Queen - Hot Space (1982)

Met lef bedoel ik dat Queen er niet voor terug deinsde om een album te maken met dit gewaagde materiaal.
Ik denk dat dit met inspiratie/of writersblock niet zo veel van doen had.
Inderdaad wel dat er hevige twijfel rees welke kant het op moest.
John Deacon was altijd wel van de soulmuziek en Freddie deed inspiratie op in de nachtclubs waar hij steeds meer bivakeerde.
Het was kennelijk een probeersel, nieuwe stap, om eens uit een ander vaatje te tappen.
Veel krediet had de band bij de pers toch al niet, en de fans moesten kennelijk maar kijken wat ze er mee zouden doen.
Andere bands uit de rockhoek had ik dit nog niet zo snel zien doen.
Genesis ging luchtigere popmuziek maken, ook dat was verrassend, maar nog wel enigzins op een politiek correcte manier. Al zullen daar de meningen over verdeeld zijn.
Daaruit blijkt, dat hoe slecht je het ook mag vinden, Queen het gewoon deed, met alle consequenties die daar aan verbonden waren.
Net als in 1975 toen Bo Rap met zijn lange tijdsduur op single moest komen. De groep hield voet bij stuk en toen hadden ze het gelijk aan hun zijde.
Op Hot Space is dat dus veel vaker niet het geval, zover is duidelijk.

Ik vind dat May en Taylor nu eigenlijk niet moeten klagen. Als ze het zo verschrikkelijk vonden dan hadden ze met hun vuist op tafel moeten slaan, of hun medewerking er niet aan moeten verlenen.
Ze waren er zelf bij.
Ach, en het is een halve plaatkant vol met dance-achtig spul en op de volgende platen komt Queen weer voorzichtig tot inkeer. Dus een drama moeten we er ook niet van maken.

Nee, dat ook niet.

Je hebt een heel goed punt, dat May en Taylor het destijds niet hadden moeten pikken. Eigenlijk had Freddie Mercury, die grote problemen had met zijn eigen 'ik' en in clubs kwam waar de rest van de band zelfs nog nooit van had gehoord, alle ruimte moeten krijgen voor een solo-album.

Dan had hij een cd kunnen maken over al zijn zieleroerselen, met alle muziek die hij graag wilde maken, video's, alles wat hij er bij had willen hebben.

Nu probeerde hij dat via Queen te doen, met enige zindoordrijverij inzake eigen muzikale wensen, aangevuld met niet passende en magere bijdragen van andere groepsleden.

Solo albums waren in 1980 voor leden in een band nog niet zo heel erg gebruikelijk. Phil Collins begon in dat jaar voor het eerst zelf aan Face value nadat zijn Genesis collega's Rutherford en Banks zich verslikten in hun koffie toen hij met het concept aan kwam zetten. Stevie Nicks begon aan haar solo project omdat ze af wilde van de bedillerigheid van haar ex en bovendien vond dat ze te weinig ruimte kreeg binnen Fleetwood Mac.

Zo had ook Freddie Mercury alle recht om te komen met een solo cd die niet pastte in het normale straatje van Queen maar wel bij de zoektocht naar zijn ware 'ik'.

Ik vind ook dat in ieder geval kant 1 beter op een soloplaat van Mercury had gepast, maar waarschijnlijk is het nooit ter sprake gekomen.
Ik denk ook dat Freddie in John Deacon een partner in crime had hier.
May en Taylor zijn vermoedelijk akkoord gegaan met een garantie dat de 2e plaatkant uit wat meer authentiekere songs zou bestaan.
Het verschil is dan ineens best groot. Put Out The Fire maakt meteen de grond gelijk met het meeste van kant 1. Ineens is er weer vuurwerk, power en is Queen gelukkig weer Queen.
En dan blijkt eigenlijk dat de 2e kant best goed te doen is. Interessanter dan die van The Game in mijn optiek.
Cool Cat doet mij niet veel. Een lelieblank soul nummertje en de stem acrobatiek van Freddie krijgen we er bij kado.

Ik wil in deze niet overkomen als iemand die alle Queen vernieuwingen resoluut overboord gooit, maar de A-kant vind ik te pover, te geforceerd en te gelikt om door te gaan als volwaardig Queenmateriaal.
Misschien waren ze er ook niet erg goed in.
Het meest ironisch is dan ook dat live de nummers ineens veel rockeriger klonken.
Toch de aard van het beesie.

Maar als kant A zo verschrikkelijk anders en Queenonwaardig is, waarom levert Brian May in 'Dancer' en 'Back Chat' dan twee van zijn beste gitaarbijdrages op een Queenplaat ooit af? Moet je hem eens tekeer horen gaan, joh. Zijn gitaar scheurt en brult overal schitterend doorheen!

Klopt. Met nummers als Dancer en Action This Day toonden ze bepaald niet aan dat ze zich niet achter de nieuwe koers schaarden. Ben benieuwd wat er met Queen gebeurd was als Hot Space een groot succes was geworden.

Ik ben altijd van mening dat ze zich pas vanaf opvolger The Works opeens druk begonnen te maken over wat het kopende publiek ervan vond, geschrokken door de matige verkopen van Hot Space. In die zin vind ik Hot Space het laatste echt eigenzinnige Queen-album.

Ik denk dat een deel van de kritiek zich ook op producer Mack zou moeten richten. Hoewel de sound van de plaat op bepaalde momenten erg goed is, is het vooral de instrumentatie op kant 1 die erg on-Queen is. Vooral de drumcomputers en de synth-bassen zijn denk ik bepalend voor het negatieve aura dat de plaat omringt.

Staying Power blijft een prachtig nummer, maar ik deel de mening dat het beter had gepast op een soloplaat van Mercury. Hetzelfde geldt voor Body Language. Put Out The Fire, Life Is Real, Las Palabras De Amor en natuurlijk Under Pressure zijn goede stukken, die ook nog eens een lekkere sound hebben.

Ja, vanaf "The Works" is het music for the masses.
Wel goede music trouwens, toch vreemd dat Queen met alle muziekstijlen wegkomt behalve disco ondanks het feit dat er heerlijk scheurende gitaarsolos in voorkomen.
De flauwiteiten van de laatste 3 albums worden geaccepteerd terwijl toch wel de stevige disco-rock verketterd word.
Zal wel zijn omdat ze allemaal achter elkaar aan het begin zijn geplaatst, bij een andere trackvolgorde was men wellicht wat milder geweest.

May is zo goed dat hij van elk shitnummer altijd wel iets weet te maken.
Zijn partijen in die songs zijn goed en de band kan spelen, die discussie hoeven we niet te voeren denk ik.
Maar daarmee redt hij niet de songs, daar is meer voor nodig.

Nummers als A Kind Of Magic, Don't Lose Your Head, My Baby Does Me, The Invisible Man, Delilah, Ride The Wild Wind zijn geen haar beter dan het slechtste van Hot Space.

Om over Princes of the Universe, Hang On In There, Chinese Torture en All God's People nog maar te zwijgen.

Queen was gewoon minder coherent in de 80''s dan in de 70's.
Elk jaren 80 album van Queen bevat een aantal draken.
Zelfs op Inuendo staan enkele zwakke stukken.

In de 70er jaren nam Queen ook risico's maar die pakten veel beter uit.
Ik ben het ook met de Buurman eens. Queen wilde vooral hits ineens en hun liverepertoire was op een gegeven moment ook een grote greatest hits show.
Het oude spannendere spul werd even snel in een medley verwerkt. May deed zijn Brighton Rock ding, een rock 'n roll medley voor de fun en vooral hits.
Dat was nu eenmaal hun keuze. Ik had het graag anders gezien.

Ik ook.

Overigens was The Game heel erg slecht, was Hot Space een dieptepunt en begon Queen vanaf daar uit het dal te klimmen. Nog eens The Works afgeluisterd, maar dat album is ook niet best, wel tekenen van herstel.

Het ene nummer is het andere niet maar het werk dat Queen maakte op Hot Space is niet te vergelijken met het stevige werk van A Kind of Magic of zoiets als Ride the Wild Wind van Innuendo, wat ik nu lees bij sommige users. De laatst genoemde nummers mogen je smaak niet zijn maar ze zijn echt wel degelijk standaard veel beter dan Hot Space, het zijn ook hele andere nummers van opzet, ze hebben bijvoorbeeld niets uit te staan met disco, rap of andere dansbare elementen.

Nu is Hot Space gemiddeld uitermate zwak door juist veel van dit soort nummers maar ook dat album heeft voor mij dan nog een paar nummers die de spreekwoordelijke eer enigszins weten te redden, nl. Las Palabras de Amor en Under pressure. Twee blikvangers, want als single uitgebracht.

Hang on in there, Chinese torture zijn wat flauwe voorbeelden van The Miracle uit de pen van Jacobgallagher omdat het later toegevoegde bonustracks zijn. Staan ook nu niet meer op de geremasterde versie. Noem dan The Invisible man. Maar het verschil is dat op The Miracle misschien één of twee mindere nummers staan, terwijl Hot Space slechts één of twee nummers heeft die dan nog meevallen.

Het grote risico bij Queen was natuurlijk het feit dat men 4 songwriters in de groep had met een behoorlijke sterke wil.
Het is echt niet zo dat Freddie Mercury meer zeggenschap had dan de rest.
In het begin schreef hij het meest. Vooral de hits waren van zijn hand.
Dat begon geleidelijk te veranderen toen ook Taylor en Deacon ineens hits in zich hadden.
Afgezien van de verandering van het muzikale klimaat, wat erg begon te veranderen begin jaren 80, waren de smaken uiterst verschillend aan het worden in de groep.
Dan wordt het compromisen sluiten en meestal komt dat het artistieke proces niet ten goede.
Hot Space is een vrij drastische koerswijziging die niet echt goed uitpakt, maar The Works en ook A Kind Of Magic zijn m.i ook maar deels bevredigend.

het mindere album van Queen, met twee leuke nummers Under Pressure en de song over Lennon

Dan ben je erg mild met je beoordeling Peterjan.

Net weer een hele conversatie geweest over dit album, zie ik.
Maar ja, moest hem toch echt een paar keer draaien weer.
Het was het eerste album van Queen wat ik niet meer kocht zo ongeveer toen het uitkwam.
De single Body Language gaf mij daar te weinig aanleiding toe.
Pas nadat het schitterende Las Palabras De Amor ook een hit werd, heb ik hem alsnog aangeschaft.

Het is natuurlijk een album met twee gezichten. 2 ècht verschillende plaatkanten.
Kant 1, de discokant vind ik ook niet heel geweldig, om het maar zacht uit te drukken.
Lichtpuntjes hoor ik hier nog wel in Dancer en dan met name de gitaarsoloos en ook nog wel in Backchat (niet eens een onaardig nummer) waarin ik Bryan May als Nile Rodgers hoor klinken. Body Language en Action This Day vind ik echter nog steeds verschrikkingen.
Kant 2 is dan natuurlijk een heel stuk beter met de geweldige classic Under Pressure en het prachtige Las Palabras De Amor.
Ook de opener Put Out The Fire is erg lekker en Life Is Real is een mooi rustig nummer.
Calling All Girls is dan categorie gaat wel en Cool Cat doet me dan weer weinig.

Hierna werd het gelukkig weer iets beter.
Alleen omdat het Queen is en ik mij tijdens de laatste keer luisteren en nu zelfs nog tijdens het typen iets milder voel worden, 3 sterren, maar het is krap.

Ja Dibbel, het is een plaat waar je eindeloos over kan discusseren.
Met recht de meest discutabele plaat van de groep.

Dat funky gitaartje is John Deacon, volgens mij.

Body Language is in mijn ogen de "slechtste" Queen-single ooit

Ik zou eerder I Want To Break Free die accolade willen toedichten.

I want to break free is inderdaad niet best.
Maar Hot Space herbergt ook nog Back Chat. Ik geloof niet dat ik het veel erger gehoord heb, van Queen. Hoewel Crazy little thing called love ook heel hoog staat

I Want To Break Free moest ik aanvankelijk niet veel van hebben maar is nu uitgegroeid tot één van mijn favoriete Queen-nummers (de single-versie althans). Body Language vind ik verreweg de zwakste Queen-single ooit.
Ik vind de hele A-kant trouwens erg zwak en Queen-onwaardig. De B-kant is merkelijk beter waarbij Life Is Real (Song for Lennon), Las Palabras de Amor (The Words of Love) en de bijgevoegde hitsingle Under Pressure meer dan acceptabel zijn maar dat volstaat niet om het album te redden.

Mensen zien de lol niet in van Body Language. Maar je hoort ze niet over The Invisible Man. Komt doordat die laatste beter in het tijdsbeeld paste en hen daardoor minder vreemd voorkomt, terwijl Body Language zijn tijd vooruit was.

Wat de lol dan is, is mij ruim 30 jaar na dato nog steeds niet duidelijk. Ik zat toendertijd niet genoeg in de electrodance om te beoordelen of dit vernieuwend was, ja of te nee.
Wel kon ik al snel beoordelen dat dit te ver afstond van de Queen die ik omarmde.
Een kille song met een doordreunende synthesizer en een geile Freddie. Meer heb ik er nooit van kunnen maken.
The Invisble Man vind ik ook niet memorabel, maar dat had iets meer om het lijf qua melodie en inhoud.
I Want To Break Free is ook niet best. Al vind ik de live versie van The Magic Tour een stuk beter te verteren.

Ik heb veel meer met Radio Ga Ga. Wat ik persoonlijk 1 van hun betere singles vind.
Hier is ook een electro sfeertje gaande, maar daar hoor ik ook duidelijk Queen in terug.
Sterk refein, en een verloop wat voelt als een warm bad.

Body Language is inhaken op de synthipopgolf maar mist een degelijke melodie en is mij te kitscherig en te monotoon en vervelend. Radio Ga Ga vind ik dan veel beter geslaagd mede door het refrein. I Want To Break Free vind ik ook een sterke melodie hebben evenals de intro en middenstuk (daarvan vind ik de single-versie overigens veel beter dan de albumversie).

Body Language vond en vind ik helemaal niets (deed mij besluiten om het album niet meteen nieuw te kopen).
Radio Ga Ga is geweldig en inderdaad als een warm bad.
I Want To Break Free vind ik vooral heel leuk (komt vooral door de geweldige clip) en krijg ik goede zin van. Hiervan is de singleversie beter dan de albumversie.

Back Chat heb ik aangevinkt als favoriet..

Het is wel bizar dat een band in vijf jaar tijd van hymnes als We Are The Champions en Somebody To Love overstapt op een genre met Body Language en Staying Power. Dit zijn allemaal Mercury nummers. Hij lijkt het extreemst in die ommezwaai. Ik hoor nog steeds dezelfde schrijver, maar de kaders zijn totaal anders.

De band had haar jaren '70 -geluid van zich afgeschud, misschien ook wel doordat Jazz minder goed was ontvangen. De nieuwe aanpak op The Game (anders opnemen, meer gescheiden werken, eenvoudiger, korter) was ook in Amerika succesvol gebleken.

De band was steenrijk, had 8 jaar onafgebroken getourd en opgenomen, en was daardoor toch wat afgesloten geweest van de rest van de wereld. Toen namen ze een pauze, En toen... hoorde Fred disco. En hij ging er totaal in op, 7 nachten per week, in één of andere Duitse homoclub. De studio was in dezelfde stad. De man had de tijd van zijn leven en nam de muziek op waar hij zelf op kickte.

Dat maakt Body Language nog niet tot een slecht nummer. Het is nogal over the top. Muzikale porno. Die net iets te grove grap van een caberatier, waar je toch om moet lachen. Hadden ze niet nodig, Queen. Maar niet te moeilijk over doen.

The Invisible Man daareentegen, is een serieus bedoeld nummer. Het zou een soundtrack kunnen zijn voor He-man. Te kinderachtig. Zelfs May wist niet wat hij er van moest maken, getuige de fantatsieloze solo. En die tekst!!! Als je ergens bent en het nummer is op de radio, krijg je een rood hoofd als Queen fan. Body Language is misschien smakeloos, maar liever vulgair en plat dan infantiel. (Plus: die koortjes in Body Language.... goed gedaan!)

Hoe weet je dat Invisible man wél serieus bedoeld is en Body language blijkbaar niet? En wat is dan erger, een serieuze poging een goed nummer te maken dat povertjes uitvalt of een nummer maken waarbij én het nummer zelf en dus ook de fans blijkbaar niet serieus worden genomen?

Het probleem met Hot Space is, dat de Queen-leden eigenlijk al vanaf Jazz in een soort creatieve impasse zaten met betrekking tot nieuw eigen werk.

Terwijl de platenmaatschappij elk jaar om een nieuw album vroeg. De roem ging ze niet in de koude kleren zitten terwijl Mercury zijn identiteit vond in homo-bars in Duitsland. Niet de favoriete periode van de band zelf, die mee moest in wat Mercury allemaal aan muzikale ideëen opdeed in het Duitse uitgaansleven.

Het duurde even voor de groep zich weer wat hervond, de tijd kreeg om zichzelf weer opnieuw uit te vinden en Mercury enigszins uitgeraasd was. De eerste groene blaadjes zijn weer terug te vinden op The Works.

Wie Queen goed vond als rockband kon weer wat gerustgesteld adem halen, de liefhebbers van het discopad en andere foute wegen die Queen in de tussentijd was ingeslagen zouden teleurgesteld weer gaan afhaken.

Het zal duidelijk zijn dat liefhebbers van de beginperiode van Queen (terecht) grote moeite hebben met, grofweg, de start van de jaren '80. Het is inmiddels prettig om te weten dat de overgebleven leden van de band zelf ook de grootste moeite hadden met deze periode. Later is het dan ook weer helemaal goed gekomen.

Een nummer als The Invisible man noemen, als onderdeel van het sterke album The Miracle, is een beetje aan de flauwe kant. Hot Space had aardig opgeleukt kunnen zijn met The Invisible man, dat niveau wordt in ieder geval nergens gehaald. Al was het alleen maar omdat er op Hot Space geen enkele (acceptabele) solo van May is te vinden. Maar ik heb zijn mea culpa al jaren geleden geaccepteerd.

De waardering voor de jaren 80 albums hier op Mume zit op net voldoende; dat zegt wel het één en ander. Dit a;bum is wel het dieptepunt met één fantastisch nummer; Under Pressure, nota bene een co-produktie met david Bowie, maar wel heel geslaagd. Ik zag laatst een documentaire over de 80's en de heren waren zelf ook (achteraf) not amused over dit album, wat Musician hier boven ook al schetst.

Het ging hier over de slechtste single toch?



Tamelijk overdreven stelling lijkt me, maar natuurlijk puur smaak. The Invisible Man verkiezen boven nummers als Under Pressure en Staying Power... Alles is hier toegestaan.



Dat zal een hele geruststelling zijn voor mr. May. Maar gezien de bagger die hij de laatste 20 jaar uit naam van Queen over ons heeft uitgestort, vind ik zijn mening nauwelijks er toe doen.