Queen - The Miracle (1989)

Zo te zien meer lovers dan haters. Dat doet me goed ^_^

Hier eentje. Ik vind het afgezien of het nu Queen is, gewoon een slap liedje.
Een beetje in de lijn van Cool Cat van Hot Space.
Het zal een smaakkwestie zijn maar het is een typisch gevalletje van een Deacon/Mercury samenwerking. Plastic Soul.
Is niet helemaal wat ik mij voorstel bij Queen.
En ik omarm echt niet alleen de rockkant van de groep.
Maar dit is mij te dreutelig.

Ik vind zowel Cool Cat als My Baby Does Me prima nummers.

De liefdes verklaringen van Mercury aan zijn kat vind ik gewoon humor, net als in Delilah!
Hield ie stiekum toch van poesjes

'My Baby Does Me' (lekker loom) is zo'n nummer dat ik ten tijde van de release tot de mindere nummers rekende en juist kant A + 'Breakthru' de favorieten waren. Ondertussen zijn de nummers gerijpt (en ik ) en horen nummers als 'My Baby Does Me', 'Scandal' en 'Was It All Worth It' juist tot mijn favorieten.
'Rain Must Fall' blijft de zwakke broeder voor mij (al vind ik Brians solo weer heerlijk).

My Baby Does Me klinkt mij in de oren, alsof ze een drumpatroontje in een speelgoedkeyboard hebben aangezet, en degene die het dichtste bij stond een willekeurig deuntje hebben laten inspelen. Maar ieder zijn smaak.

Zo klinkt We Will Rock You ook. Simpele drumpatroontjes zijn juist killer.

Overigens denk ik niet dat Taylor de funky/jazzy souplesse heeft om dit nummer lekker in te spelen.

Ik vind het toch schokkend dat Queen op zeker vier van de tien tracks niet eens probeert te verhullen dat ze gewoon één of andere oermodel van de Boss Dr. Rhythm hebben meelopen. En het maakte Roger Taylor blijkbaar ook geen moer uit. Sterker, ik vermoed dat hij het retegaaf vond.

Dan moet je voor de pret eens luisteren naar Shove It.

Die Dr. Rhythm hoorde ook in het tijdsbeeld.
Phil Collins ( bepaald geen kleintje als drummer) zweerde er ook bij. Zowel solo als bij Genesis.
Ik vind het overigens geen mooie sounds.
Terwijl Taylor's drums hier juist weer goed klinken. Duidelijk en weer lekker open.

My baby does me is één van de slechtste nummers van het album, zoniet het slechtste. Rain must fall komt daarna.

Het zijn weer één van die compromismomenten waar ze eigenlijk niet aan toe hadden moeten geven. Het album rockt lekker door en dan dit soort van onderbrekingen.

Rain Must Fall is best een knap liedje, maar het is weer dat typische simplistische soundje waardoor het mateloos irriteert. Dat begon wat mij betreft met I Want To Break Free. Delilah heeft dat ook. Hadden best geinige nummers kunnen zijn, maar het lijkt bedoeld te zijn voor kinderen. Plastic.

Ik vind het hele album gewoon lekker, zonder een zwak nummer, en als ik er dan toch een moet noemen, vind ik Invisible man wel de minste track

De makke van alle Queenalbums uit de jaren 80 is de wisselvalligheid.
Ze krijgen het m.i niet echt meer voor elkaar om een boeiend album van het begin tot het einde af te leveren.
Lukt met The Miracle wel beter omdat Queen wat minder geforceerd uit de hoek komt. Het is net even geinspireerder.
Maar aan 4 sterren kom ik niet. Staan net ff teveel niemendalletjes op.

Dat vind ik nou ook. Altijd een slap en flauwe song gevonden. My baby does me heeft toch veel meer gevoel! Dat electronische sampeltjes-apparaat bij the invisible man is echt miserabel.

Ik vind alles slap. Behalve I Want It All en Scandal. Die gaan nog.

Was It All Worth It mag er toch ook zijn dacht ik. Sterk slot.

I Want It All was de krachtige eerste single van The Miracle, waardoor de verwachtingen meer waren gericht op een meer rock achtig geheel.
De volgende singles Breakthru, The invisible man, Scandal en The Miracle vielen mij toen tegen, net als het album.

Die single-edit van I Want It All is ook behoorlijk erg. Die ze altijd op de radio draaien, weetjewel? Brr.

Verder vind ik Breakthru en Invisible Man meer iets voor de kinderdisco. Mij te vrolijk allemaal. Scandal is eigenlijk gewoon een niets-aan-de-hand-popsong. Hoorde ook bij één of andere geflopte film, geloof ik. Niets bijzonders maar het bevalt me gewoon.

Het titelnummer lijdt aan hetzelfde jeugdsoossyndroom als de eerder genoemde songs. De regisseur van de videoclip leek dat te willen benadrukken in zijn werkstukje destijds.

Was It All Worth It mag er natuurlijk zijn bikkel2. Maar dan ben ik graag ergens anders . ...

...Geintje natuurlijk. Het doet me gewoon niet zoveel. De feel pakt me niet ondanks dat het qua spel allemaal wel goed zit. Heb je wel eens.

Is dat dan zonder die solo?

Nee, het bevat de helft van de solo. De aanloop is er dan uitgeknipt en dan begint direct het snelle stuk. En daar doorheen zit die Mercury dan weer te 'o yeahyeah-en'. Op het album doet ie dat over het gedeelte van de solo in het normale tempo. Dat gaat nog. Eigenlijk had ie gewoon zijn mond moeten houden, want je moet niet door solo's brullen. Maar ja, dat vertelt niemand hem meer natuurlijk.

Natuurlijk Edwynn. We kunnen niet allemaal hetzelfde goed vinden.

Maar in mijn beleving is het wel Queen op zijn best. Hardrockend, subliem gitaarwerk van May en de typerende coirtjes.
Scandal vind ik overigens ook dik in orde. Stuwend en een kruizing tussen pop en rock.

@ Edwynn:
Dat probleem had je vaker op de radio.
Bij Tears for Fears draaiden ze nooit het einde van Shout (ook de solo), terwijl dat ook het mooiste stuk was; Guns N' Roses - Sweet Child O' Mine het zelfde verhaal; ook daar werd geknipt in het mooiste stuk van het nummer.

Volgens mij verscheen dat in dit geval ook zo op single. Ben ik niet zeker van. Kayleigh van Marillion is er ook zo eentje. Bij Shout en Child O Mine knippen ze zo de climaxen eruit. Draai het dan niet. Tenzij het iets van Armin van Buuren is ofzo. Dan kun je niet hard genoeg knippen.

Edwynn. Ik vind je wel erg negatief over deze plaat. So be it.

En tja, single edits. Ik ben er echt niet blij mee. Kayleigh was al genoemd. Gelukkig luister ik zelf nooit radio, maar gewoon de albums van de artiesten.

De ergste single edit die ik ken is die van prince - let's go crazy dat is zo verschrikkelijk lelijk gedaan, om te janken. Begin en eind volledig verkracht.

Toch had de single versie van i want it all ook iets interessants : de accapella opening, terwijl de album versie opent met gitaar.

Had dan ook een perfecte opener van The Miracle kunnen zijn, al is het niet representatief voor de rest van het album; helaas.

.

Ik vind de opener echt helemaal prima. Beide overlopende tracks rocken lekker en worden opgevolgd Door i want it all. Wat een begin!

I Want It All komt toch pas na die mislukte poging om de band voor te stellen; genaamd The Invisible Man.
Of is dat nummer op jouw album zo ontzichtbaar, dat deze automatisch geskipt wordt.

Party beukt er wel lekker in, maar ik word altijd in verwarring gebracht door die tekst.
Zo cliche. Zoiets als het nummer is af, maar we hebben nog geen tekst. Zet snel ff wat op papier.
Valt me altijd weer op.