My Bloody Valentine - Loveless (1991)

Ik vind dit album wisselvallig. Helemaal geen album van; "ik vind alles geweldig" of "ik vind het helemaal niets" (door die noise, 't is maar of je ervan houd). Ik moest er zelf overigens wel aan wennen, die noise. Nu dat gebeurd is zijn er liedjes die me emotioneel wel raken en een hoop eigenlijk niet.

Waardering op tienpuntssschaal...

Only Shallow 7
Loomer 5
Touched -
To Here Knows When 4
When You Sleep 8
I Only Said 6
Come in Alone 5
Sometimes 9
Blown a Wish 7
What You Want 5
Soon 8

Ik heb er al altijd moeite mee gehad met deze plaat, ik zal deze dan toch maar nog eens proberen. Overlaatst ben ik dan toch gevallen voor het album The Primary Colours van The Horrors en die plaat schijnt een grote knipoog te zijn naar My Bloody Valentine msh dat deze plaat nu wel op mij inwerkt...

Grappig, I only Said, What you want en vooral To here knows when zijn juist mijn favoriete nummers. To here knows when is zowel het meest ontoegankelijke als het beste nummer van het album wat mij betreft. Soon en Sometimes zijn de meest toegankelijke, die waardeer je blijkbaar ook het hoogst. Conclusie: vaker luisteren.

Op een aantal nummers van Primary Colours is inderdaad duidelijk het voor Loveless zo kenmerkende gitaargeluid te horen.

Ik heb deze plaat een stuk of tien keer op de koptelefoon moeten luisteren voordat het kwartje echt viel. Was in die tijd ook nog niet zo bekend met het concept 'noise'. Hetzelfde goldt voor DAydream Nation. Nu waarschijnlijk mijn twee favoriete albums. Voor veel goede dingen moet je eerst een beetje je best doen.. Je kan van iemand die nog nooit in een museum is geweest ook niet verwachten dat hij een schilderij van Matisse of van Gogh waardeert of van iemand die nog nooit een boek gelezen heeft dat zij enig plezier aan Dostojevski ontleent. Oefening baart kunst, ook in de passieve vorm.

Ik kan niet omschrijven hoe goed dit album mij ligt. Elk nummer is overgoten met prachtige emotie en instrumentaal is dit gewoon het beste wat ik ooit heb gehoord. Only Shallow is natuurlijk fenomenaal evenals When You Sleep (wat een zeldzaam hemelse melodie). Dit album krijgt van mij de volle vijf sterren, zonder twijfel.
Dit is wellicht het beste schijfje muziek wat ik ooit heb mogen horen, amen.

En toch is Nowhere beter .

idd, al scheelt het niet veel!

idd VINDEN jullie dat ja.

pff Nowhere mag nog niet in de schaduw van Loveless staan. Loveless gaat zoveel verder in melodie, harmonie, emotie en inventiviteit. En ja Nowhere is een goed album. Maar dit is zoiets als zeggen dat Deerhunter beter is dan Sonic Youht ofzoiets.

Nee, nowhere is het kleine schreeuwend broertje van Loveless dat zich belangrijker voordoet als ie is. Dat is mij mening.

Wij vinden inderdaad dat hij beter IS . En het is Loveless' grote broer, in ieder geval met dien verstande dat Nowhere een jaar ouder is.

En belangrijker voordoet dan hij is, dat begrijp ik niet . De rauwheid (uitbarstingen als op Seagull), energie, coherentie en emotie (paralyyyysed, paralyyyysed, of die schitterend cello op Vapour Trail ), ik vind ze net iets beter aanwezig op Nowere. Dit blijft teveel hangen in flarden. Diverse en zosoms schitterende flarden weliswaar, maar Loveless is nergens zo'n klauw in mijn nekvel als Nowhere is. Dit album is boeiend, hoogst interessant, kijk naar een kunstwerk, krab aan je sik, en waardeer het - maar Nowhere is voor mij echte emotie.

Ik vond MBV op Pukkelpop zo zwak (geluid stond véél te hard, klonk teveel als een geluidsbrei...) dat ik dit album meteen verlaag van 4* tot 3*. Ik weet dat ik eigenlijk de plaat moet beoordelen, en niet een optreden, maar toch geeft het optreden een wrange nasmaak aan de plaat.

Ik denk dat ik door dat wrang gevoel 'Loveless' enkele jaren niet meer zal draaien en dat dit album ook nooit meer hetzelfde zal klinken als voordien.

Dat rechtvaardigt wat mij betreft deze verlaging wel...

Opmerkelijk, ik heb er juist wel van genoten. Die geluidsbrei is precies wat ik hier zo aan waardeer Het moet juist niet teveel naar liedjes gaan neigen, maar dwars door je heen razen.


Dit is juist pure emotie, 1-op-1 overgebracht naar de plaat. Ride legt iets teveel nadruk op het smeden van pakkende liedjes, waardoor de pure emotie afneemt. Loveless vind ik veel meedogenlozer en maakt mij als luisteraar veel weerlozer.

Heb Nowhere nu tweemaal geluisterd en het boeit me lang niet zo veel als Loveless. Ik vind vooral de zeurderige zang hoogst irritant. De zanger van MBV heeft ook niet zo'n bijzondere stem trouwens, maar die lost dat mooi op met studioeffecten e.d. Muzikaal is Loveless zoveel interessanter te noemen.

Och, ik vind ze beiden briljant, dus voor mij maakt het echt geen reet uit of iemand nu de een of de ander beter vind. Ik snap nooit dat mensen zo gaan steigeren hahaha, als ik nou zeg dat dire straits beter is ....dan was het een ander verhaal.

Laat mij ook niet de indruk wekken dat ik dit werkje niet waardeer, ik heb er vaak al een dagtaak aan dit album te verdedigen tegenover stofzuigerfoben.

Maar aan wie Ride niet waardeert: potverrrdomme gastjes, zet het drieluik Decay -Paralyzed-Vapour Trail nou nog eens op. En als je dan nog niet van je stoel gevallen bent, laat je meeslepen door het nummer Today van de EP 'Today Forever'. Voici, emotie in containerladingen! Te groots om de haven van Antwerpen binnen te mogen.

Dan geniet ik inmiddels nog eens van I Only Said, Soon of To Here Knows When .

sluit me helemaal bij je aan natuurlijk
hoe fekking briljant was ride

Ik kan er dus niet aan doen hé, telkens ik probeer naar Ride te luisteren, krijg ik kippenvel. En dan bedoel ik niet dat soort kippenvel dat je krijgt als je ergens op tript, maar dat soort kippenvel dat je krijgt als iets onwaarschijnlijk hard op je systeem werkt. Ride komt gewoon niet over op mij, klinkt precies allemaal so... fake, zo gemaakt, zo geforceerd, zo ineengestoken met het doel om te bekoren door op quasi academische wijze alle stijlelement van shoegaze te nemen, en ze meticuleus toe te passen. Als ik naar Ride luister, klinkt het alsof ze een handleiding volgen tot het componeren van shoegaze; als ik naar MBV luister heb ik het gevoel dat ik naar een groep zit te luisteren die hardnekkig en koppig z'n eigen ding doet. En het is nu nèt (wat ik aanvoel als) die pure oprechtheid die ik zo weet te waarderen in muziek!

Ik moet ineens denken aan mijn vaste stokpaardje als mensen me vragen, waarom kijk je de Tour de France als je weet dat het allemaal nep is? Dat het allemaal gaat om wie de beste dokter heeft?

Dan vraag ik altijd aan die persoon wat zijn favoriete band is. Hij zegt bijvoorbeeld: Metallica. Dan zeg ik: "ik zal je eens iets vertellen: het is allemaal nep. Die bass die je hoort, dat is gewoon een willekeurig stukje gejam dat op goed geluk achter de muziek geplakt is. En de teksten, jij dacht dat die teksten bij jou paste? Nou, het zijn gewoon toevallige flarden uit oude boeken, omdat Hetfield niet zou wéten waarover hij moest zingen. Om maar te zwijgen over de gitaren: dat zijn niet eens gitaren. Ik zweer het. Want vind je er nu van dat het allemaal nep is?"

Als ik dan een heel goedgelovig persoon spreek, zal hij zeggen: "het maakt niet uit, het resultaat raakt mij". En zo is het, als je kan genieten van het resultaat moet je er gewoon van genieten, met welke insteek de muziek ook gemaakt is. Wie weet dacht Robert Smith voor aanvang van de opnames van onze gedeelde nr. #2 óók: we gaan eens binnenlopen met quasi-zweverig gepriegel. Het maakt niet uit. Gedanken sind frei.

Beetje vreemd terwijl Nowhere in '90 verscheen en de ep's nog daarvoor...
Loveless verscheen in '91 dus eigenlijk heeft Ride helemaal zelf de handleiding tot shoegaze gemaakt.... Niks neps aan, heel integer juist en razend knap om op jonge leeftijd zo'n ontzettend originele sound te creeëren en daarnaast een zo'n fantastische goeie productie klaar te krijgen. Alles is zo ontzettend mooi opgenomen en gemixt, dat is mi nog weinig geevenaard in 20 jaar tijd.

Nu doe je alsof Ride en MBV de grondleggers van het shoegaze genre zijn terwijl dat niet zo is. Eerder hebben beide bands het al bestaande shoegaze geluid hun eigen draai gegeven. Geforceerd vind ik Nowhere ook weer niet. Gewoon niet interessant genoeg. Al moet ik zeggen dat ik de opener van Nowhere wel erg sterk vind. Ik zou het ook zo kunnen zeggen: Ik vind shoegaze helemaal niet zo interessant met uitzondering van My Bloody Valentine die het poppy en melodieus genoeg hebben gemaakt voor mijn oren.

wie zijn dan wel de grondleggers van "shoegazing"?
Het waren de eerste bands waarbij dat naampje er aan gegeven werd. Jesus & Marychain deed daarvoor ook wel iets in het straatje maar in mijn ogen toch een stuk meer garage en minder uitgekristalliseerd.

Ook dat, ook dat. En als er één plaat een conventieloze schop onder het achterste is, is dat wel Nowhere. Dan is Loveless van perfectionist Shields eerder een afgemeten laboratorium-CD. Maar zoals ik al uitlegde doet dat verder geen donder af aan mijn waardering voor deze plaat.

Meer garage inderdaad, maar toch hebben deze bands daar hun inspiratie gehaald. Dat is iets anders als hoogstpersoonlijk iets revolutionairs doen. Zowel Loveless als Nowhere vind ik niet revolutionair in die zin.

Daarnaast mag ook niet vergeten worden dat MBV als sinds midden jaren 80 shoegaze maakt. Loveless is hun laatste werk en magnum epos, maar zeker niet hun eerste werk. Als Ride al een handleiding heeft geschreven, kan het evengoed gebaseerd zijn op het vroege werk van MBV, wat je ook zeker tot shoegaze kunt rekenen.

Ik zou Ride en MBV redelijk revolutionair noemen. Al staat dit begrip noodzakelijkerwijs niet gelijk aan 'de muziekwereld totáál op zijn kop zetten', want voor zoiets blijkt in de praktijk geen ruimte binnen de muren van de rockmuziek.

Hoezeer de bands elkaar beïnvloed hebben durf ik niet te zeggen. Zou MBV een eureka-moment hebben gehad toen ze Nowhere hoorden? Zou Ride zich op die obscure 12 minuten shoegaze van MBV geboogd hebben toen ze Nowhere opnamen?

Hoe dan ook, waar rockmuziek al jaren neerkomt op het uitwerken van oudere concepten, hebben Ride en MBV het doodlopende zandpad dat Jesus & Mary Chain en Sonic Youth voorzichtig insloegen vorstelijk geplaveid tot een hoofdweg.

wat een onzin. [bovenstaande]

(ik waardeer Ride trouwens best wel. ik hou ook van the kinks, maar als mensen gaan lopen roepen dan ze beter waren dan the beatles krijg ik jeuk.)

The Beatles zijn ook zwaar overschat

Ik krijg eerder jeuk van het omgekeerde: blind aannemen dat alle heersende dogma's en taxonomieën kloppen, en niet de tijd nemen je eigen voorkeuren te ontdekken.

Sluit me bij de heer Omsk aan. Inderdaad is het een beetje ridicuul om maar aan te nemen dat MBV of Loveless beter waren, want meer critical acclaim.. Natuurlijk is Loveless een magistrale plaat (zie mijn top10), maar Nowhere doet er erg weinig voor onder, en ook de tweede van Ride mag er wezen! Sowieso is de sound van beide bands op een flink aantal fronten behoorlijk verschillend. En ze waren er omstreeks dezelfde periode tijdig bij, dus wie het genre nu zich eigen mag noemen.. onzinnige vraag überhaupt

Dat is nog eens grappig, als mensen me vragen: "De Beatles of de Stones?" zeg ik altijd: "The Kinks.", met een grote glimlach op mijn gezicht.

Het is een cliché, maar nadat mijn vriendin en ik samen Lost in Translation hebben zitten kijken, viel Loveless helemaal op zijn plek.