Queen - Hot Space (1982)

Het ging in de jaren 80 om compromissen sluiten, zo is het en niet anders.
In de 70er jaren was Queen een samengebalde vuist. Als iemand wat schreef en het was niet goed genoeg, dan kwam het gewoon niet op de plaat.
Je hoort duidelijk op Hot Space dat de bandleden hebben geprobeerd een ieder zijn zin te geven.
Neem nu een song als Dancer, wat waarschijnlijk in potentie een rocksong was, maar ook duidelijk een discosausje krijgt.
Deacon en vooral Mercury voelden zich als een vis in het water met de nieuwe gekozen richting van de 1e plaatkant, terwijl Taylor en May (kennelijk) een pas op de plaats maakten en de koers een beetje op de tweede plaatkant mochten uitstippelen.
Dan krijg je dit soort platen. Geen eenheid, geforceerd en een hoop onvrede.

Maar, ik blijf vinden dat als er een groep was die dit gewoon deed was het Queen wel. En dat vind ik dan ook wel weer te respecteren. Queen ging op hun bek. Nou ja, shit happens.
En ik vind nogmaals dat May en Taylor niet de verontwaardigde zielepieten moeten gaan uithangen over die plaat.

Was het niet ook zo, dat dit best wel eens de laatste plaat van de band zou zijn, zou Deacon de jongens niet bij elkaar hebben geroepen voor The Works?

May was bezig met Star Fleet, Taylor was solo bezig en Mercury was ook met van alles bezig.

Ik denk dat deze hele plaat een voortzetting is van Another Bites the Dust. Zo voelt het bij mij althans. Dit is dus als je Mercury en Deacon teveel ruimte geeft.

Op The Works krijgen Taylor en May weer veel ruimte getuige Hammer to Fall, Radio GaGa, Stir It Up, etc.

Een kritieke fase ja. Ik weet echter niet meer als Deacon dat niet gedaan had , dat het dan einde Queen was geweest (misschien weet iemand daar wat meer van ?).

Valt toch wel mee? May komt met Dancer, Las Palabras en Put Out the Fire op de proppen en Taylor met Action This Day en Calling All Girls. Deacon en Mercury hebben met zijn tweeën ook vijf nummers, waaronder het prachtige Life Is Real, dus zo overheersend zou ik de invloeden van Mercury en vooral Deacon niet willen noemen, als zijn het wel hun nummers die vaak draken blijken op deze plaat.

Duidelijk een soort vervolg op Dragon Attack en helemaal zo slecht nog niet, al vind ik het andere nummer wel beter.



Volgens mij was het groepsmanager Jim Beach die de band aanspoorde om de draad weer op te pikken.
Deacon zat beteuterd achter de geraniums, dus die was er als de kippen bij.
De andere drie moesten met enige overredingskracht worden overgehaald.



Freddie wist al heel lang hoe het met z'n geaardheid zat (bi-sexueel).
Hij had zoiets als een hetero-relatie ergens in de jaren '70, maar intussen had ie allerlei relaties met mannen uit de muziekbiz en daaromtrent. Dit was al zo ten tijde van Bo Rhap.
Toen Queen met hun entourage in Montreux neerstreek voor plaatopnames ging er een wereld voor hem open en werd het ook publiekelijk bekend.

Ik begrijp echt de vergelijking niet tussen een gedrocht als body language en het prima The invisible man. Net dat rampzalige nummer nog eens beluistert. Met het idee dat ik misschien toch nog van mening kon veranderen. maar mensen het is echt slecht...Brrrr....
Er zit totaal geen idee achter. het dreunt maar een beetje voort. En dan ook nog die vervelende bijgeluidjes.

Ik begrijp niet waarom nota bene het verfrissend klinkende The Invisible Man het in deze kwestie moet ontgelden.
I Want To Break Free vind ik echt van een treuriger niveau dan Body Language, laat staan The Invisible Man...

The Invisible Man (en ook I Want To Break Free) vind ik stukken beter dan Body Language, daar zit tenminste een drive en vitaliteit in en vooral een degelijke melodie.

Laten we het maar op een pijnlijke vergissing houden. Queen was aangeland in een periode dat invloeden van buitenaf niet altijd goed uitpakte.
De persoonlijke manager van Freddie, Paul Prenter, scheen ook geen al te beste invloed gehad te hebben toendertijd. Freddie was erg gevoelig voor die man, naar het schijnt.


Dat het in de groep scheef zat was duidelijk, maar toendertijd was er nog nauwelijks sprake van langere pauzes.
Nu is het normaal dat een band met een gevestigde naam een paar jaar geen plaat uitbrengt of touren even laat voor wat het is.
En zo lang was Queen niet uit de roulatie. Met een wat langere pauze , en het likken van de wonden, had de band meer tijd gehad om een betere doordachte plaat te maken.
The Works bijv is ook geen hoogvlieger, die is deels acceptabel, maar ook geen plaat die tot hun beste behoort.
Ze kregen er een hoop fans bij , dat dan weer wel. Maar artistiek lagen de beste dagen wel achter hun.

Aan het stemgemiddelde te zien precies een beetje een guilty pleasure voor mij. Ik vind het allemaal geweldig, al ben ik wel bij dat dit een 1-album trukje was.

Hoe on-Queen het ook mag zijn, Staying Power vind ik nog steeds een buitengewoon goed nummer. Ze durfden wel. De band zal heus wel ingeschat hebben dat veel Queen fans totaal van de kaart zouden raken van dit geluid, maar het mooie is ook weer dat ze daar schijnbaar compleet maling aan hadden. Het gaat er als muzikant toch in eerste instantie om dat je 't zelf te gek vindt wat je maakt. Ik kan Hot Space om die reden nog steeds geen vervelende plaat vinden, ook al is het meeste materiaal, vergeleken met het oude werk, natuurlijk behoorlijk plat allemaal.

Hot Space vind ik helemaal geen slecht album.

De productie vind ik, net als dat van The Game, uitstekend en in mijn opinie is het het laatste Queen-album met een jonge-honden-mentaliteit in de zin dat ze het experiment niet schuwden.
Dat soort spontaniteit zou hierna niet meer terugkeren.

Hot Space: Het Queen-dubbeltje op z'n kant, maar juist daardoor zo genietbaar!

En dat is nu juist het punt: de Queen leden hebben, met terugwerkende kracht weliswaar, aangegeven dat ze het helemaal niet te gek vonden wat ze hier maakten. Integendeel.

Het heeft niets met durf, maling hebben aan of dat ze het "te gek vonden" te maken. Misschien dat Freddie Mercury e.e.a. nog heeft doorgedrukt omdat hij in zijn "ik kom uit de kast" periode zat en de muziek niet helemaal helder meer zag. Maar de mening van met name May en Taylor over dit album spreekt boekdelen.

Dit is wat je krijgt als je opgejaagd wordt door een platenmaatschappij om met een album te komen, de onderlinge sfeer niet goed is, onbegrepen is, elke motivatie ontbreekt en de leden eigenlijk met een songwritersblock zitten.

Haha, ja natuurlijk. Een bekend fenomeen: mensen die uit de kast komen schrijven vanzelf disco, dwingen bij hun bandleden af om ook disco te schrijven en zien het niet meer helemaal helder.



Ik zie echt niet de relatie tussen "opgejaagd worden door de platenmaatschappij" en het schrijven van een song als Staying Power of Body Language. De keuzes op Hot Space werden heus niet gemaakt zoals ze gemaakt zijn, doordat de heren werden "opgejaagd". De band heeft de tijd genomen voor het album, het is niet een afgeraffelde demo of zo. Producer Reinhold Mack is nog steeds het meest trots op Hot Space.

http://www.izotope.com/artists/reinhold_mack.asp

Ik probeer niet alle keuzes te verdedigen op Hot Space. Back Chat, Action, Cool Cat.... Mijn Queen is het ook niet. Maar de keuzes duiden mijn inziens meer op doen wat je wilt, dan op onvermogen, opgejaagd zijn, verstoorde verhoudingen of een labiele geestestoestand van de zanger als gevolg van zijn "coming out".

Klopt natuurlijk als een bus
Al steek ik niet mijn hand in het vuur voor het percentage aan anders geaarde medemensen in de disco-scene...

Dan zou ik daar enkele Queen documentaires even op nazien. Daar wordt door May en Taylor precies uitgelegd dat wat ik noemde, juist wel aan de hand was. Dat heb ik ook niet van mezelf. Maar uiteraard geef ik in deze May en Taylor graag gelijk

Ik meen tijdens het concert van Milton Keynes dat Freddie wat ongemakkelijk , maar wel op zijn Freddie's, Staying Power aankondigd. Hij babbelt wat over de nieuwe groovy tracks, maar dat ze de rock zeker niet vergeten. Toch al een soort van verdediging betreft de nieuwe plaat.
De kritiek op Hot Space is niet van de lucht en hij zegt op een bepaald moment: " It's only a bloody record" of iets in die trand.
Waarna een prima versie van Staying Power wordt ingezet.
Live bleken de Hot Space songs trouwens een stuk beter te verteren.

Ze geven graag de omstandigheden de schuld. Het lag aan Freddie. Het lag aan zijn personal manager. Het lag aan de deprimerende Musicland studio onder dat hotel, waar dagelijks mensen van af sprongen. We waren moe. We hadden te hard gewerkt. We zopen teveel. Freddie snoof teveel. En het kan natuurlijk best zo zijn dat je in die omstandigheden niet je beste songs schrijft.

Maar die omstandigheden zorgen er niet voor dat je een basgitaar vervangt door een synthesizer. Dat je een drumstel vervangt door een drumcomputer. Dat je eens een gitaarpartij weglaat en daarvoor in de plaats een geweldige blazerspartij laat arrangeren of een keyboardpartij toevoegt. Dat je een mix maakt die wèl lekker klinkt over de p.a. van de plaatselijke discotheek.

Dat zijn gewoon artistieke keuzes waarvoor nu, omdat ze niet goed gevallen zijn bij de achterban, excuses gezocht worden. Zo komt het althans op mij over. Wanneer Hot Space een kanjer van een succes was geweest had het olijke duo May en Taylor zich er met hetzelfde gemak voor op de borst geslagen.

Het is ook geen drama het hele Hot Space project. Ik vind het eigenlijk best van lef getuigen dit te toen. Alleen het pakt wat te geforceerd uit. Staying Power pakt nog wel aardig uit. Freddie gooit z'n hele hart en ziel er in, maar daarna gaat het snel mis.
Queen stijgt met de gekozen richting niet boven zichzelf uit. Het zijn wegen die al bewandeld zijn en beter.
Het prul Body Language met zijn macho-electroclub insteek, is gewoon echt niet te verteren.
En het gevalletje kant 2. Beter dan die van The Game in mijn optiek. Maar tevens ook wat stuurloos door keuzes die er kennelijk door heen gedrukt moesten worden.
Wat je vooral mist op Hot Space is een organische eenheid, die de vroege platen ondanks de grote diversiteit, wel hadden.
Dit is een plaat die gemaakt is door de groep Queen, maar met een verdeling in 2 kampen.
En dat hoor je terug.

Ik lees al lekker dat er over hot space goed gediscusieerd word. Het is daarmee Queen's meest aparte album en voor mij dan ook de meest speciale. Freddie is een god en ik voel me vereerd in zijn era geleeft te hebben. We will rock you, god save hote space en Queen uiteraard , under presure. Presure.

Het is zeker hun meest aparte, maar voor hun meest speciale kies ik toch voor een plaat die 7 jaar eerder verscheen.
Ja, Hot Space, daar raken we niet over uitgepraat. Het blijft natuurlijk een plaat met haken en ogen.

Qua spraakmakende albums (toch wel een handelsmerk van onze vier vrienden) spant deze blijkbaar toch de kroon

Ook niet zo gek, gezien de stijlbreuk die Queen meende te moeten hanteren op de 1e plaatkant.
Ach, er ontstaan leuke discussie's en vaak ook wat nieuwe inzichten.

Ik vind het allemaal maar matig,alleen Back chat als een soort Another one bites the dust part 2 en natuurlijk Under pressure zijn OK maar voor het overige is het niet veel soeps.En die paar nummers die nog een aanzet tot iets aardigs hadden lijken teveel op betere songs uit het verleden.

De 2e plaatkant met Put Out The Fire als opener vind ik niet slecht. Het is weer wat vertrouwder. Zeker geen slechtere B-kant als The Works en beter dan The Game.
Die heeft maar 2 aardige songs van May ( Sail Away Sweet Sister en het al wat oudere Save Me.)
In dat opzicht is het ook weer geen heel groot drama. Maar de 1e plaatkant blijft discutabel.

Put out the fire is een redelijke rocker maar ja kan niet op tegen gelijksoortige nummers van voorgaande albums en Las Palabras de amor ligt in het verlengde van Save en dan vind ik die laatste toch weer net iets beter.

Las Palabras heeft echt zo'n zomerse zwoele sfeer, Save Me heeft meer iets van de winter.
Het is maar een beleving hoor, maar de nummers werden ook in die periode's op single uitgebracht.

Calling All Girls ben ik trouwens wel steeds meer gaan waarderen. Het heeft wel een lekkere drive en de melodie is goed en pakkend.

Dat Under Pressure er op staat is meegenomen, maar op één of andere manier past het er niet echt tussen. En net als Save Me op The Game, al een stuk ouder.

Drama album als dit album afzet tegen hun eerste drie toppers!!

Ach drama...... Het was een keuze. Misschien niet de meest verstandige, want Queen begaf zich op glad ijs met deze move.
Queen begon achter hypjes aan te hollen, iets wat al voorzichtig aanving met Another One Bites The Dust. Ja, dat werd een joekel van een hit in Amerika (hun grootste tot dan toe.)
En dat smaakte kennelijk naar meer.
Een uitprobeersel, maar het gaat over de top, te geforceerd en ook wat krampachtig.
Het doel op zich, gaat boven de inhoud.
Live veranderden de songs gewoon in rocksongs met een vleugje funk. Want de ietwat gekunstelde sound was live natuurlijk niet na te bootsen.
Ach, ze kwamen er snel weer op terug. Ik kan er wel mee leven, al ligt het schijfje feitelijk nooit meer in de cd-speler. Staying Power vind ik nog redelijk geslaagd.

Ach, laten we blij zijn dat Queen hier nog de stoute schoenen aan had. Een beetje durven. Iets anders willen doen. Dat gebaar waardeer ik altijd enorm in een band, en juist omdat Hot Space zo'n eenling is in de Queen-discografie vind ik m fijner dan bijvoorbeeld The Game of The Works. Vooral die laatste is een beetje een herhalingsoefening en een gevalletje "liever-niet". Voor mij althans.

Dat live de boel anders klonk was echter niets nieuws bij Queen. Gekunstelde sounds ook niet.