Mark Lanegan Band - Blues Funeral (2012)

Geweldige (!) cd, maar waarom is deze, met een geringe dynamic range van 6, toch zo slecht gemastered... Bij zijn eerste werken was de DR nog het dubbele en kon je je speakers lekker open draaien om te zwelgen in Lanegan's stem...

St. Louis Elegy...bij gebrek aan worship smiley:

Album begint heel goed en sfeervol, maar met Ode gaat het direkt goed mis....out of place, niet passend en een pak minder. Het 2e gedeelte is ook minder sterk en zo heb ik na afloop toch niet het album waarop ik na de eerste handvol nummers op gehoopt had....

Ook nooit zo begrepen. Behoort naar mijn mening bij de beste nummers op dit album. Dat het een beetje een stijlbreuk vormt binnen het album, daar kan ik op zich wel inkomen. Dit blijft echt een geweldig album waarop Mark zijn 'gehavende' stem perfect tot wasdom laat komen.

Voor zo'n nummer als St. Louis Elegy moet ik wel in zwijm vallen.

Even citeren:

Woman are you home?
A house of cards, a frame of bones
Here I am earthly bound
Said hallelujah I'm going down
And the River Jordan is deep and wide
I think I see forever across on the other side

Daar pakt u me wel mee in, beste Mark.

Ik mag natuurlijk niet balen dat Duke Garwood zoveel invloed heeft op Mark.... wat een teleurstelling hun gezamenlijk optreden onlangs in Tivoli.... maar mijn verwachting was zo hoog ?
Bubblegum en vooral dit album zijn nl. zwijmelpareltjes !!!!
Ik hoop dat die hij die Duke eens een keer niet meeneemt -uit zijn donkere hol- als hij nog eens NL aandoet. Ik hou van lekkere donkere muziek, maar er zijn grenzen ?

Geweldig optreden in de Melkweg !
Mooi hoe deze duistere ziel zo voor de band uit staat .... geen moment 'n spot op z'n kop... maar zingen, tjee wat fantastisch mooi.
Grappig, praten kan ie bijna niet ; 'n soort gekraak komt dan uit zijn strot. Iedereen lacht zich kapot ?.
4 schitterde nummers van dit album; manman ik zwelgde helemaal weg bij Harborview Hospital ☺️

Ode to Sad Disco is mijn favoriete nummer op dit heerlijke album.

Mooie plaat, zeker, lekker donker, broeierige en duister, met de groezelige doorleefde stem van Lanegan zelf. Alle ingrediënten lijken aanwezig voor een op zijn minst hele goede plaat, wat het ook is, het enige wat me soms tegenstaat is dat de plaat op een gegeven moment weinig variatie kent, tuurlijk het is de stijl van Lanegan, maar soms wat eentonig, dat is gelijk het enige minpuntje om toch maar iets te zeuren te hebben.

Ooit eens gekocht in FNAC Antwerpen. Stond als "Warme Aanrader" in de rekken. Blind gekocht, maar nog steeds geen spijt. Een wat donker sfeertje ademt deze plaat uit.

Er zit 8 jaar tussen voorganger Bubblegum en Blues Funeral. Deze tussenliggende periode kenmerkt zich met name in het feit dat Lanegan samenwerkingen aanging met diverse artiesten/bands waarbij de collaboratie met Isobel Campbell wellicht het meest in het oog springt. Dan Blues Funeral, opener The Gravedigger's Song valt op door zijn stuwende ritme en ligt lekker in het gehoor. Bleeding Muddy Water sleept zich naar mijn mening te lang voort en klinkt voor mij op den duur wat lamlendig. Gray Goes Black is alleraardigst, kent een aardig arrangement en overtuigd ook. Blues Funeral is qua geluid en arrangementen nog wat rijker dan voorganger Bubblegum en bevalt mij over de hele linie genomen wat meer dan zijn voorganger. Aangezien het songmateriaal van Lanegan mij beter bevalt als de songs klein worden gehouden, er subtiele toevoegingen zijn van bepaalde instrumenten en man's stem gedijt in een semi-akoestische setting kan ook Blues Funeral mij niet volledig overtuigen. Desalniettemin zeker geen slechte plaat met enkele prima tracks.

Tussenstand:

1. Whiskey for the Holy Ghost
2. Field Songs
3. The Winding Sheet
4. I'll Take Care of You
5. Blues Funeral
6. Scraps at Midnight
7. Bubblegum

Tja,... muzikaal wel aardig album, maar grafstem Lanegan trek ik niet...

Heb me ff snel wat meer verdiept in dhr. Lanegan...

Ik heb nog een vacature voor hem als vogelverschrikker; helpt zijn uiterlijk niet, dan hoeft hij alleen nog maar te gorgelen uit zijn vocale Abyss om de vogels afdoende te verjagen...

To the grave, triest bericht.

Pfff , weer een held passed away....
Album effe opgezet ; elk nummer komt nu nog heftiger binnen

Gravediggers song speelt hier nu, ben er wel even stil van, wat een rotnieuws.

Juist aangeschaft. Mijn 5de Langegan Bubblegum, Whiskey for the Holy Ghost, Field Songs en Ballad of the broken seas al in huis
RIP Held

Het album Blues Funeral verscheen in 2012 en is een belangrijk werk van de Mark Lanegan Band rond zanger Mark Lanegan. Het album kwam uit na een aantal jaren waarin Lanegan vooral samenwerkingen deed met andere artiesten. Met deze plaat liet hij weer duidelijk horen hoe zijn eigen stijl klonk.

Ik ervaar dit album als een donkere maar ook rijke mix van stijlen. Er zit alternatieve rock in, maar ook blues, elektronica en soms zelfs een lichte disco-achtige groove. Dat maakt de plaat afwisselend. De muziek klinkt vaak mysterieus en soms een beetje dreigend. Tegelijk zijn er ook melodieën die juist warm en dromerig zijn.

De stem van Lanegan speelt natuurlijk de hoofdrol. Zijn diepe, rauwe stem klinkt alsof hij veel heeft meegemaakt. Dat past goed bij de sfeer van het album. De teksten gaan vaak over verlies, twijfel, het leven in de nacht en de donkere kanten van het bestaan.

De productie van het album is vrij modern. Sommige nummers hebben duidelijke elektronische geluiden en synthesizers. Dat is anders dan zijn vroege werk, dat vaak meer folk of grunge was. Toch blijft de basis herkenbaar: sterke melodieën, donkere sfeer en een zanger met een unieke stem.

Het album kreeg bij verschijnen veel positieve reacties van muziekcritici. Veel mensen vonden dat Lanegan hier een nieuwe richting durfde te kiezen zonder zijn identiteit te verliezen. Ook fans waarderen de afwisseling tussen stevige nummers en rustige momenten.

Hieronder beschrijf ik het album nummer voor nummer.

The Gravedigger’s Song
Het album begint meteen krachtig. De bas en drums gaan snel en stevig samen en trekken direct de aandacht. Daaroverheen komt de diepe stem van Lanegan. Het nummer heeft een donkere drive en zet meteen de toon van de plaat. Ik vind het een sterke opening die nieuwsgierig maakt naar de rest.
Waardering: 4

Bleeding Muddy Water
Dit nummer begint rustiger en lijkt eerst wat vlak te worden. Toch blijft het interessant door de sfeer en de zang. Het nummer blijft overeind door de mysterieuze klank en de lichte spanning in de muziek. Niet het meest opvallende nummer, maar zeker degelijk.
Waardering: 3,5

Gray Goes Black
Hier hoor ik opnieuw een vrij rustige opbouw. De muziek blijft wat gelijkmatig en er gebeurt niet heel veel verrassends. Toch werkt het nummer goed door de donkere sfeer en de solide uitvoering. Het is geen topper, maar wel ruim voldoende.
Waardering: 3,5

St. Louis Elegy
Dit nummer heeft een bepaalde spanning in zich. De melodie voelt een beetje mysterieus en zwevend. Toch vind ik dat andere nummers op het album sterker zijn. Het blijft een prettig luistermoment, maar het springt minder uit de mix.
Waardering: 3,5

Riot in My House
Hier komt weer meer energie. De muziek is steviger en dynamischer. De gitaren en ritmes zorgen voor een krachtige sfeer. De passie in de zang maakt het nummer overtuigend. Het voelt alsof het album hier weer een lichte impuls krijgt.
Waardering: 3,5

Ode to Sad Disco
Dit is een opvallend nummer. De titel suggereert iets droevigs, maar het nummer swingt juist behoorlijk. Het ritme heeft bijna een disco-achtige groove. Daardoor klinkt het verrassend licht en dansbaar voor een Lanegan-nummer.
Waardering: 4

Phantasmagoria Blues
Hier wordt de sfeer weer dromeriger. De melodie zweeft een beetje en heeft iets hypnotiserends. Het nummer voelt bijna filmisch. Ik vind de combinatie van melancholie en schoonheid erg geslaagd.
Waardering: 4

Quiver Syndrome
Dit is een van de hoogtepunten van de plaat. Het tempo ligt hoger en de energie spat eraf. De muziek werkt opzwepend en meeslepend. Alles klopt hier: ritme, melodie en zang. Een fantastische track.
Waardering: 4,5

Harborview Hospital
Nog een sterk nummer. De sfeer is hier dromerig maar ook speels. De melodie blijft goed hangen en de muziek voelt licht zwevend. Het nummer heeft iets hypnotiserends dat lang blijft hangen.
Waardering: 4,5

Leviathan
Dit nummer gaat weer richting een trager tempo. De sfeer is donker en zwaar. Helaas blijft het nummer vrij vlak, waardoor het wat saai kan aanvoelen. Pas tegen het einde gebeurt er iets meer.
Waardering: 3

Deep Black Vanishing Train
Een prachtig ingetogen nummer. Hier laat Lanegan horen dat eenvoud ook heel krachtig kan zijn. De melodie is sterk en bijna onweerstaanbaar. De rustige sfeer maakt het een van de mooiste momenten van het album.
Waardering: 4,5

Tiny Grain of Truth
Het album sluit af met een meeslepend en spannend nummer. De muziek bouwt goed op en houdt de aandacht vast. Het voelt als een passend slotstuk dat de sfeer van de hele plaat nog eens samenvat.
Waardering: 4

Als ik het hele album bekijk, vind ik Blues Funeral een sterk en gevarieerd werk. Het laat zien dat Mark Lanegan niet bang was om nieuwe muzikale richtingen te proberen. Sommige nummers zijn rustiger en wat vlak, maar daar staan meerdere indrukwekkende hoogtepunten tegenover. Daardoor blijft het album interessant van begin tot eind.

WAARDERING : 7,8

www.jorrosmuziekkeuze.nl