloof ik.

Ik kan het alleen maar onderstrepen. Welk album uit de jaren '80 van Queen kan hieraan tippen? The Game? Hot space of The Works?

Nee, Queen rockt hier weer ouderwets lekker (hoewel nog niet zo lekker hard als op grote delen van A kind of magic), heeft alle schroom van zich afgeworpen en de band zit weer goed in z'n vel. Vooral ook de composities zijn stukken beter.

Laten we eerlijk zijn, I want it all is natuurlijk een stuk beter te verteren dan de bloedarmoede op I want to break free of Another one bites the dust. Niet de hele cd is van het niveau I want it all maar het komt een heel eind.

Terugkeren naar de roots lijkt mij wat lastig bij Queen .
Want hoewel ze vooral als een fenomenale rockband worden beschouwd hebben ze sinds Sheer heart attack geflirt met allerlei stijlen . Het debuut en Queen II waren veel stijlvaster . Het progpad werd vooral op Queen II bewandeld . Dat is een behoorlijk barokke plaat zelfs .

Ook op The Miracle is er weer sprake van veel afwisseling en dat siert Queen . Het pakt alleen niet overal even lekker uit . De hoogtepunten zijn ook gewoon echt geweldig , maar er staan songs op waarvan ik denk , hoe heeft het de plaat kunnen halen .
Queen heeft altijd gedaan wat ze zelf wilden . In de 70er jaren pakte dat meestal goed uit , maar in de jaren 80 sloegen ze de plank veelvuldig mis .

Daar zou ik ook een linkerteen voor over hebben eerlijk gezegd, maar toch vind ik de verschillende versies die ik met Paul Rodgers hebben mogen zien stukken beter dan de "tribute" versie (I want it all live in Sheff...).

Ik kan me nog goed herinneren dat ik de clip voor "I want it all" het eerst zag, met name Roger Taylor en zijn (letterlijk) spetterende drums kwamen hard binnen.

Het is tot A Day at the Races geleden dat ambitie en experiment (prog) zozeer als op deze plaat de boventoon voeren op een Queenalbum.

En van huis uit is Queen natuurlijk een progressief georiënteerde band. Hun eerste 5 platen (t/m A Day at the Races) zijn onmiskenbaar prog en zo keerde de band met The Miracle als het ware terug naar haar roots, om daar met Innuendo nog een schepje bovenop te doen.

Bovendien...de geluidskwaliteit is op dit album geweldig goed.
De gitaar klinkt op nummers als 'Was it all worth it' en 'Hang on in there' super. Heavy, warm en messcherp.
Freddie's stem heeft duidelijk hoorbaar te lijden, maar eveneens hoorbaar wordt (of eigenlijk werd) alles gegeven.
Kwaliteit, dit album. Zowel de productie als het songmateriaal.
Tot slot nog iets over de videoclip van 'I want it all': ik vond het destijds geweldig dat een man met een net pak aan en een stropdas om, zo stond te rocken!

@ ClassicRocker:

Ik hoor met de beste wil van de wereld geen progressieve rockplaat in The Miracle.

Het klinkt allemaal wel lekker fris, heeft een paar typische Queen momentjes, maar verder weinig "prog".

Hot Space kende meer risico's en experimenten dan deze. Prog?

Ik begrijp wel wat classicRocker bedoeld . Queen heeft die prog -elementjes wel een beetje , maar Queen is geen uitgesproken progband .
Ik zou ze zeker in de begintijd meer tot Artrock band benoemen .
Progrock /symforock is meer een benoeming van een stijl muziek met lang uitgesponnen nummers en instrumentale variatie en veel solo's . Die stijl heeft Queen nooit echt omarmt . Nogmaals Queen II heeft die inslag wel , maar daar stapte ze al weer snel van af , al blijft het 1 van hun geslaagde platen .
In the lap of the gods , Bo Rap , Prophet's Song , Teo Torriatte en zeker Who wants to live forever hebben progtrekjes en het titelnummer van The Miracle kan met een beetje goede wil er een beetje toe gerekend worden . Maar dan nog was Queen op de buhne een echte rockband en op de albums vloog het alle kanten op . Het betere popspul eigenlijk .

De eerste 5 Queen-albums kun je nog min of meer progrock noemen (Queen liet zich duidelijk beïnvloeden door de barok en opera) maar nadien niet meer toen ze conventioneler te werk gingen en zich meer aanpasten aan de trends van de dag (Hot Space bv.)
The Miracle is meer een rechttoe-rechtaan-plaat.

Queen is Queen en de kracht bestond uit het uitproberen van mogelijkheden .
Op The Miracle tracht Queen weer wat oud terrein terug te winnen met een paar majesteuze rockers en een typisch melodieus goed geproduceerd titelnummer . Feitelijk is The Invisble Man een nummer die redelijk vernieuwend klinkt .

En als Queen dan , zoals Luc, aangeeft op de eerste albums als progrockband door het leven ging , het zij dan maar zo . Ze klonken in ieder geval als geen ander , en experimenteerde er op los .
In dat kader zijn The Beatles vanaf 1966 kennelijk ook een progband .

Prog kent verschillende uitingsvormen en aan in ieder geval 2 daarvan (ambitie en experiment) voldoet dit album met verve, ook al ontbreken de klassieke invloeden van met name de eerste 5 albums grotendeels.

Dan weet jij vast een hele waslijst met experimenten op The Miracle te noemen, aangezien de plaat "met verve" aan de door jou omschreven criteria voldoet. Ik hoor ze niet.

En wat bedoel je met "ambitie"? In welke zin klinkt bijvoorbeeld The Miracle ambitieus en The Works niet?

Ik kan nog begrijpen dat je oude Queen "prog" wilt noemen, maar The Miracle...

Maar goed, wat doet het er toe.

Nee de experimentdrift ontgaat mij hier ook een beetje .Ik vind het eigenlijk een vrij basic Queenalbum met de neiging tot omkijken .
Ambitie is er volgens mij altijd , als maak je geen plaat . Mits het een contractuele verplichting is of iets dergelijks . Maar dat was niet aan de orde in dit stadium bij Queen .
Als er 1 band ambitieus was , dan was het Queen wel .

Deze klinkt in ieder geval vele malen levendiger dan de dogmatische The Works. Het hart zit hier duidelijk op de juiste plaats.

Tussen Hot Space en A Kind Of Magic had een langere sabbatical mogen zitten wat mij betreft.

Het ging mij er vooral om waarom ClassicRocker The Miracle, behalve kennelijk experimenteler, ook nog eens ambitieuzer vindt klinken dan andere platen na A Day At The Races. Door die twee kenmerken schijnen we hier namelijk met een progalbum van doen te hebben.

Flash Gordon, dat was pas prog! Ambitieus (eerste complete filmscore door een rockb.. sorry, progband) en uitermate experimenteel!

Het gaat natuurlijk allemaal om de insteek van de band, het enthousiasme en vooral de klasse van de geboden rockmuziek,

De insteek behelst vooral de vraag: heeft Queen op dit album eenzelfde soort van benadering en vooral eenzelfde soort van composities, ja, die zelfs weer kunnen worden gezien als een modern vervolg op de progrock van de eerste albums?

Ja zegt ClassicRocker volgens mij en ik ben het daar roerend mee eens.

De Buurman wil constant doen geloven dat de latere albums van Queen, dus na bijvoorbeeld Jazz en dan tot en met The Works, geweldig zijn en verdoezelen wat voor treurigheid en zouteloze, inspiratieloze troep er eigenlijk over ons wordt uitgegoten.

Laat ik het zo even kort samenvatten.

Ik ben er heel kort in: ik vind de albums tussn 1978 en 1984 kut met peren en ze zijn een ware belediging voor het niveau van de eerste vijf albums die door Queen zijn uitgebracht. Ik kan mij ook maar moeilijk voorstellen dat je Sheer heart attack geweldig kunt vinden en tegelijkertijd kunt zwijmelen bij Hot space.

Dus als je met The Miracle spreekt over een redelijk succesvolle terugkeer naar het niveau van de eerste jaren, mag je van mij ook weer stellen dat Queen een modern jasje van de oude progrock heeft aangetrokken.

The Miracle is tot dan toe het beste sinds jaren , wat mij betreft sinds News Of The World . Maar het niveau van de Queen (1973) t/m News Of The World (1977) wordt hier niet gehaald , evenmin dat Innuendo dat zou doen .
Miracle is in ieder geval een stuk frisser en geinspireerder dan lange tijd geweest is .
En een modern jasje van de oude prog , tja ik heb wat moeite met die stelling .
Het is voor mij namelijk niet zo dat Queen zich hier opnieuw aan het uitvinden is . Het is een redelijk traditioneel Queenalbum zelfs .Queen is altijd goed op de hoogte geweest van heersende trends maar eigenlijk is The Invisble Man nogmaals het enige vernieuwende wat ik hier terug hoor .
Neemt niet weg dat er een paar onvergetelijke missers opstaan en de groep meer moeite heeft om iets magisch uit de pen te laten vloeien wat in de 70er jaren het geval was .

Voor mij is Queen vooral top van 1973 t/m 1978 .
Erna wordt het een tijd artistiek behoorlijk zeuren .
Met deze plaat gaat Queen weer de goede kant op .
Maar de hoogtijdagen zijn dan wel geweest . Dat geeft niets , maar het is wel een conclussie die ik trek .

Zoals gewoonlijk ga je weer volledig voorbij aan mijn punt, beste Musician. Ik wil nergens iemand iets doen geloven. Ik geloof alleen niet dat dit ook maar iets met "prog", of überhaupt met progressie in algemene zin te maken heeft.

Grappig trouwens dat je die tot treurigheid stemmende, zouteloze en inspiratieloze troep (jouw woorden) op The Works toch nog met 3 sterren waardeert.

The Miracle kent heus een paar aardige momenten, absoluut. Maar het verband tussen The Miracle en oude Queen is net zo groot of klein als de link tussen oude Queen en hun overige werk vanaf 1980.

Ja, want het heeft in ieder geval nog Keep passing the open windows en Is this the world we created. Maar het probleem is dat je steeds valt over de 1 a 2 slechte nummers van The Miracle of Innuendo terwijl albums uit de jaren 1980 tot en met 1985 juist andersom slechts 1 of een paar leuke nummers hebben.


En dat laatste is dus absoluut niet waar.

The Miracle kent juist heel veel aardige momenten voor de liefhebbers van het oudere Queen-werk al heeft het dan een moderner jasje gekregen. En daarom mag je ook best concluderen dat Queen weer begint te lijken op z'n oude zelf. Geen rare uitstapjes meer naar genres van het type Another one bites the dust, I want to break free of Crazy little thing called love. Recht toe recht aan.

En dan kun je ze The invisible man wat mij betreft vergeven.

In tegenstelling tot velen (vermoed ik) vind ik deze dus minder dan A kind of magic. Niet slecht hoor maar ik luister Magic liever en vaker dan deze. Er staan geweldige nummers op (I want it all, Breakthu, Invisible man, The miracle, Scandal en Was it al worth it bijv.) maar ook nummers die me (bijna) niks doen (Kashoggi's ship, My baby does me en Rain must fall). De hoes is wel één van de mooiste die Queen ooit heeft gehad trouwens! Ik heb alleen wel altijd een beetje een nare smaak bij dit album; erg jammer dat deze nummers nooit live door de band konden worden gespeeld

Nee , klopt . Het was ook de eerste plaat naar mijn weten waar Queen geen tour aan koppelde . De geruchtenstroom over Freddie's gezondheid ging dan al snel de ronde .

De rest is (helaas) geschiedenis .

Hoe zou het zijn anno nu als hij er nog had geweest ? Volgens mij zouden ze nog flink touren .
Wellicht met wat meer rust ertussen , maar ik had het zo maar zien gebeuren .

Oja dat denk ik ook wel! Queen was een live band bij uitstek dus die waren doorgegaan tot ze erbij neer zouden vallen. En gezien het feit dat al die oudere bands tegenwoordig overal nog volle zalen trekken en er alleen maar meer belangstelling voor lijkt te zijn, ligt het voor de hand om te veronderstellen dat Queen nog wel zou optreden.

Artsen verzekerden Freddie destijds dat hij de kerst van 1989 niet meer zou halen en ik hoor dat in dit album. Het bevat onmiskenbaar een sound van een groots afscheid met vooral epische songs. Was It All Worth It is het prijsnummer en de The Show Must Go On van dit achteraf pre-afscheidsalbum van Queen (Made in Heaven niet meegerekend).

Gelukkig knokte Freddie door en slaagde de band er in om na dit (bijna) meesterwerk nog een meesterwerk te maken. Albums die ik nu de sterfdatum van Freddie (24-11) weer dichterbij komt veelvukldig draai en hun emotionele lading voor mij tot in de eeuwigheid zullen blijven behouden.

4,5 stars en Fuck You Aids!

Das bijzonder, waar hoor je dat precies?

Ik hoor, naast Was It All Worth It, trouwens ook geen epische nummers op The Miracle. Welke nummers bedoel je?

Maar dan wel veilig

je hoort muzikaal gezien vooral veel energie en positviteit in deze plaat

het drama staat vooral op the miracle

Je bedoelt Innuendo waarschijnlijk.

Zowaar een medestander gevonden m.b.t. mijn stelling dat The Miracle een prog(-georiënteerd) rockalbum is. Helaas heeft de betreffende user zick uitgeschreven en kan ik hem niet vragen zijn argumenten hiervoor (nog eens) toe te lichten, waardoor een 'Breakthru' van mijn stelling waarschijnlijk uitblijft.

Wel een leuke discussie overigens.