Queen - Hot Space (1982)

Interessant nummer toch, dat Back Chat.
Op de latere albums zouden ze dan ook soms terugkeren naar dat geluid (Don't Loose Your Head, You Don't Fool Me, My Baby Does Me).

Duidelijke nummers met een transparanter danceachtig idee . Ik kan er niet zo veel mee .

Pfff hoe vervreemd je jezelf van je fans zo dus. Staying power heeft hier en daar dus nog zijn momentjes maar meer ook niet. Dancer nou niet echt. Black chat is gewoon een lekker nummer. Maar heeft dit iets met queen te maken? Body waardeloos gewoon zo monotoon als de pest. Action this day brrr wat the hell is dit zeg. Was may trouwens op reis of zo? Nou in put out the fire is hij er weer en daar is alles mee gezegt. En of lennon nou zo blij moet zijn met life is real. Gewoonweg saai bloedarmoede van de eerste orde. Calling all girls aardig maar ook weer vrij monotoon. Las palabras matig. Cool cat vind ik prima. En under pressure is weer van oudse queen klasse. maar wat wilde queen nou bewijzen? Dat ze ook disco konden maken? Nou toch maar niet denk ik dan toch. Vaak staan er ronduit matige nummers op. Dit album is nog vlees nog vis.

Ach kom op, Body Language is toch gewoon kitsch-Queen op zijn best?

Helemaal mee eens. Zwaar onderschat nummer. 't Is niet typisch Queen, maar het is wel goed. Het is bovendien zo over the top dat alleen Queen er mee weg komt. Freddie Mercury ten voeten uit, dit nummer. Geldt ook voor Staying Power.

Vergis je niet, beide nummers getuigen van grote muzikaliteit. Queen loopt hier risico, door precies te doen wat ze in hun kop hebben. Vanaf The Works wordt het allemaal berekenbaarder en meer zelfbewust.

Neemt niet weg dat Hot Space als geheel niet helemaal geslaagd is. Nummers als Back Chat, Action(!) en Cool Cat zijn, voor Queen-begrippen, van een (zacxht uitgedrukt) bedenkelijk niveau.

Action This Day vind ik juist wel weer wat hebben. Lekker ritme, als een stoomtrein.

Het was het jaar van Thriller van Micheal Jackson . Dat album heeft natuurlijk wel wat losgemaakt .
In plaats van dat Queen (zoals ze in vroeger jaren deden) on hun eigen koers vaarde , vonden ze het wel cool om iets in dance/disco/funk sfeer te doen .
Queen volgt hier vooral een trend en dat breekt ze op .
Het ligt er wat te dik bovenop , maar Queen is nu eenmaal Queen .
Maar Body Language vind ik in ieder geval een draak van een nummer .
Had Freddie lekker zelf op een soloplaat moeten zetten . Het is plat en alle subtiliteit is verdwenen .

Heb zo stilletjes het idee dat Queen niet door die plaat is beïnvloed op Hot Space, omdat die later uitkwam. Verder is het natuurlijk de discussie van al deze pagina's al, maar ik vind Hot Space juist een gedurfde plaat. Ik hou wel van een band die zomaar opeens als experimentje zijn eigen sound omgooit. Sommigen bevalt het, anderen niet, maar het getuigt van lef.

Nee, dat is zeker geen Queen kitsch. Queen tracht hier, buitengewoon zwak overigens, een muziekstijl te kopiëren. Nog even afgezien van de treurige tekst. Om modieus over te komen of wellicht omdat ze zelf in een creatieve dip kwamen. Net als een paar jaar eerder bij Another one bites the dust.

Het heeft met Queen en de eigen stijl van de band helemaal niets meer te maken. Queen heeft niets te zoeken in de muziekstijl van anderen, zij zijn zelf trendsetter.

Tenminste, in goede dagen. De keuzes die Queen hier maakt is muzikale bloedarmoede. Mag een band dan niet mee met z'n tijd? Jawel, Queen kon dat ook wel. Maar het duurde even tot kant 2 van A kind of magic, The Miracle en Innuendo voor ze hun eigen pad weer hadden gevonden.

Ten tijde van Body language waren ze in ieder geval de weg behoorlijk kwijt. En dat heeft ook met "lef" helemaal niets te maken. Gewoon creatieve treurigheid.

Body language is de grootste draak van Queen, van de nummers die ik van Queen ken dan

Body Language is zelfs naar Queen-normen te kitscherig en de tekst is bedroevend zwak. Queen was ten tijde van Hot Space duidelijk de pedalen kwijt en dus huppelden ze de trends achterna (disco, synthipop). Dat een band met zijn tijd meegaat kan ik wel begrijpen maar dit komt hier geforceerd en weinig geïnspireerd over.

Ik ben het er overigens wel mee eens dat Queen lef toonde . In hun achterhoofd moeten ze geweten hebben dat veel Queenfans van het eerste uur hier niet bepaald blij mee zouden zijn .

Noem het arrogant , maar ze durfde er toch mee aan te komen .
En vanaf Put Out The Fire zet de groep een licht herstel in . Queen komt dan weer wat dichter bij zich zelf .

Volgens mij een plaat vol compromis . Aan de 1e kant Mercury en Deacon die wel vol wilde gaan voor een plaat vol electrofunk /disco , en aan de andere kant May en Taylor die toch ook de vertouwde sound in ere wilden houden .

Nee , duidelijk een artistiek moeilijke tijd voor de groep . De neuzen stonden niet meer dezelfde kant op en nogmaals , Queen ging een trend achterna hollen i.p.v dicht bij hun zelf te blijven .

Veel kritiek op body language, maar as freddy de woorden ...

You've got the cutest ass I've ever seen
Knock me down for a six anytime

...inzet dan weet je ff ene paar seconde weer met wat voor grootheid we hier te maken hebben

Overdrijf ik, ja wellicht , maar vind het een heerlijk nummer

Freddie de macho . Een andere fase en waarschijnlijk ook de periode dat hij aids moet hebben opgelopen . Fred schuimde de homoclubs in deels Munchen en New York af . En raakte geobserdeerd door die scene en raakte in de ban van de kille electromuziek die in veel clubs daar werd gedraaid .

In dat kader is dit een song die logischerwijs werd gemaakt . Ik vind het alleen geen moer met Queen te maken hebben . Je hoort zijn stem , maar voor de rest is het tamelijk anoniem voor een groep als Queen .
Body Language had ie gewoon op zijn soloplaat Mr. Bad Guy moeten zetten . Past het veel beter bij .

Ach zeker een bepaald soort van lef. En op zich is daar ook helemaal niks mis mee. In tegendeel zelfs. Maar het had totaal geen nut. Ten eerste waren de meeste nummers ronduit zwak. Ten tweede moet je ook een bepaalde natuurlijke voeding met je nieuwe stijl hebben. Of je moet zo goed zijn om dat te kunnen camoufleren. En dat lukt echter maar zelden. En ik kan me niet voorstellen gezien het resultaat dat de mannen van queen er echt feeling voor hadden. En ten derde de kans bestaat inderdaad dat alleen fred dit echt wilde. En aangezien queen een echte 4 mans formatie was en daar mee bedoel ik dat je niet 1 of 2 songwriters hebt maar in dit geval ook nog eens 4! het bij voorbaat al een bijna heilloze missie was. En ten vierde en dit is naar mijn nederige mening het belangrijkste punt de productie bleef even vrolijk oa in handen van mack. Waarom huur je dan ook niet een echte goede disco (co)producer in. Die je als band verder kan helpen. Iemand die thuis is in het disco gebeuren. Dan hadden we meschien nu zoiets gehad van nou nou queen wist zich zelf zelfs op disco gebied staande te houden. Maar goed wie ben ik?

Waar is Body Language nou precies een, buitengewoon zwakke, kopie van?

Als je het over kopieeren heb , doe je iemand na volgens mij . Ik denk niet dat Queen of in dit geval Freddie ( die schreef Body Language ) bewust een artiest kopieert , maar dat electronische disco/dance muziek dit nummer heeft beinvloedt is een duidelijke zaak .
Overigens niet alleen deze song , maar zoals we weten meerdere songs op Hot Space .

Freddie kwam zoals gezegd veel in clubs/ disco's waar electronische dancemuziek werd gedraaid .
Hij wilde deze stijl muziek op een volgend Queenalbum gaan inbrengen .
Dat gaf even een schokeffect .

Wat er dus wordt bedoeld is dat Queen zich duidelijk liet inspireren door dit genre dancemuziek .
Je zou kunnen stellen dat de groep dus een trend aan het navolgen was .
En dat deed Queen niet zo snel natuurlijk . Steeds meer in de jaren 80 , maar in de 70's zeker niet .

Bij Tie Your Mother Down hoor ik ook niemand klagen dat het wel erg door het hardrockgenre is geïnspireerd. Of dat Sleeping On The Sidewalk wel erg door de blues is geïnspireerd. Of dat ze met het nummer Sheer Heart Attack opeens de punktrend navolgden.

Natuurlijk is het geïnspireerd door de clubscene, maar iedereen die beweert dat het een kopie is van het één of ander (niet jij, Bikkel) heeft geen oor voor de kwaliteit èn de vette knipoog die er in terug te horen is.

Bovendien: dezelfde mensen die steen en been klagen over Hot Space en Body Language in het bijzonder, staan soms te juichen bij Pain Is So Close To Pleasure, The Invisible Man, My Baby Does Me... en daar begrijp ik dus helemaal niets van.

Het hardrock genre was geen onbekend terrein voor Queen . Met name op het eerst album is duidelijk hardrock te horen , alleen verpakken de heren het wat anders ( niet recht toe recht aan.) Hoewel , Modern Times Rock And Roll van Taylor aardig doordentert .
Op Sheer Heart Attack vinden we Brighton Rock . Een behoorlijk heavy stuk , evenals Now 'm Here . Stone Cold Crazy wordt zelfs beschouwd als een prille voorloper van de speedmetal .
Op een album als ''Opera'' vinden we Sweet Lady . Een tamelijk ingewikkeld stuk overigens ( Taylor noemt dit nog steeds zijn meest ingewikkelde drumpartij ) , maar het gaat zeker de kant van de hardrock op .

De song Sheer Heart Attack stampt uit de tijd van hetzelfde album . Alleen vond men het toen niet geschikt om het erop te zetten .
In de periode News Of The World was de punk hot . En pastte het perfect op die plaat .
Wellicht onbewust bleek Queen zijn tijd vooruit .( speedmetal en punk )

Het bluesje Sleepin' On The Sidewalk is inderdaad een zijstapje . Ik kan niet oordelen hoe de status is van dit nummer bij de fans .
Feit is natuurlijk dat Queen zich nooit vastpinde op 1 specifieke stijl , alleen werd het in vroeger tijd kennelijk meer geaccepteerd .

Hot Space is deels een dance-georienteerde plaat geworden . Erg gelikt en glad . Dit viel bij een hoop fans verkeerd . De indentiteit was ineens een stuk minder groot .
Wat was er gebeurd met de groep ? Dit was wellicht een brug te ver . En nogmaals , ik waardeer hun lef om het te doen . En die knipoog waar je het over hebt , is zeker waar .
Freddie had zoiets van ; Fuck it darlings , het is alleen maar een album , vanwaar al die drukte .

Maar , dit is duidelijk ook niet mijn cup of tea . Eens overigens met je opmerking t.a.z van de nummers die je noemt in vergelijking met Hot Space . My Baby Does Me zou zeker niet misstaan op een plaat als deze .

Ook hier komt de re-release eraan met deze bonusnummers:

1. Staying Power (Live at Milton Keynes Bowl, June 1982)
2. Soul Brother (B-Side)
3. Back Chat (Single Remix)
4. Action This Day (Live in Tokyo, November 1982)
5. Calling All Girls (Live in Tokyo, November 1982)

Het afschieten kan beginnen !

Prima bonus tracks. 'Soul Brother' is een van de weinige fatsoenlijke b-sides van Queen. Eigenlijk hoeven er van mij ook geen andere out-takes uitgebracht te worden, want de non-album songs die bekend zijn, zijn vaak niet al te best.

Ik begrijp eigenlijk ook niet waarom ze live-versies van Milton Keynes en Montreal opnieuw uitbrengen. De fans hebben die al lang in huis.

Soul Brother is een The Game-outtake, dus eigenlijk hier niet op z'n plaats.

Ik ken deze plaat alleen van de hoes. Gezien de slechte recensies, toen deze uitkwam en ook op MuMe, ben ik er absoluut niet nieuwsgierig naar. Wel weet ik dat Under Pressure een schitterend nummer is. Dat nummer is waarschijnlijk niet representatief voor het album ?

Nee, dat niet, maar het heeft eigenlijk weinig met dit album te maken. Dat was al een oud nummer dat in veel landen al op de Greatest Hits-plaat stond uit 1981.

De single die dit album moest verkopen, Body Language, is het meest extreme uitstapje van de zogenaamde 'dance-invloeden'. Zo ver gaan ze elders niet hier. Het is eigenlijk te vergelijken met The Game, maar dan met een scheutje meer Another One Bites The Dust erin.
Helemaal geen onaardige plaat en nog steeds des Queens, hoezeer de recensenten je anders willen doen geloven.

Oja, en wat mij betreft een stuk beter dan The Works.

Emotional Resque van The Stones. Ook zo'n nummer dat rond de baspartij is opgebouwd, Dat werd in Amerika wel een dikke hit, al vonden de meeste Stonesfans er niet echt heel veel aan.

Iemand net de Queen docu op de BBC gezien?
Zelf vinden de heren dit ook veruit hun zwakste. Drummer Taylor vind dat de band hierop geluiden produceert die eerder thuis horen in Freddie's gayclubs dan op een Queen album.

Zou dat het zijn?
Hoe dan ook, deze (sterk afwijkende) muziek hoort inderdaad niet bij Queen thuis en dan mag je je achteraf er ook wel een beetje over schamen. Heren, zand er over, gelukkig staat er heel veel fraais tegenover.

Dat was het ook. Mercury omarmde het nachtleven in München waar hij toen woonde.
Vooral May en Taylor moesten daar niets van hebben.

Duidelijk een periode van verschillen van smaak en daar proberen een tussenweg in te vinden .
Mercury en Deacon als liefhebbers van electronische funk/disco /soul en aan de andere kant May en Taylor , die altijd de rockgerichte kant omarmden .

Op Hot Space is het duidelijk overgeslagen naar de smaak van Mercury en Deacon .

Heb net geprobeerd dat interview te vinden, maar ik vond een weinig verheffend interview die de eerdere jaren belicht.
Als iemand een link heeft: Van harte!