Queen - Hot Space (1982)

Klopt. Soms kwam het de songs ten goede, soms niet.
Het klonk live meestal een stuk robuuster. Voor mij toch wel het bewijs dat Queen in de 1e plaats een traditionele rockband was.
Met name Taylor en May konden dat niet verbloemen, en dat geeft ook helemaal niets.

Hot Space hoort in de discografie. Een buitenbeentje en met een portie lef gemaakt.
Maar ja, het valt allemaal wat in het niet bij werk uit vroegere tijden. En als je die vergelijking hebt, valt dit wat koud op het dak zeg maar.
Maar The Works en ook A Kind Of Magic hebben zwakke plekken.
Queen zwalkte, ondanks het grote succes.

Lijkt mij niet helemaal logisch om dit te vergelijken met die albms. Totaal andere tijd, ruim 10 jaar verder.

Appels met peren...

Ik denk dat als Michael Jackson of George Michael of desnoods Stevie Wonder deze plaat had gemaakt, niemand erom zou klagen.

Wat voor een disco-funk plaat is het eigenlijk een erg sterke plaat.

Dat het geen heavy progrockplaat is, moge duidelijk zijn. Maar gezien in het licht van disco/funk (mochten mensen er verstand van hebben), is het best een sterke plaat.

Kopstemmetje van Freddie is her en der ook erg lekker.

Met dien verstande, dat Queen kopers graag Queen muziek willen hebben en geen Jackson/Michael/Wonder kopie. Daar zitten Queen fans die het om Queen muziek gaat eigenlijk niet op te wachten. Dan wordt er wel een album van één van de genoemde artiesten gekocht.

Er kan worden geredeneerd als brugman om (ook deze) hele kromme Queen muziek alsnog recht te gaan praten. Zo kun je alles met de mantel der liefde verbergen.

Er zitten bij (heavy) progrockers, zoals je het noemt, over het algemeen weinig disco-funk liefhebbers. Om die reden is het ook volkomen terecht dat Hot Space, als album van een (heavy-) progrock band, op de (heavy-) progrock schroothoop wordt gedumpt.

Dat het album vervolgens wellicht wordt omarmd door disco/funk liefhebbers, moeten zij uiteraard vooral zelf weten.

Overigens heeft Stevie Wonder in zijn genre ook heel wat beter gepresteerd dan Hot Space, dus het vergelijk gaat daar wat mank.

Geheel eens met Musician.
Overigens heeft Michael en Michael ha ook veel en veel beter gepresteerd dan Queen en hun Hot Space.

En ook dat is waar.

Je zult maar naar Ajax of Feyenoord gaan en dan vervolgens in de Kuip of de Arena een korfbalwedstrijd voorgeschoteld krijgen van de selectie.

Voor korfballiefhebbers wellicht aardig, maar ik kan verklappen dat er weinig korfbalfanaten tussen de Ajax en Feyenoord supporters rondlopen.
Dus een fluitconcert als gevolg van een korfbalwedstrijd lijkt mij in Rotterdam en Amsterdam ook geheel op zijn plaats.

En als Queen fan lijkt mij boegeroep en een fluitconcert dan ook niet meer dan terecht na The Game en Hot Space. Misschien mogen van mij zelfs de zitjes van de stoelen wel naar beneden.

Bah, voetbalretoriek.

Maar goed, wat ik bedoelde te stellen; is dat Hot Space in disco/funk-opzicht best een goede plaat is.

Ik lust niet alleen heavy rock, maar ik lust graag alles. Dus wat mij betreft is deze disco-escpade best te doen.

Een nummer als Body Language of (vooral) Staying Power zit gewoon supergoed in elkaar. De numers Back Chat en Action (This Day) zijn nogal ondermaats. Dancer is ook niet echt te gek, en zonder Cool Cat kan mijn leven ook prima verder. Maar de rest kan er best mee door. De mix is lekker.

Back Chat is juist mijn prijsnummer.

En laten we vooral Under Pressure niet vergeten.

Ik snap wat je bedoeld en alles, maar op deze manier wordt muziek een product en de band een merknaam. Er moet geproduceerd worden en verkocht worden en als je favoriete smaak chips er niet is koop je het niet. Je kan beter stellen, wat als alle spelers en trainers van Feyenoord en Ajax nou opeens allemaal korfbal gaan spelen? Gewoon omdat ze het willen? Ook al is het maar om even te kijken of die sport bij hun past?

Zo onherkenbaar Queen is dit bovendien nou ook weer niet, zeker niet vergeleken met Jazz en The Game.

Black Chat vind ik dan ook weer zeer geinig. Net als Under Pressure ja

Geinig... niet meer dan dat. Vooral dat drum-intermezzo is te zielig voor woorden. Nee sorry. Het hele nummer slaat nergens op vind ik.

Cool Cat vind ik toch wel een klotenummer eigenlijk.

Cool cat, Black Chat en Under Pressure zijn mijn nummers op deze pokke plaat.
Ik had effe half over je eerdere berichtje heen gelezen.

Ik ken maar weinig bands die, met dezelfde leden, in hun carrière zo van kleur zijn verschoten als Queen.
Ik hou me voor elk voorbeeld aanbevolen.

De onherkenbaarheid van Queen bij albums als The Game en Hot Space is zo groot dat de liefhebbers van het eerste werk ongetwijfeld de tranen in de ogen zijn gesprongen.

En er kunnen best hele afwisselende albums gemaakt worden door artiesten, in de lange loop van hun bestaan. Maar het gaat zelden, of eigenlijk nooit, van (prog-)rock naar disco-funk om die kreten maar eens aan te houden.

Die cultuurschok is gewoon te groot. Je geloofwaardigheid als band is volledig naar de knoppen. En ik ga daar dus ook gewoon niet in mee. Denk je eens in: je favoriete band plotseling mee als dweilorkest naar de spelen. Ik noem maar wat. Zouden ze het heel erg vinden als ik daar mijn neus voor ophaal?

Een béétje eergevoel mag je er als artiest best op na houden.

Maar goed, ze hebben zelf de dwaling later ook toegegeven, excuses aangeboden, zijn teruggekeerd op het juiste pad en we praten in principe nergens meer over.

Maar als rockfan ga ik niet plotseling van disco houden omdat één van mijn favoriete bands besluit om een disco-album uit te brengen en dat moet dan koste wat het kost worden rechtgepraat omdat de muziek nu eenmaal van een (toen) voormalige rockband afkomstig is.

Back Chat, Iggy. Niet Black Chat.

Musician, een muzikant kan toch een beetje veranderen van smaak? Queen raakte een beetje in de ban van disco en funk. That's all. Liever dat, dan een bandje dat heel secuur probeert te mikken op het publiek van 8 tot 18 jaar (Queen 1984-1991).

Ik kreeg het idee dat je dit bij Roxy Music ook heel erg het geval vond?
Bowie heeft die verwijten overigens ook gekregen.. maar die wordt niet voor niks Kameleon genoemd

Natuurlijk wordt er niet van fans verwacht dat ze zulk een verandering meteen omarmen, maar af en toe, zoals buurman al aangeeft, kan een muzikant van smaak veranderen. Hij maakt muziek uiteindelijk toch nog voor zichzelf in de eerste plaats, en niet voor zijn fans. Ik wil de keuze van de band niet rechtpraten of iets in die richting, maar ik denk dat de richting waar een band naartoe gaat toch door de band zelf beslist moet en vooral mag worden. Wat ze later zeiden over hun dwaling moeten ze niet doen. Op dat moment leek het voor hun juist om dit album op te nemen. Soms werken dat soort ideeën. Soms niet.

Voorbeelden genoeg, maar inderdaad, de meeste veranderingen vielen niet in de smaak bij fans. Van (prog)rock naar disco/funk heel specifiek nog Earth and Fire. Ik vind het bij die band ook jammer dat ze veranderd zijn van smaak en idee, maar als ze daar zelf oprecht lol in hadden is dat prima natuurlijk.

Hoe kom je daar nu bij?
Dus ze gokten met The Miracle en Innuendo plotseling op jonge pubers? En waar gokten ze dan op bij The Game en Hot Space (ik durf het haast niet te vragen)?
Die redenering had ik ook nog niet eerder gehoord, maar zo lees je nog eens wat.
Een beetje veranderen van smaak?
In de ban raken van disco en funk, ze doen maar. Maar ik doe er niet aan mee. Overigens is het niet helemaal zo gegaan en May en Taylor lieten zich tegen wil en dank meeslepen, zoals ze zich elke keer haasten om te zeggen.

Freddie M. had z'n escapades, net zo goed als hij deed met zijn voorliefde voor Caballe Monteserat, moeten beperken tot solo albums. Dan hadden we die met ons goede fatsoen gewoon links kunnen laten liggen.
En wat Queen dan kon uitbrengen was van geheel andere orde.

Het ging dus om voorbeelden bij ongewijzigde samenstelling van de band. Maar ik vind Earth & Fire ook een tenenkrommend voorbeeld. Die teloorgang is toch ook verschrikkelijk? Hoe die band uiteindelijk is geëindigd? Daar kan ik ook kippenvel van krijgen.


Roxy Music is nooit van hun rock-idioom afgestapt. Ze gingen wel van artrock naar een meer mainstream variant daar op.
David Bowie heeft de mode altijd goed in de gaten gehouden en dat ging op Let's dance dan nog net goed. Maar hij is de rockmuziek ook al 46 jaar trouw gebleven.
Het enige nummer dat op Hot Space het nog net redt komt nota bene door David Bowie, die op Under Pressure weigert mee te doen aan de disco funk van de rest van het album.....

Als je me gaat verbeteren op mijn schrijffouten be my guest Buurman. Maar dan heb je wat te doen vrees ik

Neil Young kwam dat jaar met Trans toch ook met een heel ander album? Maar ben niet zo'n Neil Young kenner. Had het in een docu gezien. En ja, ook die fans brandden die plaat af.
Voor mij hadden ze Hot Space ook achterwege kunnen laten maar laten we maar zeggen dat ze er plezier aan beleeft hebben (2 van de 4 bandleden dan). Live vind ik de nummers ook niet overtuigend.

Grappig dat een plaat als deze na al die jaren nog zo veel stof doet opwaaien. Typisch iets voor een band als Queen.
Het zegt in ieder geval genoeg over de steeds onstabielere sfeer in de groep. Ik herinner mij een interview met May en Taylor in één van de vele docu's ten tijde van Hot Space.
De 2 rockers houden zich zichtbaar in, maar ze verdedigen onhandig een plaat waar ze gewoon niet achter stonden. De altijd goedlachse Taylor is daarin een muzikant die het op dat moment niet naar de zin heeft.
Achteraf is de onvrede ook echt uitgesproken, maar dat kon ook makkelijk, want Freddie was al jaren dood en Deekie met pensioen.

Ik heb het al eens eerder aangegeven geloof ik, maar het was een periode van buigen of barsten binnen Queen. Ongemakkelijke compromissen. ''Ok, één plaatkantje jullie zin, maar op kant 2 alsjeblieft weer iets wat we normaal doen.'' Iets in die trand wellicht.
Daardoor is ook een plaat als The Works een welliswaar evenwichtiger geheel, maar tevens een wat gemakzuchtige plaat.
Een voor Queen's doen slordige produktie en té opzichtige herhalingen van zetten.

Het most maar, maar ik weiger te geloven dat zij veel plezier hadden deze periode.
Live 8 was de redder uiteindelijk. Zonder dat evenement had het helemaal niet onwaarschijnlijk geweest dat de groep de stekker er uit had getrokken.

The Works is eerder krampachtig dan gemakzuchtig. Jongens, we moeten een echte Queen plaat maken.

Beetje scheve vergelijking. Wie van plan is om Ajax -Feyenoord te bezoekenm, heeft op het affiche het woord "voetbal" zien staan. In elk geval iets dat die activiteit suggereert. Dan weet je dat er gevoetbald gaat worden. Wie een Queen album wil aanschaffen, vindt doorgaans geen bijsluiter dat er (prog)rock in de groeven gekerfd staat. Dat dat wel verwacht wordt (en soms blijkbaar zelfs geëist), is wat mij betreft iets dat voor de rekening van de luisteraar is.

Wat dat betreft hadden de stoelen met Jazz al naar beneden gedonderd moeten worden. Want dat is helegaar geen jazzalbum!

Vooral rock en metaladepten hebben nogal eens de neiging om te roepen dat bands maar moeten stoppen omdat ze niet meer doen waar zo'n band weliswaar volgens consensus maar volgens ongeschreven wetten voor stond.

Verder vind ik het knappe aan Queen dat zij ondanks de stijlwijzigingen nog steeds herkenbaar is. Of het nu omspektakel als The Prophet's Song, zoetgevooisde ellende als Love Of My Life of funky dingetjes zoals hier op The Game gaat, je haalt er direct uit dat het om Queen gaat. Of het je smaakt is een tweede. Mij smaakt het in ieder geval slechts ten dele. Een heel album is moeilijk uit te zitten. Dat was met Night At The Opera , The Miracle en, noem ze maar op, zo en dat is met The Game en Hot Space wat mij betreft niet anders.

Edwynn

Ik ben het met je eens, maar het gaat hier om Hot Space...

Als je zeven albums met progrock hebt gemaakt, stappen slechs zelden bands over naar een geheel ander genre.
Je zegt wel dat dat zo is bij rock en metalbands en dat die fans daar dan tegen te hoop lopen, alsof het een fenomeen is dat vaker voorkomt.
Maar ik lees verder geen voorbeelden van hardrock naar disco/funk.

Kiss deed ooit hun oude fans wit wegtrekken bij I was made for lovin' you. Zeer succesvol nummer ook, zoals bekend. Net zoiets als Crazy little thing called love en Another one bites the dust. Er werden geheel nieuwe groepen fans aangeboord.

Maar net als Queen kwam ook Kiss weer op hun schreden terug.
Zelden worden uitstapjes van die opvang gemaakt, het blijft ook worden herinnerd.

Het heeft de reputatie van Queen geen goed gedaan.
Van een smetteloze blazoen naar een smoezilig jaquet.

Daar mag je je als fan best aan ergeren.
Je zegt wel van niet, maar tot kort daarvoor waren Queen albums in z'n totaliteit heel goed volledig uit te zitten. Love of my life maakte deel uit van een spektakel dat met dergelijke nummers geen spektakel zou zijn geweest (A night at the Opera).
Queen is geen band waar je, zoals je zelf blijkbaar wel doet, al skippend doorheen gaat.

Spektakel, dat is nu net iets, dat volledig ontbreekt aan The Game en Hot Space.





Dat Queen hier nog wordt herkend komt vanwege de vermelding van Queen op de hoes en de stem van Freddie Mercury.

@ Ozric Spacefolk Al die Queenplaten lijken ook zo op elkaar....

Dat is toch ook helemaal niet relevant?



Dat witte wegtrekken is iets dat ik nog steeds niet begrijp. I Was Made For Loving You is helemaal niet zo anders dan een C'mon And Love Me ofzo.



Tja, Anathema, Bathory, Death, Enslaved en Paradise Lost deden het, maar die namen zeggen je waarschijnlijk niets. Weliswaar geen rock naar disco-wissel maar wel radicale stijlwijzigingen waarvan de latere albums net zo goed of zelfs beter beklijfden bij de gemene deler van het publiek dan het oude spul.


Maar natuurlijk mag dat. Maar dat betekent niet dat artiesten niet kunnen of mogen maken wat ze willen.

Dat is jouw beleving. Mijn beleving is dat ik die zaadnummers nog altijd afbreuk vind doen aan enkele geweldige momenten.



Dat maak ik zelf wel uit.



Mee eens.


Het wordt dus herkend. En dat was nu net mijn punt. Ook de albums die wél geroemd worden, zijn zo divers qua stijl als wat.