My Bloody Valentine - Loveless (1991)

doe maar niet, de plaat is al 2 jaar vooruit verschoven, logisch dat men sceptisch is, hij komt er niet.

niet alleen de platen uit jouw top 10 zijn vaak onbegrepen, Orbit

Nou, nou. Gezien de status van dit album, ook hier op MuMe, valt dat allemaal wel mee. Overigens geldt dat ook voor de albums uit je top-10.

Nee natuurlijk niet , maar ik hoor wel dat het een vreemde taal is en hoor wel wat voor woorden hij spreekt ook al begrijp ik ze niet en hoor ik de zang wel op de voorgrond. Maar hier hoor ik meer gemompel op de achtergrond zonder er echt tekst van te maken(in welke taal of waar die dan ook over gaat ) alhoewel Sigur natuurlijk ook vaak wat random klanken eruit gooit maar daar versta ik tenminste iets. Hier lijkt het alsof(met de nadruk op lijkt) ze willen dat de luisteraar er niks van verstaat , als je me gezegd had dat er in het Zimbabwaans gezongen werd had ik het ook nog gelooft(beetje overdreven natuurlijk). Maar ik heb pas 1 luisterbeurt gehad he , er kan natuurlijk nog veel veranderen !

Nee , dat is natuurlijk expres gedaan dat is duidelijk maar zo komt het over op mij. Maar voor mij hoeft dat niet zo , of het is muziek met zang op de voorgrond of zang weglaten wat mij betreft. Maar mijn gedachtengang kan natuurlijk helemaal omslaan na een paar luisterbeurten !

Dat is nou net het punt van de shoegaze, de muziek hullen in lagen geluid, waardoor het ondoordringbaar gaat klinken en de structuren pas later duidelijk worden. My Bloody Valentine heeft dat van de bekende shoegaze-bands het verst doorgevoerd met dit als resultaat. Eigenlijk zijn het gewoon popsongs, maar dan wat verpakt. Lees anders Kampf's stukje even, dat gaat er wat dieper op in.

Wel hele slechte popsongs.

slecht in welk opzicht dan?

Naja, de gitaarriffs spreken me wel aan. Vind toch dat er te weinig variatie in zit(in de songs dan) , we hebben riff en daar komt dan die ondoordringbare tekst bij. het heeft wel een soort vibe maar toch is het dat niet helemaal voor mij.

Vind ik best wel een opmerkelijk statement. Het leek me nogal buiten kijf staan dat de popsongs op zich schitterend zijn, maar dat het de sound was van dit album dat voor problemen zorgt bij vele luisteraars... Zo'n nummer als "Soon", of "Only Shallow", of "Come in Alone".. catchier wordt het toch haast niet?

Inderdaad. Met alleen gitaar en zang zouden het ook mooie liedjes zijn. Nouja, 'zijn', misschien is Arries definitie van een mooi liedje anders?

Arrie, zeg s wat joh.

Ja dan hebben wij inderdaad een andere smaak op dat gebied. Juist die sfeer die er ontstaat. Door telkens die herhaling, in combinatie met de vervlechting van muziek, zang en noise, vind ik geweldig. Maar zeg nou zelf. Een liedje als When You Sleep zou het zonder noise toch ook prima doen?

Sorry, vind dat juist de "bottleneck" van het album, dat die liedjes zo ondermaats zijn. Heel slecht is misschien overdreven, en sommigen zijn best goed. Only Shallow kan ik bijvoorbeeld zeer waarderen. De meerderheid vind ik echter als liedjes (melodieus) erg matig, en daarom kan ik nauwelijks van deze plaat genieten. Een definitie van een mooi liedje heb ik eigenlijk niet, dat is het lastige. Ik ga af op wat ik hoor, en in hoeverre dat wat met me doet. Wellicht ligt het dus ook gewoon aan mij.

Misschien is Isn't anything dan meer voor je, daar staan meer "liedjes-liedjes" op.

Isn't Anything vind ik persoonlijk altijd wel noisier, minder glad. Zeker meer catchy, maar harder, ofzo?

Isn't Anything is wel duidelijk wat toegankelijker.. gewoon duidelijk los te onderscheiden geluiden en instrumenten. Ik trek de zang niet zo op die plaat en vind hem sneller vervelen.

Hij is inderdaad naar voor tijd vooruit geschoven op Amazon

"We don't know when or if this item will be back in stock".

Ik weet het niet met dit album, het wordt algemeen beschouwd als meesterwerk in een genre dat ik op zich wel kan waarderen.. (Slowdive, Cocteau Twins, Jesus and Mary Chain en Charlotte Wheel, edoch, wellicht niet allen 'pure' shoegaze, heb ik redelijk hoog zitten..)

Dit beklijft alleen niet echt, wsch. door iets teveel noise/drone en een grotere focus op melodie/sfeer dan op 'echte' songs.. maar wellicht moet het kwartje nog gaan vallen, al is dat ook na meer dan 10 luisterbeurten nog niet echt gevallen..

Als na 10 x dat kwartje nog niet gevallen is zou ik je hoop loslaten. het is mij zelfs nog nooit gebeurd dat het kwartje na meer dan 5 x pas valt.

zo hee, dit is een grote tegenvaller na alle euforische berichten die ik over dit album heb gehoord... Ik ging er eigenlijk vanuit dat deze meteen helemaal zou klikken met mij aangezien dit wel in mijn straatje ligt maar ik vond het drie keer niks. Misschien dat ik m later nog een kans geef...

Een plaat die klinkt zoals de hoes eruit ziet, intrigeert me altijd wel.
Als ik hem op de achtergrond, tijdens het stofzuigen, laat spelen, val ik voor de charmes.
Mistige Cocteau Twins die een dansje proberen met Jesus & The Mary Chain en Sonic Youth.

Maar als ik geconcentreerd ga luisteren, verliest de plaat een pak van zijn aantrekkingskracht.
Al is het nog te vroeg voor definitieve conclusies, voorlopig strandt deze plaat op 3 sterren.

Haha, bij sommige nummers, bv het eerste nummer, klinken de gitaren wel ongeveer zoals als mijn stofzuiger als ik hem aan of uitzet.

Ik las dit zojuist op de My Bloody Valentine pagina op Facebook:

We are very proud to announce the re-mastered versions of Loveless and Isn't Anything are due for release on Monday 7th May.

We will also be releaseing a brand new compilation, EP's 1988-1991, which will include the 4 EP's from that period, plus other rare and previously unreleased tracks. Stay tuned for more.... MBV.

Volgens mij niet de eerste keer dat ik zoiets gelezen heb, maar er blijkt dus schot in de zaak te zitten wat de remaster betreft. Ben wel benieuwd naar hoe de remaster gaat verschillen van het origineel...

who cares, laat ze maar eens een nieuw album maken. Nieuw album, wat is dat?

Mochten die heruitgaves ook een nieuwe Euro tour betekenen, hoorah to that! maja, ik zal zal nog niet te hard gillen.

"...plus other rare and previously unreleased tracks" Tja, moet zeggen dat ik hier wel oren naar heb hoor!

Ik weet niet of wat ik nu ga zeggen klopt, dus correct me if i'm wrong. My Bloody Valentine mag gezien worden als de pioniers van het lo-fi geluid. Een genre die me steeds doet denken dat mijn koptelefoon bezig aan het versleten is. Ook is het een genre die meestal door mij ondergewaardeerd wordt omdat ik soms de neiging heb om de audiofiel uit te hangen. Maar omdat dit album in de top 250 staat en hij regelmatig wordt aanbevolen door velen heb ik hem aan een luisterbeurt onderworpen.

Het feit dat dit een lo-fi plaat is maakt het beluisteren er niet gemakkelijk op. Zoals ik al eerder zei ben ik niet echt een persoon die van het lo-fi geluid houdt. De kwaliteit moet steeds van een hoog niveau zijn, zodat ik alle geluiden kan horen en er beter van kan genieten. Het zit tussen jouw oren is een opmerking die ik veel, maar dan ook heel veel hoor. Dat kan, maar ik zie geen probleem in mijn 'obsessie' (we gaan even de psycholoog uithangen) en in mijn ogen zijn er meer voordelen dan nadelen aan verbonden.

Totdat ik deze plaat hoorde. Deze plaat heeft iets, maar door het lo-fi kon ik hem niet waarderen. Ik zeg kon, want na vier luisterbeurten heb ik een manier gevonden om mijn obsessie te manipuleren en zo toch de genialiteit te kunnen horen. Genialiteit is ietwat overdreven, maar toch is dit een hele leuke plaat. De eerste in zijn soort die ik dus kan waarderen. Wat is er zo leuk aan ? Dat rauwe geluid. Ja, je ziet het goed, dat rauwe geluid die klinkt alsof deze plaat werd gemaakt in een bunker. En dat rauwe geluid die ik eerst niet kon waarderen. Om Abed (Community) maar even te citeren : Cool, cool, cool.

Dat gezegd hebbende is er niets anders wat ik speciaal vind aan deze plaat. Die riffs heb ik al meerdere keren gehoord en zijn voor mij niets nieuws of origineels. Ookal zijn die andere riffs relatief jonger dan de riffs die hier te horen zijn. Maar een klassieker moet heel wat doen om mij te bekoren. Het moet gevoel hebben en dat mis ik. Een degelijke sfeer heeft het wel, maar niet van een hoog niveau. Ik vrees ook dat dit niet echt tijdloos zal blijven. Wie zegt er dat ik dit morgen ook weer goed zal vinden ? Over de verkoopcijfers, daar spreek ik me niet over uit. Ik ben al helemaal geen fan van het kapitalisme en daarom ook dat ik me niet baseer op verkoopcijfers.

De spanning die ik wellicht nu heb gecreëerd door plotseling mijn vorige alinea te onderbreken zonder tot een conclusie te komen zal ik nu terug weg nemen. Dit album is geen klassieker, dat is zeker, maar toch blijft dit een hele leuke tot hele goede plaat. Daarom ook dat dit zal worden beloond met een vier. Een beoordeling die kan worden verhoogd, maar ook kan worden verlaagd als hij niet tijdloos is. En dat kan ik pas weten na enkele maanden.

Lo-Fi? Dat zullen Kevin Shields en de ellenlange lijst technici leuk vinden (zoveel studio-tijd en -geld)
Lo-Fi is eerder thuis of in een garage/oefenruimte/ kleine studio opgenomen muziek (meestal dan nog op een beperkt aantal sporen). Dan denk ik toch eerder aan Guided By Voices, Eric's Trip, Sebadoh...

Je vindt puur en alleen het rauwe geluid leuk aan de plaat, maar verder vind je er niet veel aan. Dan lijkt me een 4* toch wel behoorlijk hoog. Misschien moet je hem ook juist even wat vaker draaien en meer laten bezinken voor je een heel bericht eraan wijdt, want ik zie je vaker meteen een lang bericht aan een album wijden terwijl je die eigenlijk nog nauwelijks kent. Albums hebben vaak nou eenmaal wat tijd nodig om goed te kunnen beoordelen.

Dat je geen fan van het kapitalisme bent lokt natuurlijk ook een discussie uit, maar daar zal ik maar niet over beginnen.

Overigens, of je hem nou goed vindt of niet, dit album is natuurlijk wel een klassieker.

Ik ben ook geen fan van het kapitalisme. Er hangen geen poster van kapitalisme bij mij aan de muur en ik ga ook niet naar z'n concerten.
Maar soit, lo-fi is het zeker niet, zie ook wat Danny zegt. Dit is meer een zeer weloverwegend keuze qua esthetiek, zeker gezien Shields' obsessieve perfectionisme.