Queen - The Miracle (1989)

Ja, alleen tijd had Freddie M te weinig....

Ik heb wel laatst een interessante uiteenzetting op de tv gezien waarbij een onderzoeker aangaf dat de situatie waarin hij verkeerde (dodelijk ziek) juist heeft geleid tot (in zijn geval) een hoge productie van songs en nummers van zeer hoge kwaliteit.

Dat schijnt, blijkt uit onderzoeken, op zich een vrij normaal verschijnsel te zijn voor mensen die in vergelijkbare situaties verkeren.

Natuurlijk is het vergelijk met Queen in de eerste jaren van hun bestaan erg lastig. Niet alleen qua songs, maar ook wat betreft de tijdgeest en veranderde opnametechnieken.

Maar ik maak me sterk dat, had Queen met The Miracle gekomen als opvolger van News of the World i.p.v. Jazz, dat het album waarschijnlijk meer de hemel in was geprezen dan uiteindelijk nu gebeurd. The Miracle klinkt heel wat frisser, transparanter en heeft betere songs. Innuendo is voor mij daar dan nog weer de overtreffende trap van.

Op News Of The World zette zich al voorzichtig een andere manier van opnemen in. Meer basic, wat rauwer en meer straight in the face.
Op Jazz pakt dat niet goed uit. Ik vind het een slecht geproduceerde plaat en de songs lijden eronder.
Op The Game klinkt de produktie weer beter, maar blijft het songmateriaal nogal achter. Met name side 2 is erg matig.
Vanaf die tijd raakt Queen het spoor wat bijster, en slaat de wisselvalligheid toe.
De albums laten geen eenheid meer horen, Taylor en May willen de rock handhaven, terwijl Mercury en Deacon een wat lichtere dance/soul kant omarmen.

Dan is deze en Innuendo een stuk coherenter en lijken de Queenleden elkaar weer gevonden te hebben, absoluut mee eens. Maar in de praktijk blijkt dat nog geen garantie voor echte topalbums. Daar is het songmateriaal over de hele linie mij niet boeiend genoeg voor.

Daar sluit ik me wel bij aan. Mijn eerdere opmerking over consistentie ging ook wat meer in de breedte van Queens hele oeuvre op dan alleen over the Miracle, die ik overigens daarin beter vind dan Innuendo.

Innuendo heeft ook wat allergaartjes, maar de highlights zijn ook echt songs die tot hun beste behoren, daarom heb ik een kleine voorkeur voor dat album. Staat bij mij ook op 3,5.
Maar in kwaliteit doen ze niet heel veel voor elkaar onder.

Ik sluit me daar totaal niet bij aan. Waarom Jazz nu als voorbeeld word genomen ontgaat mij volledig om eerlijk te zijn. Als The Miracle als opvolger van welk album dan ook zou zijn uitgebracht blijf ik een leuke/aardige plaat vinden. Alsof dat iets uitmaakt!

Gaan jullie nu vertellen dat een bepaalde volgorde van albums uitbrengen iets afdoet aan de kwaliteit?
Met ander woorden als Jazz bijv de voorlaatste plaat van Queen zou zijn geweest dan was die meschien in betere aarde gevallen? En overgens vind ik Jazz een meer dan prima plaat.

Zit toch 11 jaar tussen. De produktie is wezenlijk anders. Queen gebruikte in de 70's geen synths, terwijl ze daar dankbaar gebruik van gingen maken in de 80's.
Jazz wordt als voorbeeld genomen, omdat die plaat misschien toch wat teleurstelt, voor mij in ieder geval wel.

Ik heb mijn gezever in de tussen tijd nog even verandert. Meschien dat er nog een reactie van je komt?

Zeker in het begin hoorde je een bepaalde ontwikkeling bij Queen. Op het debuut hoor je nog een band die wat zoekende = naar een definitieve stijl, maar het leverde wel een heel knap debuut op.
Op Queen II hoor je al meer waar de groep heen wilt met sferische bombastische rock die wat neigt naar prog.
Echter op Sheer Heart Attack blijft de rock in tact, maar is het uitgangspunt duidelijk, Queen wilde niet alleen daarop teren en werden er slim en smaakvol muzikale zijweggetjes ingeslagen.
Dit wordt nog verder uitgebouwd op A Night At The Opera en A Day At The Races.
Die vier platen zijn voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Ik vind daarom een bepaalde volgorde van albums best wel belangrijk.

Tuurlijk, dat is ook vaak een logisch gevolg. Teminste in het meest gunstige geval. Een band is goed een band word beter enz. Maar dat is niet het punt.

Nu word er gezegd dat deze plaat opeens beter zou moeten zijn als dit de opvolger zou zijn van News. WAAROM??? En jij gaat daar min of meer in mee.
En daar begrijp ik dus niks van.

Ik raak het spoor even bijster nu. Ik denk dat je gelijk hebt , als je zegt dat de kwaliteit er niet door verandert. Een goede plaat, blijft een goede plaat. Of niet goed natuurlijk.
Hans musician kwam er overigens mee. (leve het afschuifsysteem)

Ik blijf alleen wel van mening dat ik een bepaalde ontwikkeling in volgorde wel belangrijk vindt, en daardoor een album op juiste waarde te schatten. Wat deden ze op de vorige, en wat voegen te toe, of laten ze weg. Juist daarom is News Of The World wel een belangrijke plaat. Ik gaf al aan dat Queen de produktie ineens veel soberder hield (misschien ook door de populariteit van de punk tijdens die periode.)
Queen bleef wel veranderen, met name op Hot Space, maar om dat nu een ontwikkeling te noemen. Dat was meer een trend achterna gaan.

Oeps ik had de indruk dat jij het daar wel mee eens was.
Overgens waar blijf je trouwens met je gezever bij Whitesnake unplugged?

Wie ??

Dat laatste zou ook een aardige zijn om te bediscussiëren, ik had andersom bedacht.
Omdat ik inzake Queen toch wel geloof, dat zij ten tijde van The Miracle meer en beter moesten presteren om goed te worden gevonden dan in de tijd dat Jazz werd uitgebracht.

Nu is een beetje hard werken helemaal niet erg, maar Jazz was een opvolger van News of the World in een tijd dat de prestaties van de band nauwelijks ter sprake kwamen. Eigenlijk was de band boven elke discussie verheven. The Miracle heeft bij alle kritieken juist nog veel last van de negatieve beeldvorming die rond de band is ontstaan tijdens de zwakke periode 1980-1985.

Terwijl het eigenlijk een prima rockalbum is.
Maar ik denk dus dat The Miracle in andere tijden niet zo zwaar bekritiseerd zou zijn geweest, sterker nog, min of meer zou zijn bejubeld als het de opvolger van News of the World had mogen zijn.

Ik kon mij in 1989 nauwelijks een beter Queen album voorstellen. De eerste single, I want it all, spetterde glorieus door de boxen. Een hele verademing ten opzichte van de voorliggende periode.

Blijft het natuurlijk wel wat onrealistisch. Het zou ondenkbaar zijn geweest dat The Miracle als opvolger van News Of The World in deze vorm verschenen zou zijn.
De songs hadden sowieso heel anders geklonken, ondenkbaar dat een nummer met een dance-achtige beat als The Invisble Man er op had gestaan en er zou nog geen synth te bekennen zijn geweest.
Ik stel me voor hoe dat geklonken zou hebben. lastig, vrees ik.

Verder wel met Hans eens. Tijdens Jazz was de groep al groot. De albums waren goed en de hits bleven komen. Ondanks dat Queen door critici regelmatig met de grond gelijk werd gemaakt.
Waarschijnlijk door het hoge tempo van platen maken en touren, vallen ze op Jazz een beetje door de mand, maar nogmaals, de produktie heeft het bijna om zeep geholpen. Ik vind het nog net acceptabel.

Met het maken van The Miracle wist Queen dat er weer wat terrein terug gewonnen moest worden, al hadden ze dan wel weer de mazzel dat de concurrentie het ook liet afweten. En vergeet niet dat ze er ondertussen wel weer nieuwe fans bij hadden. De latere lichting die wel uit het dakje ging van Freddie met zijn stofzuiger.
Eind 80 jaren herinner ik mij als een bloedeloze muzikale vertoning, dus de timing van release was gunstig.
Er waren betere afspraken bij Queen. Gezamelijke groeps compositie's ( geen gewauwel meer over royalty's) en een betere balans op de plaat. En dat is te horen.

Queen was sinds de jaren '80 niet meer vernieuwend maar The Miracle luidde wel de wederopstanding van Queen in. Nog licht wisselvallig maar ik had voor eerst sinds tijden de indruk dat het een echt groepsalbum betrof (meer cohesie, meer samenzang).

Voorgangers The Works en Magic waren gigantische succesnummers, met grote hits. Queens status als popgigant was ook toen gigantisch. Iedereen keek volgens mij reikhalzend uit naar een nieuw Queen album.

Artistiek gezien vind ik het een lichte verbetering ten opzichte van Magic. Maar het ontloopt elkaar weinig.

Shit, ik wilde in mijn vorige bericht een spelfout verbeteren, maar ik heb 'm per ongeluk weggeknikkerd.

De power in impact van Miracle is in mijn beleving vele malen groter dan Jazz.

Op Jazz wordt net iets teveel ge-experimenteerd, en op Miracle is de balans tussen pop en rock perfect.

Daarbij staan er weer een echte Roger Taylor-knaller op (Breakthru). Taylor had na News of the World een dipje en kwam met Radio Gaga, One Vision en Kind of Magic langzaam weer op nivo en topte het af met Breakthru.

Op Jazz, Game en Hot Space is geen Taylor-lichtpuntje te bespeuren en ik ben toch echt een Taylor-liefhebber.

Ook May heeft een paar echte toppers geschreven voor deze plaat (Scandal en I Want it All), al had hij op elke plaat wel een knaller, zelfs op Jazz en The Game en Hot Space..

Ik hoor op Jazz zeker elf goeie nummers. Op The Miracle hoor ik vijf redelijke songs, verder middelmatige. De productie van Jazz (eigenlijk vooral de snaredrum) is niet je van het, maar ik vind het een stuk plezieriger dan die popsound van The Invisible Man, Rain Must Fall, etc.

Ik heb altijd het idee gehad dat Queen harder moest knokken bij de vorige plaat. Magic is in ieder geval voor mij de plaat dat ik weer echt in Queen begon te geloven. Live Aid was het eerste teken aan de wand. Daar knalde de band als een stel jonge hongerige honden uit de startblokken. Queen was wat mij betreft zo'n beetje DE BAND van de dag. Maar dat hebben wel meer mensen zo ervaren.

The Miracle vind ik dan weer iets wat tegenvallen na het zeer sterke Magic.
Maar goed Spacefolk en jij ook vinden deze plaat weer meer dan goed.
Als ik moet kiezen tussen Jazz en deze. Dan kies ik zonder twijfel voor Jazz.
Ik kan me goed vinden in De Buurman zijn mening.

Het zal de leeftijd zijn. Ik ben opgegroeid met Works, Magic en Miracle.

Dan is dat een beetje een stijgende lijn, natuurlijk.

Ik heb niet als jij de impact van Jazz en Game meegemaakt.

Jazz vond ik in eerste instantie ook tegenvallen. Pas later heb ik de plaat echt weten te waarderen.

Wat leeftijd betreft, dat zou eventueel kunnen. Maar persoonlijk heb ik bij R.Gallagher bijv het omgekeerde meegemaakt. In eerste instantie vond ik zijn later werk beter. Vandaag de dag juist zijn begin periode. Bij Rush heb ik dan weer lange tijd hun begin periode beter gevonden. Vandaag de dag weet ik even goed hun mid en eind jaren 80 spul te waarderen

Ten tijde van Jazz was ik een giga Queenfan. Toen was die plaat niet van de draaitafel te branden. Ik was toen eigenlijk nog te jong om mijn helden te bekritiseren.
Pas bij Hot Space had in de indruk dat dit niet meer de Queen was die ik graag hoorde.
The Works kocht ik ook nog, maar de interesse was snel weg. Ik had toen ook andere muziek ontdekt en Queen had niet meer de priroriteit.

Achteraf zet je de albums dan weer eens op, en het blijkt keer op keer dat de periode t/m News Of The World mij het meest boeit. Alles wat erna komt is voor mij een stuk minder interessant geworden. Ik heb geen geduld meer om die albums helemaal uit te zitten. Te wisselvallig naar mijn idee.

Ik ben juist met moeite aan het eind van mijn tienertijd de 70's Queen gaan waarderen.
Toen werd ik snobistisch en kreeg ik een hekel aan pop en synths.

Toen ben ik mezelf gaan dwingen Bohemian Rhapsody en King Crimson en Yes leuk te gaan vinden.

Nu weet ik wel beter. Nu vind ik alles wel prima, maar sommige dingen meer dan andere. Ik verkies dus liever een I Want It All boven Bohemian Rhapsody, of een Breakthru boven een In Love With My Car.

Eigenlijk vind ik dat de rock-kant van Queen altijd wel goed was, maar dat ze met Jazz doorsloegen in vreemd doen. Dat zette nog voort middels songs als Want to Break Free, Invisible Man, Body Languag, Going Slightly Mad etc.

Maar bottom line: Mustapha, Bicycle Race, Crazy Little Thing Called Love is gewoon allemaal te vreemd.

Het vreemd doen, of het experiment op zoeken, deden ze al veel langer. Na een hardrocknummer een rag-time liedje registreren was de groep wel toevertrouwd, om maar een voorbeeld te noemen.
Dat was altijd de kracht van Queen. Later werd het té geforceerd en leek het of alle leden ineens hits wilden schrijven ( misschien op May na, die nog het meest trouw bleef aan de rock.)

Jazz is een vrij stevig groepsalbum, waar Bicycle Race, Mustapha en het nogal obligate Fun It, wat afwijken in vorm. Maar nogmaals, songmatig geen echt slechte plaat, al hoor ik minder inspiratie, maar de doffe wat gemakzuchtige produktie, maakt het er bepaald niet beter op.
Heb ik ook met The Works trouwens. Totaal geen diepte en de drums van Taylor klinken schel en te steriel.

Vanaf The Works is bijna alles geprogrammeerd. Songs als Hammer to Fall, One Vision en I Want it All, Breakthru dan weer niet of deels.

Maar goed, een groot deel van Works is geprogrammeerd. Het doet me ook veel denken aan Shove It, wat een soloplaat moest worden, maar welke toch als The Cross is uitgebracht (al speelt niemand van die band op die plaat mee).

Overigens vind ik Night at the Opera ook niet overal werken. De enige plaat waarop de gekkigheid van Queen echt goed werkt, zonder dat ik schaamte voel is Sheer Heart Attack.

Opera is wellicht wat over de top. Alles wat aan studiotechnieken voorhanden was werd gebruikt.
Maar de insteek blijf ik nog steeds geweldig vinden. Met name de overgangen en de enorme afwisselendheid. Iets wat op Sheer Heart Attack inderdaad zijn oorsprong al vond.
Gek genoeg draai ik Queen II momenteel het liefst. De spontaniteit, het gretige en de zelfverzekerdheid is waanzinnig goed gevangen op dat album.

Het is ook enigszins logisch dat Queen meeging met de moderne technieken. Als die al eerder voorhanden waren geweest, had de groep daar waarschijnlijk al eerder mee aan de gang gegaan. De 4 waren enorm geinteresseert in mogelijkheden om het echt waanzinnig te laten klinken.
Maar met de middelen die in de jaren 70 (beperkt) voorhanden waren wisten ze toch heel unieke dingen te fabriceren. De al eerder aangehaalde orchestratie's uit de gitaar van May, het eindeloos overdubben en het warme creatieve pianospel van Mercury.
Het programmeren wat je aanhaalt klonk voor mij een stuk minder naturel en synths en Queen......tja, niet mijn ding zullen we maar zeggen.
Éen van de weinige songs waar het echt werkt is Radio Ga Ga m.i. Daar hoor ik een warm geluid en behoudt het de herkenbare Queensound. Ondanks dat May als enige echt te horen is als instrumentalist.

En Deacon.

Als je let om de compositie, is het om te smullen. En je hoort ook duidelijk piano-partijtjes van Freddie. Ik vind het nochtans een knappe song van Taylor. Hij bewees met dit nummer toch maar weer een uitstekende songwriter te zijn na zijn missers op Jazz/Game en Hot Space.

Het leuke van de "The Miracle" is ook dat ik die 5 singles die erop staan nog steeds goed kan horen, de andere doodgedraaide hits van ze kan ik niet meer aanhoren.