Queen - The Miracle (1989)

Ook Deacon en Mercury inderdaad. Het is nogal dichtgemetselt door het synth -tapijtje.

Ik vind het persoonlijk ook één van Taylor's beste songs. Heel goed bedacht en live werkte het ook prima.
Hij was ineens prima in staat om hitgevoelige liedjes te schrijven, op maat voor Queen eigenlijk.
Terwijl hij in de 70's voor Queen het meest afwijkende materiaal schreef en zong.

Ik vind trouwens Calling All Girls van Hot Space helemaal geen verkeerde song van Taylor.
Zijn eerste aanzet tot een song die wat meer past in het Queengeheel.
Daarmee bedoel ik niet dat zijn voorgaande werk voor Queen beroerd is, maar op Jazz en The Game is het niet best inderdaad.

Het is wel een beetje een algemene Queen discussie geworden ipv eentje die over The Miracle gaat

Ja, je hebt gelijk vigil. Het loopt weer eens uit de hand.

Tja, ik en mijn Taylor-manie.

Alleen over Breakthru praten heeft ook weinig zin... :-p


Deacon dan.... Ik vind Deacon de man met de meeste funk/soul van de band en dat bewijst hij wel middels My Baby Does Me en Rain Must Fall..

Ik vind het geen sterke songs. Al had een andere band deze uitgevoerd, dan had ik er nog niets aan gevonden.
Het is me te zoet en kwelerig. Te belegen voor een band als Queen.
Deacon heeft wel bewezen goede liedjes te kunnen schrijven. Spread Your Wings bijvoorbeeld is nog altijd één van mijn favoriete Queensongs.

Ik vind de gitaarsolo en de baslijn en de beat van Baby Does Me echt waanzinnig.

Spread Your Wings is superb, natuurlijk.

Muzikaal is er weinig op aan te merken, zoals altijd bij Queen, maar het is niet mijn ding.

Ik denk dat mijn favo's uiteindelijk I Want It All, Breaktru en Was It All Worth it zijn. Typische Queensongs met de nodige ballen.

Ik heb altijd al Scandal te gek gevonden, en dan met name de riff en het harde drumwerk.

En Breakthru natuurlijk...

Ik heb altijd meer gehad met de ''Rock Queen". Dan is May in zijn element en laat ook Taylor horen wat een uitstekende drummer hij is. Zeker niet de meest virtuoze, maar wel met een heerlijke drive en een eigen sound.

Ik heb altijd het idee als Queen wat tammere dingen speelt, ze zich enorm zitten in te houden.

Nummers als Scandal, Rain Must Fall, My Baby Does Me.... Ik weet het niet hoor, maar zowel qua compositie als in de uitvoering vind ik geen spoor van de originaliteit, creativiteit en passie, die ik wel hoor in songs als Dead On Time, Jealousy, Let Me Entertain You, In Only Seven Days... etc.

Zelfs Hot Space sla ik uiteindelijk hoger aan dan The Miracle. Qua vorm sloegen ze volledig door (vooral kant a) maar ze deden in ieder geval wat ze wilden. Disco, in dat geval. The Miracle is vooral gemaakt om een zo breed en groot mogelijk publiek aan te spreken, van oma (Rain Must Fall) tot kleuter (The Invisible Man). Een friendly-to-the-ear productie, voor ieder wat wils.

Breakthru' is inderdaad één van Taylors aardigste nummers. Je hoort eigenlijk niet of nauwelijks dat het een nummer van hem is, hetgeen in zijn geval een pluspunt is. Maar goed, ik heb altijd een beetje de pik op hem, want ik vind 'm als songschrijver en als drummer niet extreem begaafd, in tegenstelling tot zijn collega's. In de studio een prima drummer, maar live is het niveau soms zorgelijk.

Bedoel je de Taylor live van nu, of van alle tijden. Ik vind 'm tegenwoordig wel wat krampachtiger spelen, maar dat kan ook met de leeftijd te maken hebben.
Over alle jaren heen, heeft hij toch een behoorlijke reputatie als livedrummer opgebouwd. Niet extreem begaafd, zeker waar, maar altijd vrij strak en to the point. In de sound van Queen pastte hij naadloos, een hele eigen manier van spelen.
Dat The Miracle iedereen een beetje tevreden moet houden, ben ik overigens wel met je eens.
Het is weer van alles wat.
En dat is ook het wezelijke verschil met de prille Queen, die gewoon deed waar zij zin in had.

Uiteindelijk zijn naar mijn bescheiden mening de eerste 6 platen outstanding.

Maar omdat deze plaat zo'n beetje de eerste plaat is die ik op eigen houtje goed vind (ik was toen 12), was dit mijn eerste Queenplaat, mijn eerste rockplaat, mijn eerste alles.
Dat staat helemaal los van kwaliteit.

Ik snap dat best Michiel. En ook best logisch. Ikzelf ben van 1968, en was er vroeg bij.
In ''74'' zag ik Killer Queen voorbij komen in Toppop, en dat was echt een openbaring.
Vier opmerkelijke langharige figuren met Freddie natuurlijk als middelpunt en het nummer was en is fantastisch.
Ik stapte daadwerkelijk in bij A Day At The Races (mijn 1e Lp) en toen volgde eigenlijk alles snel.
In de tijd dat The Miracle verscheen was mijn interesse al getempt, maar ben ze wel altijd op een afstandje blijven volgen.
En toen ik de single Innuendo zag en hoorde dacht ik, dit is mijn Queen weer.

Toevallig heb ik de afgelopen dagen veel live-versies van bekende Queen nummers beluisterd. Reden: ik maak een kleine compilatie voor mijn zoontje van zes, die ik meesleur naar Queen imitator Gary Mullen over een paar weken.

Als ik dan hoor hoe Taylor soms het tempo naar beneden trekt in Crazy Little Thing Called Love... Maar goed, die Queen imitatieband heeft een poepstrakke drummer, waardoor het eigenlijk weer niet als Queen klinkt. Tis ook altijd wat.

Mijn 2 gele sterren betreffende dit album zijn gegaan naar Scandal en Was It All Worth It. De eerder genoemde My Baby Does Me en Rain Must Fall zijn mijn minst favoriete liedjes van deze plaat.

Veel symfo liefhebbers kiezen eerder voor Scandal en Was It All Worth It.

Ik merk dan weer dat veel Hardrock en metal-liefhebbers neigen naar I Want It all, wat ook wel weer logisch is.

Al zat Queen in de 70's dichter tegen de metal/hardrock dan op I Want It All (Great King Rat, Now I'm Here, Stone Cold Crazy, Flick of the Wrist)

Overigens wel geinig dat ze in de clip van Breakthru wel monitoren neerzetten frontstage en achter de drums, maar dat ik geen versterkers spot

Ja hoor. Voor het drumpodiumpje staan versterkers. Ik vind het gekker dat John Deacon synthesizer speelt op een basgitaar. En Roger zit voor aap met dat petje.

Ik kan zowel My Baby Does Me als Was It All Worth It erg waarderen, allebei op een andere manier. De donkerbruine/blauwe sfeer van MBDM neemt me altijd wel mee.

Wat betreft Roger Taylor zijn drumkwaliteiten: zeker op de eerste platen vind ik dat hij zijn mannetje wel staat. De intro van Liar blijft toch wel een klassieker. Tussen 1995 en 2010 heb ik Queen niet geluisterd, maar die intro bleef in mijn hoofd terugkomen en aanstekelijk.

Taylor kon (kan) echt wel wat. Nummers als Sweet Lady en Stone Cold Crazy waren niet bepaald makkelijk om live te spelen, daarbij zingt hij er ook bij.
Het zal per avond misschien verschilt hebben. De buurman heeft hem bij '' Crazy'' in horen zakken, maar ik heb het hem ook wel eens perfect horen spelen.
Op Live At Wembley tijdens Radio Ga Ga zakt het tempo ook als een plumpudding inelkaar. Roger begint vrij snel (wel het goede tempo volgens mij) maar daarna wordt het langzamer, om daarna weer redelijk in het juiste tempo terug te komen.
Hij zal wellicht ook minder goede avonden hebben gehad, maar ik mag hem graag horen. Als rockdrummer is hij absoluut karakterstiek.

Oh zeker. Hij is een onmiskenbaar onderdeel van het Queen oude geluid, zo tot en met The Game ongeveer. Daarna heeft Queen even vaak drumcomputers gebruikt dan live drums en daarmee werd zijn invloed op Queens sound minder.

Maar albums als A Night At The Opera en A Day At The Races hadden een andere feel gehad zonder Taylor. Ik vind zijn bijdrage als drummer daarop heel erg goed.

Ik begrijp wat je bedoelt. Mijn eerste rockplaat, mijn eerste aankoop. Daarvan krijg ik ook nooit genoeg. Later werd mij wel duidelijk dat de rockband in kwestie veel betere albums bleek te hebben gemaakt. Maar de onvoorwaardelijke liefde voor "die eerste" duurt levenslang .

Zojuist het album weer eens (vanaf vinyl) uit mijn speakers laten knallen, maar man man wat is 'Was It All Worth It' toch een geweldig nummer! Eindelijk weer eens wat prog-invloeden terug in de sound van Queen. Tekstueel natuurlijk de 'The Show Must Go On' van deze plaat, maar muzikaal minstens zo interessant.

Scandal en Was It All Worth It zijn en blijven ook mijn favorieten op dit album. En ik ben bepaald geen symfo liefhebber, Ozric Spacefolk. My Baby Does Me (wat een baslijn) smaakt ook prima. Een geweldig trio aan het eind van een album, wat ik niet vaak eerder ben tegengekomen.

Dat gevoel deel ik helemaal met je. Dan zijn wij ook direct de enigen die de r&b/softfunk van My Baby Does Me kunnen waarderen. Ik heb al vaker een kwartje voor die song opgeworpen.

Nee hoor, er zijn wel meer. My Baby Does Me Trouwens, volgens mij schrijft FrodoK ook al dat hij het best kan waarderen. Je bent soms minder alleen dan dat je denkt, Ozric

Te gek! Die baslijn en gitaarsolo zijn heerlijk in dat nummer.

Het is een beetje de sexy kant van Queen. Ik houd daar wel van. Ik ben benieuwd hoe het had geklonken met George Michael.

Vast niet zo goed als met Freddie!
Ik herken wel wat je zegt over die sexy kant. Een van de (vele) dingen die ik waardeer in Queen is dat ze juist zo gevarieerde muziek maken en ook 'wegkomen' met nummers als deze. Het blijft lekker klinken, terwijl er ergens zo'n stemmetje zit dat het natuurlijk 'fout' is. Ik heb geleerd dat stemmetje te negeren en gewoon te genieten. Hoewel Queen ook wel eens uit de bocht schiet, maar dat is bij dit nummer zeker niet zo, wat mij betreft.

Ik vind het gewelidg als een rockband ook zelfspot heeft en een sexy kant.

Bowie, Queen, Roxy Music. Acts die laten zien dat sexy niet direct plat of simpel is, maar ook gewoon past binnen de art-rock.

Nee hoor, ik vind het ook een heerlijk nummer!