Queen - Hot Space (1982)

Welk interview bedoel je?

Onderstaand een link naar het eerste gedeelte van part 2 van de, verspreid over twee avonden (eergister en gisteravond), door BBC2 uitgezonden nieuwste Queen-docu "Days of Our Lives". In dit gedeelte komt Hot Space (kort) aan bod.

http://www.youtube.com/watc...

Bedoel je dit?

Ja , duidelijk verhaal . Roger Taylor is wel heel uitgesproken zeg !
Valt me eigenlijk mee dat de band nog is blijven bestaan na dit lichte debacel .
Is heel duidelijk een periode dat Freddie zijn wildste tijd had en dat niet bepaald een positieve invloed op de band Queen .

Om 3 uur 's nachts uit de veren en naar de studio, in de vroege middag staan de eerste cocktails klaar... Geen enkel weldenkend mens houdt zoiets meer dan een paar dagen uit.

Wellicht het meest gekke is dat Freddie in interviews rond die tijd zeer coherent overkwam...

Inderdaad een bizarre manier van werken . Freddie had weinig slaap nodig , dat is wel bekend .
Maar dit valt alleen vol te houden met cocaine .
En dan te bedenken dat Queen zijn beste albums zonder pretmiddelen opnam .

Net de complete docu-serie gezien. Zeer indrukwekkend en grotendeels ook de juiste figuren aan het woord.
Viel me op hoe bekaaid de Paul Rodgers-periode er van af komt.

Schitterende documentaire inderdaad.

Over Hot Space, en de periode daar omheen, zijn ze een stuk uitgesprokener (lees: negatiever) dan ik vermoedde. Het bestaan van de band hing echt aan een zijden draadje, als ik het juist interpreteer.

Ze tonen zich daar wel als een oprecht bezorgde vriendenclub die het voor elkaar opnemen.
Ik denk dat die instelling de band bijeen hield, maar Freddie was nogal niet in toom te houden rond deze tijd. Dat deed 'm de das om. Rond deze tijd liep hij volgens mij het AIDS-virus op.
Hierna zie je 'm ook in de docu steeds magerder en slechter uitziend worden.

Leuk trivia-vraagje:

Naar welke andere Queen-nummers verwijst Soul Brother?

Couplet 2 en 3 van de song bevatten de nodige antwoorden.

He's my best friend he's my champion
And he will rock you rock you rock you
'Cause he's the saviour of the universe
He can make you keep yourself alive
Make yourself alive
Ooh brother cause he's somebody somebody
You can love
He's my soul brother

When you're under pressure feeling under pressure
Yeah pressure yeah pressure
He won't let you down
When you're under pressure
Oh feeling under pressure yeah pressure
So he won't let you down
My brother won't let you down
He won't he won't he won't let you down
He can do anything anything anything
He's my soul brother

Een lieflijk eerbetoon van Freddie Mercury aan Brian May, maar één met een vette knipoog.

Wel een periode dat ieder bandlid in staat was om hits te schrijven. De albums mochten dan tegenvallen, de singles liepen als een trein.

Inderdaad. Voor wie het niet duidelijk is, de songs zijn dus You're My Best Friend, We Are The Champions, We Will Rock You, Flash, Keep Yourself Alive, Somebody To Love en Under Pressure.

Door die laatste verwijzing(?) begin ik toch te twijfelen aan de periode waarin dit nummer is opgenomen. Ik heb op een (semi?)-officiële site gelezen dat het nummer in 1980 was opgenomen voor The Game. Under Pressure is een jaar later opgenomen (volgens mij ook gelijk als Cool Cat) en in deze tekst lijkt het er wel wat dik bovenop te liggen. Ik begin dan ook te denken dat dit ook van die sessies komt.

Ik denk dat dit goede zaken gedaan zou hebben op kant 1 van Hot Space. Daarop ontbeert het nogal aan een portie onvervalste Red Special en de plaat zou beter in balans geweest zijn, zeker als dit Body Language, het zwakste nummer, vervangen zou hebben.

Kant 1, liedje 4. Het had echt mogelijk kunnen zijn.



Ik vind dat Freddie eind jaren '70, begin jaren '80 vocaal ook aan z'n top zat.
Vooral die geëmotioneerde zang tegen het einde van Under Pressure ('Why can't we give love...') is werkelijk fenomenaal. Hij trekt daar echt alle registers open.

Ten tijde van Hot Space begon de hitmachine juist wat te haperen. Under Pressure was al wat ouder, en Body Language en Las Palabras De Amor waren niet echt megahits. Back Chat en Calling All Girls deden geloof ik ook niet al te veel.

Ik denk dat het te wijten valt aan een slechte singlekeuze met het samenvallen van de release.

The Game had Play The Game om de verkoop te stimuleren en dat lukte aardig. De oudere singlesuccessen (Crazy..., Save Me) waren daarbij mooi meegenomen.
Maar als Body Language de mensen moet aansporen om een album te kopen is de missie bij voorbaat al een gemiste kans.

Las Palabras, Back Chat en Calling All Girls overklassen wat mij betreft aardig wat singles van The Works en A Kind Of Magic. Aan die nummers zelf lag het dus niet.

Als ik me niet vergist werd dit album van Queen verguisd toendertijd door het hoge synthesizer gehalte. Enkele nummers worden ook vergezeld door een disco-sausje.
(Another One Bites the Dust was 2 jaar eerder al een voorproefje)
Maar toch, nummers als Staying Power en Body Language klinken toch wel lekker hoor!
Vergeet ook niet de ode aan John Lennon: Life for Real. Heb ik grijs gedraaid in 1982.

Staying Power ***
Dancer ***
Back Chat ***1/2
Body Language ****
Action This Day ***
Put Out the Fire ***
Life Is Real (Song for Lennon) *** 1/2
Calling All Girls ***
Las Palabras de Amor (The Words of Love) *** 1/2
Cool Cat ***
Under Pressure *** 1/2

Het was toch vooral de tweede plaatkant die ik indertijd heb
grijsgedraaid.

Body Language vind ik toch wel lekker klinken

Album voor een prikkie via Ebay bemachtigd en vandaag op de deurmat gevonden. Het houdt niet echt over eerlijk gezegd. Body Language spreekt me het meeste aan, samen met Under Pressure en Action This Day. De rockende Queen vind ik gewoon een stuk beter.

Eigenlijk over het geheel genomen best wel een goede funkplaat.

Beter en consistenter dan The Works en The Game.

Veel soul, disco en r&b invloeden en Brian May's solo's en Freddie's zang zijn goed geproduceerd.
Veel baspartijen zijn met synthesizer gedaan, alsook veel drumpartijen.
Maar het is een gezellige plaat geworden en was voor Queenfans een gefaald experiment.

Veel van de disco-elementen zullen nog tot en met The Miracle doorduren.
Schijnbaar voelt de band zich er toch een beetje in thuis.

Helemaal mee eens met Ozric.

"Hot Space" toonde een band die lef toonde, Freddie zong de longen uit zijn lijf en men experimenteerde met electronica en opzwepende dance-beats.
Dat eigenlijk de helft van die plaat daar niet uit bestond maar het vertrouwdere Queen geluid liet horen wordt wel eens vergeten.
Ik draai hem met veel plezier, "Hot Space" was de laatste plaat waar Queen nog gewoon een band was voor niemand bang en het avontuur opzocht.

Daarna werd het een instituut, meer stadionrock en "op safe" spelen.
Laat het duidelijk zijn, wel heel goed nog allemaal maar voor mij zou het Queen-gevoel nooit meer hetzelfde zijn.

Stiekem is Backchat één van mijn favoriete Queen (Deacon)-nummers.

Hmm, dit moet dus de grootste Queen flop zijn geweest?

Body Langueage is dramatisch, maar ik kan best genieten van Staying Power, Action This Day, Las Palabras de Amor en Under Pressure

Goede top 10 heb je, SnakeDoc!!!

En inderdaad, Hot Space is lang zo slecht niet als menigmaal wordt veronderstelt.

Criticasters van dit album zouden zich eens moeten wagen aan de Hot Space Tour. Daar waar Queen de ene weergaloze show na de andere weggaf. Jawel, Queen was groots, ook in 1982.

Wie, zoals ik, bij zijn beoordeling van dit album de toenmalige (rock)muzikale tijdgeest meeweegt kan hieraan onmogelijk een onvoldoende toekennen.

Ik heb Queen bijna vanaf het begin gevolgd, hoorde hoe de band een heel eigen geluid ontwikkelde, majestueus zo je wilt. Op Hot Space werd dat geluid bewust in de steek gelaten en gekozen voor het veroveren van een markt. Dan kunnen ze nog honderd topconcerten hebben gegeven in 1982, tracks als Back Chat, Calling All Girls en Los Palabras de Amor zijn natuurlijk mijlenver onder de Queen-maat...

Las Palabras De Amor is juist wel een typisch Queen nummer vind ik. Goeie Brian May ballad. Beetje ABBA-achtig, maar wel lekker. Maar als het gaat over Back Chat, Action!, Cool Cat, Calling All Girls heb je volkomen gelijk. Zeer matig allemaal.

En de tour... Ze waren goed in vorm wat ik er van gezien heb, maar ik heb Queen eigenlijk nog nooit live zien verzaken, dus ook niet in 1982. Wel werd de setlist wat meer los zand. Bij Works en Magic was dat allemaal weer wat opgefrist en meer een geheel.

Na het (meer dan semi-)soundtrackerige Flash Gordon wordt Hot Space alom gezien als zwakste studioalbum van Queen. Dat gegeven staat als een paal boven water. Toch ben ik het daar in ál mijn jaren als Queen-fan nooit mee eens geweest. Integendeel; dit is een van de 3 Queen-albums die ik het liefst opzet. Ja, inderdaad, het overall-geluid van dit album kenmerkt zich niet als het vertrouwde rock/pop-geluid waarmee Queen groot geworden is. Dit album drijft inderdaad veelal op een disco/funk-'feel', met dik aangezette bas, dansbare ritmes en overheersende synth-geluiden. Een album vol composities voor op de dansvloer zoals die er in veel Amerikaanse club anno begin jaren 80 bijlagen. Toch is iedere song overgoten door de kenmerkende Queen-saus waar ik zo van houd: ijzersterke vocalen, flitse gitaarsolo's, riffjes en refreintjes zoals alleen Queen die kon schrijven, in de geest van andere geliefde, maar qua instrumentale sound iets conventioneler-klinkende Queen-songs. 'Staying Power' is een verrassende opener die meteen de toon zet; bas en synths drijven dit nummer, waar ook de brass-sectie vooraan in de mix zit. Ondanks de verrassende productie en keuze voor bass, synths en trompetten alls lead-instrumenten heeft het nummer een prima in het gehoor liggende Queen-melodie en gaat Freddie vocaal meesterlijk te keer. 'Back Chat' is een goed in het gehoor liggende Deacon-compositie met een fantastische gitaarpartij. 'Life is Real' is een fijne en niet té zoetsappige ballad, 'Put Out the Fire' een bijtend rocknummer, 'Cool Cat' een tentoonspreiding van de gewelldige bijna klassiek-geschoolde stem van Freddie Mercury, 'Under Pressure' een dijk van een hit, en 'Las Palabras de Amor' een schitterende anthem van de hand van Brian May. Het album telt gewoon veel prima composities, met de songs an sich is weinig mis. Ik vind alleen 'Body Language' een a-typisch Queen nummer, en niet om aan te horen, omdat het qua songwriting-structuur nou eenmaal afwijkt en niet zo lekker in het gehoor ligt. Dat is voor mij de enige échte draak in Queen's hele oeuvre. Raar, vreemd en lelijk nummer.

Ja, ik kan dit album dus prima horen en waarderen. Het verhaal bij Hot Space ligt 'm in het geluid vs. structuur. Qua geluid verrassend, qua structuur en melodie-lijnen vertrouwd. Misschien sloeg Queen er qua productie en geluid ten tijde van de release (1982) er de plank iets mee mis, omdat het 'momentum' voor de disco/funk/r&b-invloeden in de popmuziek ietwat geweest was, anno 2012 klinkt het onder alle lagen en productie over het geheel gewoon als kenmerkend Queen. En dat is nou eenmaal prima.

Lekker, eens zo'n andere mening! En zo "geweest" was dit nog niet, hoor. Thriller van Michael Jackson deed het nog vrij aardig in deze stijl. De man was volgens mij vrij letterlijk geïnsprireerd door Hot Space.

De meeste Queen fans vinden het ruk. May en Taylor schamen zich voor de plaat. Maar Mercury en Deacon hebben genoten van Hot Space. En hoewel er een paar misbaksels op staan, vind ik het toch wel een interresante plaat.

En ik vind Body Language trouwens een stuk beter dan een track als Action This Day en Back Chat. De vocals zijn fantastisch in ieder geval.

Al met al is mijn mening ook wel wat bijgedraaid de laatste jaren.
Niet zozeer over de muziek, maar wel over het lef dat Queen dit toch maar deed.
Gewoon lak aan alles en een volkomen andere plaat maken die niemand eigenlijk verwacht.

Maar artistiek gezien vind ik het geen sterke plaat. Queen holt iets achterna en hoewel het best zo is dat de typische Queensound hier nog wel doorklinkt, is vooral de eerste plaatzijde te geforceerd en kan ik moeilijk leven met Back Chat, Body Language en Action This Day.
Dancer vind ik geen heel sterk nummer, maar Staying Power is buitenzinnig, maar wel verrassend goed.
Op de 2e plaatzijde wint de groep wat terein terug, maar is het overduidelijk dat we hier niet met een democratische plaat te maken hebben.
Heel onevenwichtig, maar dat is ook Queen.
Feitelijk deden ze ook nooit anders dan gewoon andere stijlen aanpakken, maar hier gaan ze echt over the top.+ dat het songmateriaal vaker niet geweldig is. Queenonwaardig zelfs.

Ieder z'n meug natuurlijk, dan ben ik natuurlijk ook vrij om mijn mening over Body Language te geven.

Ik vind het niet zozeer de muziek waardoor ik het een zwak Queen-nummer vind
(de baslijn vind ik een goede vondst) maar meer de manier waarop Freddie zichzelf presenteert hierop, compleet met excessief gehijg.

'You've got the cutest ass I've ever seen, knock me down for a six anytime', ik vind dat niet meer bij Queen passen, zelfs al hebben ze een song als Fat Bottomed Girls op het repertoire, en dat zullen de andere bandleden, voorop May en Taylor, ook wel hebben gedacht.

Het toont haarfijn aan dat de bij de band zo gewaardeerde democratie ver te zoeken was, ook al krijgen May en Taylor vooral op kant 2 soms hun zin.
Freddie had het dan ook, zoals Bikkel2 eerder eens zei, gewoon voor een solo-album moeten bewaren.
De mega-hit I Want To Break Free, van The Works, vind ik overigens een zwakkere single. Het zwakste nummer ooit van de band eigenlijk, maar Body Language doet er niet veel voor onder.

Overigens vind ik Deacon's bijdrage Back Chat een sterke song. Van mij best van belang om dit te melden omdat hij naast Freddie de meeste klappen lijkt te krijgen bij kritiek op dit album.

Daar sluit ik mij bij aan, zeker bij dat laatste.

Waar leid je eigenlijk uit af dat er sprake is van "lef" bij Queen i.p.v. dat er gewoon sprake is van een ordinaire zeperd? Waarom geen "writers-block" bij een band die eigenlijk pauze had moeten nemen in plaats van zich op moeten laten jagen tot weer een volgend album?

Het probleem is namelijk dat voortaan bij elk slecht album, van welke band dan ook, kan worden gezegd: "het is dramatisch maar we prijzen ze om de lef die is getoond, geweldig die lak aan alles".

Ik denk dat Queen eerder gewoon een paar jaar behoorlijk heeft zitten tobben met zichzelf, o.a. zat met een aantal zaken: A) de richting welke kant de muziek opmoest na Jazz (toen het eerste muzikale concept schijnbaar leek uitgeput), B) een behoorlijke creatieve dip in songwriting en C) de rol van Freddie Mercury in het geheel.

Die van de band los leek en op het persoonlijke vlak allerlei dingen deed en zei waar ze ook niet zo blij mee waren. Dat heeft o.a. geleid tot latere uitspraken van May en Taylor dat zij in ieder geval teleurgesteld waren met de muzikale koers die met Queen werd ingeslagen. Het ambivalente was dat ze er wel succes mee hadden, maar ook vooral omdat nieuwe groepen fans werden aangesproken.

Ik geef je dus als mede oude Queen liefhebber helemaal gelijk in je beoordeling van Hot Space: hier wordt geheel andere muziek gemaakt die inderdaad terecht Queen onwaardig mag worden genoemd. Gelukkig weten we dat het later nog goed zou komen en dat Hot Space dus een uitstapje was die op deze wijze beter maar niet zou zijn gemaakt.