My Bloody Valentine - Loveless (1991)

Ach, het geldt net zo goed voor Siamese dream .

Je bent niet wijs Hoog tijd om eens een gehoortest aan te gaan

Of om dit nog eens te proberen

Inderdaad

Te vaak geprobeerd. Ik zet de Pumpkins wel op

Jongens toch, dit noem je toch geen gitaarmuren...? Ik kijk er zo overheen, dat zie ik me bij een kasteel nog niet doen.

Wel een mooi dromerig plaatje trouwens.

Jij bent dan ook héél wat meer gewend hé

Precies, zeg het ze Aero!

aERo zegt niks meer: aERo ziet dat er vandaag al genoeg oeverloos geouwehoerd is op deze site in het forum, aERo is blij al aan het begin aangegeven te hebben daar niet aan te beginnen want aERo wist dat er van dit soort discussies op gang zouden komen waar ie geen zin in heeft. aERo reageerde op Titan als plagerijtje omdat Titan dat wel snapt
Over dit album heb ik genoeg gezegd: scroll daarvoor maar terug zou ik zeggen.....

Op SLSK werd ik ook al gewaarschuwd voor gitaarmuren. Ik had me al helemaal ingesteld op een pas gebouwde Berlijnse muur maar het zijn toch meer van die muren die je nu nog op het Forum Romanum kan vinden. Beetje ruis op de achtergrond, that's it.

Vind het verder ook niet bijzonder veel aan. Te weinig afwisseling en vrij loze zang die amper te verstaan is. Niet echt een prettige stem ook.

vaak luisteren is het devies.

Vandaag ook maar eens opgezet na al die positieve berichten hier. Ik ben nog niet zo heel erg thuis in het 'shoegaze' genre, al vind ik het nieuwe album van 'Amusement parks on fire' geweldig.

Wel een kleine teleurstelling deze plaat.
Wat me als eerste opvalt is de slechte productie. Gitaarmuren gehuld in een ruizig jasje oke, maar deze productie klinkt gewoon cheapass. Niets komt echt tot zijn recht, de zang, samples, drums, alles klinkt bij elkaar nergens naar. De melodielijnen die gebruikt worden zijn naar mijn mening te simpel om herhaald te worden. Ze doen me niets.

Op de helft van het album deed het me inderdaad denken aan (een slechte rip-off van) 'Siamese Dream'.

Ik ga dit album zeker nog een kans geven, want het lijkt me onmogelijk dat jullie allemaal weglopen met deze plaat terwijl het eerder een prima vulling zou zijn voor de 'wansmaak-woensdag' op 3FM.

Knap om twee jaar tevoren een rip-off te maken.

Dan heb je donders veel talent

Daarom schreef ik ook netjes ''deed me denken aan''.

Terwijl ik dat deed dacht ik nog: Er zal vast wel weer een hele slimme MuMe-user zijn die mij er op wijst dat dat helemaal niet kan..

Heb de plaat 4 keer beluisterd en dat vind ik meer dan genoeg. Als een album dan nog niet een zeker mate van interesse bij me kan opwekken is het voor mij gewoon een slechte plaat.


Mee eens. Het klinkt gewoon niet. Alsof ze geen idee hadden wat ze aan t doen waren.

Je hebt hem waarschijnlijk niet met een koptelefoon beluisterd. Deze plaat heeft ongeveer een half miljoen dollar gekost (toendertijd), en dat hebben ze, me dunkt, goed besteed. Van mij geen slecht woord over de productie. Misschien vind jij het zo niet goed, Kevin Shields kreeg wat hij in gedachten had.

Ik heb dit album ook met koptelefoon geluisterd (wat niet nodig zou moeten zijn om een album tot zijn recht te laten komen), en dan kan ik alleen maar concluderen dat Kevin Shields een nogal kut geluid in z'n gedachte had.

Door een koptelefoon hoor je muziek altijd beter, omdat al het geluid direct tot je komt. Iets wat met boxen nooit lukt. (wel een goede koptelefoon dan.)

Beter ja, maar het zou niet zo moeten zijn dat het het verschil maakt tussen een goede of slechte plaat.

Ik heb trouwens het idee dat een aantal mensen de bedoeling van deze plaat volkómen verkeerd inschat.

Dat is waar, maar elke plaat komt dus in principe wel beter tot zijn recht.

Er wordt als je het mij vraagt überhaupt veel te veel waarde gehecht aan opnamekwaliteit. Tuurlijk, het is belangrijk, maar het staat voor mij in geen enkele verhouding tot WAT er op de plaat staat.

Nou ik hecht wel degelijk veel waarde aan de opnamekwaliteit als het datgene op de plaat (goed of slecht) ten goede komt, graag!

Maar dan nog, Loveless heeft veel massievere muziek dan bijvoorbeeld Ride om nog een 'shoegazer' te noemen.

Inderdaad
De meeste kritieken komen nu van mensen die eigenlijk gewoon een simpel wegdreun grunge-riedeltje ala smashing pumpkins of stone temple pilots hadden verwacht... ik vraag me eerlijk gezegd af waarom?

Ik ben de goden innig dankbaar voor artiesten zoals MBV die niet allemaal op de commerciële gladde hobbelkar springen zoals bovengenoemde bands..

Bovendien is de sfeer dat de plaat uitstraalt erg afhankelijk van hoe het geluid en de zang in elkaar zit. Doe je dat anders, dan mis je al een groot gedeelte van die sfeer en daarmee het gevoel dat je erbij krijgt..

Je kunt wel denken dat het uniform en perfect vormgeven van iedere plaat de muziek beter maakt, maar daarmee verliezen de krenten in de pap dus JUIST hun aantrekkingskracht en hou je veel meer grijze eenheidsworst over.

Ik denk dat het mis gaat op het moment dat men het bij de beoordeling met helder geproduceerde rockplaten gaat vergelijken. Dan kom je snel tot de conclusie dat de productie hier sterk doet denken aan de situatie dat je 's ochtends tv kijkt en je er achter komt dat je je lenzen nog niet in hebt en men wil zo snel mogelijk scherpte. Dat is volgens mij ook het moment dat er (uit wanhoop?) naar de hoofdtelefoon wordt gegrepen. En het lijkt erop dat deze grap daarop (onterecht) wordt afgekerend.

Precies. Dit is alleen wel moeilijk over te brengen op de mensen die hier niet zoveel inzien.

In dit album krijgen de meeste geluiden een onorthodoxe behandeling en afstellingsmix ten opzichte van elkaar. Er lijkt hiermee te zijn gezocht naar krachtigere emotie. Dat is er in ieder geval mee bereikt voor veel mensen. De producties klinken voor mij nu vrijwel perfect en die gedachte heb ik niet zovaak. De loops bij My Bloody Valentine zijn bijvoorbeeld van grootste klasse. Speciale sferen worden gepakt, vastgehouden en het loopt op zoeen lekkere en natuurlijke wijze. Uiterst mooie afstelling in dit geval.

De 5e luisterbeurt vond ik pas een soort ''juiste manier van luisteren'' hiernaar, de sleutel tot inzicht en plezier. Toen ervaarde ik geen één van de nummers meer als irritant of als een weinig zeggend soepje. Het viel me vanaf toen op hoe mooi het geluid is afgesteld en hoe gaaf overgangen samenhangen (waardoor het zoveel meer effect heeft). Het ervaren van het effect van overgangen kan bij veel van de nummers pas na meerdere luisterbeurten komen. Dit omdat alleen ''op het moment luisteren'' zonder kennis van het geheelbeeld een verkeerde indruk van de nummers geeft. Daarmee ervaar je tenminste niet waar de kracht van de muziek ligt in mijn ogen. Hier werken de nummers meer als pure geheelplaatjes. Het voelen aankomen van de veranderingen van akkoorden/kleur maken dit geheelplaatje. Als je gehele loops en overgangen al uit je hoofd kent kun je op de juiste manier meesurfen en volop beginnen te genieten. Als nummers nu bijvoorbeeld net starten voel ik direct al de specifieke emotie die in dat nummer zit, dan kan ik er meteen wat mee. Dit, terwijl ik bij de eerste paar keer luisteren alleen maar valserige gitaar hoor waar ik niks mee kan. Dit geldt natuurlijk niet alleen voor deze muziek, maar meer luisteren kan bij dit album over het algemeen veel uithalen.

Mijn favoriet is trouwens de afsluiter ''Soon''. Dat slepende geratel aan het begin, weer-ga-loos. Dan de inkoming van een frisse gitaar op twee (voor het nummer) trendsettende basisakkoorden waaronder prachtig mooie basses zitten en een heerlijk uitgebalanceerde beat. De volgende inkomende partij is een geloopte licht euforische viool die de identiteit van het nummer het meest zal bepalen. De klank van de viool is simpelweg geweldig en het intro-geratel wat er achter verborgen zit zorgt voor een organisch gevoel. Vervolgens vindt er een omslag plaats met het inkomen van een distorted gitaar plus vocalen in een heel speciale melodie-aanéénreiging. Erg speciale hoge en lage accenten worden gelegd om vervolgens weer uit te komen in dat prachtige viooltje plus basisakkoorden, met het gevoel ''het leven is mooi'' Dat nummer heeft voor mij echt het gevoel van de kers op de slagroom.

Ik sluit mij ook wat de rest van het bericht aan bij John Doe aan.

Me 2

'Organisch' is hier inderdaad het sleutelwoord..

Misschien slecht uit te leggen, maar als je het niet voelt zal je er nog niet aan toe zijn of wellicht nooit aan toekomen