Queen - Hot Space (1982)

Queen is begin jaren '80 op zoek gegaan naar wegen om succesvol te blijven en tòch dingetjes te doen die ze zelf leuk vonden. Ik vind dat iedereen, Taylor en May incluis, veel te dramatisch doet over Hot Space. Ze hebben goed ingezien dat ze een afdraaiende beweging van hun zogenaamde progressieve rockkant moesten maken, wanneer ze wilden overleven in de '80's. En hoe je het verder ook wendt of keert, Deacon en Mercury hielden nu eenmaal van soul, disco en funk, dus zij deden in ieder geval iets wat dicht bij hun persoonlijke voorkeur lag. Ondenkbaar dat Mercury in die periode bewust nummers was gaan maken om hun oude fans te behagen. Daar was het de man gewoon niet naar. Zijn smaak was veranderd en hij wilde heel duidelijk in het "nu" relevant zijn. Dat Taylor en May zich nu een beetje schamen voor Hot Space, en allemaal huilverhalen ophangen over die periode, zegt meer over hun dan over het album. Het is één van hun best klinkende platen en de discokant van Hot Space is niet het hele verhaal.

Nu dramatisch doen over zo'n plaat getuigt mij eerder van het opzichtig behagen van eerste-uursfans. Het is juist prijzenswaardig om nieuwe wegen te zoeken wanneer de doodlopende straat in zicht komt. Dat het leidt tot bijna-crises is een occupational hazard. Al zullen de dan gebezigde levensstijlen ook wel hun rol daarin gespeeld hebben.

Ik zal eens uit de doeken doen, hoe het werkt bij mij.

Ik houd vaak van een sound of beleving van een band, zodoende kan ik een band over de hele linie geweldig vinden, ongeacht bezettings- en koerswijzigingen (Queen, Saga, Wishbone Ash, Marillion, Jamiroquai, Uriah Heep, etc.)

Zodoende vind ik vaak de zaadplaten ook vaak erg leuk.

Ik ben zelf ook een kameleon in de muziek. Ik speel in een No Doubt-tribute band, een eigthies pop/rockband, doe akoestische covers en speel Washboard in een delta-bluesband.

Ik vind juist een band als Queen of Saga die alle kanten uitzwenken zo ongenadig leuk. Ik vind het prettiger en avontuurlijker dan een band die maar blijft vasthouden aan één stijl.

Ik mer vaak op Musicmeter dat ik bepaalde platen van bandjes erg leuk vind, die worden verguisd door anderen.
In principe, mag iedereen muziek beleven op zijn eigen manier. Maar ik blijf juist de avontuurtjes en uitstapjes erg gaaf vinden.

Ik kan ook weinig platen opnoemen die ik echt slecht vind. Maar ik houd stiekem ook wel van alle muziek. Zelfs dubstep heeft gave exponenten.

Heeft Musician last van het "teleurgestelde fan-syndroom" (mocht dat bestaan)? Ik vind dit namelijk een heel aardig album. Dat de eerste zes nummers de liefhebber van het oude en vertrouwde Queen-geluid niet bevallen, kan ik wel begrijpen, al vond ik het zelf best lekker klinken.
Maar de rest van het album is, naar mijn smaak althans, bestand tegen herhaalde beluistering, en er staan zelfs een paar prachtige nummers op. De Lennon-pastiche "Life Is Real" is prachtig, en Under Pressure klinkt na al die jaren nog steeds briljant.
Dit album zou ik niet zo snel aanschaffen, maar onderhoudend is het wel. Net geen 4*, maar een ruime voldoende, als je het mij vraagt.

Persoonlijk heb ik daar ook geen enkel probleem mee. Het probleem bij deze is dat de nieuwe weg nou niet echt geweldig bleek te zijn. Tuurlijk heb je mensen die Space wel een goede plaat vinden. Maar over het algemeen zijn de Queen liefhebbers er niet kapot van.

Wat vind je trouwens zelf van Hot Space?

Edwynn is volgens mij niet zo'n Queen-liefhebber.

Meer van enkele losse songs dan gehele lp's van de band.

Min of meer ja. Eigenlijk vind ik Hot Space redelijk te pruimen. Moet er wel een beetje de stemming voor hebben. Er zit een bepaalde gedrevenheid in die ik wel mag. Om er een cijfer aan te hangen, moet ik het weer eens wat grondiger beluisteren. Te lang geleden.

Daar heb ik helemaal geen last van. Ik brand hier gewoon af wat ik slecht vind. Andersom doe ik ook, zeker richting Queen.
Maar je bent pas fan door dik en dun als je niet vergeet ook af en toe de roede te gebruiken. Ten goede, zo bleek. Later keerde de complete band (tot mijn verbazing lees ik dat het er slechts om twee zou gaan) weer terug naar de roots van de muziek waar ze oorspronkelijk erg goed in waren.

Eind goed, al goed, wat mij betreft.
De liefhebbers van disco/funk mogen zich van mij mengen in de discussie. Maar Mercury e.a. zijn mij later weer in de armen gevlogen. Heel goed, de aanhouder wint.

Dat je eens wat anders doet en wilt als band, prima. Als het maar goed is. Dat oordeel ga ik hier niet geven. Ze maakten een keer filmmuziek met Flash. Was ook niet al te best. Van mij mogen ze alles maar ik ga niet goed praten, wat ik niet goed vind.

Ik lees dat ze "eindelijk eens deden waar ze zin in hadden". Dat is zeker niet het geval geweest. Overeenstemming was er niet (het was Mercury die ze hun wil oplegde op grond van zijn Duitse escapades), ze konden het niet goed met elkaar (meer) vinden en de muziek was voor in ieder geval May en Taylor eigenlijk voldoende om de band (voorlopig) de rug toe te willen keren.

Dat is uiteindelijk niet gebeurd en gelukkig maar.

Dat ik het uiteindelijk nog 2,5** wil geven, ik heb het van de week nog met een halfje verhoogd, komt nog door het tweede deel van het album (Life is real, Las Palabras de amor), waar Under Pressure (geschreven door hoofdzakelijk David Bowie) de kar nog moet trekken.

Maar May en Taylor zelf (Put out the fire en Calling all girls) waren ook niet heel erg best op dreef.
Ik denk dat het maken van een goed album toch een beetje te vergelijken is met topsport. Dan moet je er klaar voor zijn, gedreven, gemotiveerd. Goede ideeën.

Daar was, alles bij elkaar bekeken, de leden gehoord, destijds allemaal geen sprake van. Ze hadden moeten pauzeren, misschien een soloalbum links en rechts.
De betere ideeën voor op de plaat, de inspiratie, kwamen weer terug bij live 8 (1985). A kind of Magic (1986) is als album welbeschouwd een geweldige doorstart geweest.

Met name One Vision rockte wel weer ouderwets.

Al mag Hammer to Fall er ook zeker wezen.

Het eerste zogenaamde citaat dat je aanhaalt lees ik nergens terug.

Dat Mercury zijn wil oplegde "op grond van zijn Duitse escapades" moet je toch even uitleggen. Wat stel je je daar bij voor?

Mmmm..... Frequent bezoeken van nachtclubs aldaar in een homosexuele setting. Daar schijnt Freddie nogal in de ban te zijn geraakt van de dancemuziek.
Ik spreek voor mijn beurt, maar ik vermoed dat dit een prima reden was om dit eens met Queen uit te gaan proberen.
'' Oplegde'' lijkt mij iets te drastisch, want de groep heeft zelf altijd beweerd een democratisch geheel te vormen. Maar misschien was Freddie zijn overredingskracht van dien aard dat de groep er mee instemde. Net als Boh Rap, waar iedereen erg lacherig deed over het operastuk.

Hij kon mensen overtuigen, dat is een duidelijk verhaal. Maar hier viel het minder goed uit.

De biografie gelezen te hebben, kan ik het Berlijnse stuk van het verhaal alleen maar beamen. Queen was op dit punt in hun carrière behoorlijk decadent getint in hun dagelijkse feestelijkheden. Ongetwijfeld heeft dat hun muziek beïnvloed, waar decadentie nooit helemaal afwezig geweest was. Ik vermoed dat dit album min of meer het hoogtepunt hiervan geweest zal zijn (voor sommigen het, waarschijnlijk terecht, enige hoogtepunt waarin dit album betrokken was). Desondanks of ondanks de Berlijnse Component vind ik dit toch een waardig lid van de Queen-backcatalogue. Niét de minste overigens, daarvoor komen latere & minder avontuurlijke platen voor in aanmerking...

De crimescene was München, in dit geval.

Ik heb ook May eens horen zeggen dat ze erachter kwamen dat hun eerdere albums niet klonken over de soundsystems in de clubs. Daar kan ik me iets bij voorstellen. Ik denk inderdaad dat dat een motivatie is geweest voor een andere sound.

Producer Mack had grote invloed op Queens sound. Ook May en Taylor noemden Mack een "genie" en waren bijvoorbeeld zeer enthousiast over het drumgeluid dat hij wist te registreren. Mack zelf is nog steeds het meest trots op deze plaat.

Dat het songmateriaal niet allemaal geweldig is is een feit. De keuze van drumcomputers en synthesizers is niet altijd gelukkig. Maar draai een nummer als Put Out The Fire of Las Palabras eens op flink volume... klinkt gewoon fantastisch, in alle opzichten. Zwaar, maar toch open en fris.

Ben het met je eens buurman. De produktie is zo gek nog niet. Mack is niet betrokken geweest bij hun meest memorabele albums, maar hij liet de band goed klinken, dat is een feit.

Klopt, my bad

Ik las trouwens dat de kleuren van de hoes, in vier vlakken, gebaseerd is op het muzikale spel Simon.
Music Games - Simon Flash - musicgames.co

Ja, de hoes is mooier dan de liedjes. (en dat is bij R.E.M. net andersom).

Dat is wel erg kort door de bocht.

Gisteren zag ik een docu over Freddie op VH1 (denk ik) en daarin komt de periode ruimschoots aan bod.
Freddie ging toen, om het even bondig te stellen, te ver.
Pakte in homoclubs alles wat los en vast zat, dat aan de hand van z'n personal manager Paul Prenter, een uiterst onbetrouwbaar figuur die -zoals Freddie's andere 'naaste' vrienden- ook precies op Freddie leek, inclusief De Snor (hoezo 'narcisme'? ).

Roger Taylor's volledige reactie over Paul Prenter?
'The less said about him, the better.'

Kortom, ik begrijp best waarom ze geen positieve herinneringen hebben aan deze plaat, naast de muzikale meningsverschillen.

De buurman heeft 100% gelijk. I.v.m hun toppers (de eerste vijf albums) is sit een gedrocht dat niet te verteren is

Een gedrocht is voor mij toch iets heel anders dan een uitstekend geproduceerde en ingespeelde plaat.
Los van het feit, dat het niet in je smaakstraatje past.

Ik noem het nergens een gedrocht. Ik probeerde juist enige nuance aan te brengen in de discussie. Moet bekennen dat ik 'm met enige regelmaat draai de laatste tijd. Tis misschien niet super, maar ik kan het goed hebben bij het huishouden. En mijn zoontje van zes is helemaal gek op de plaat (na anderhalf jaar enkel en alleen Michael Jackson te hebben gedraaid).

Dat Mercury een grotere liefhebber was van deze stijl lijkt me duidelijk. Hij heeft inderdaad eens gezegd in een interview dat hij de band een beetje deze richting had ingeduwd, en "the other guys hate me for it". Ik heb hem ook eens horen zeggen dat Mr. Bad Guy een soort Hot Space deel 2 is. Maar het beeld dat Mercury bij May een pistool op het hoofd zette om hem ertoe te bewegen om de baslijnen van Dancer met een synthesizer in te spelen, gaat er bij mij niet in. Het blijft een Queen plaat, een collectief.

Het is een Queen plaat maar de muziek wijkt sterk af van de eerste vijf albums van Queen.

Ik denk dat die constatering door iedereen zal worden gedeeld.
Vervolgens ligt er de vraag, wat je vindt van deze nieuw ingeslagen weg, die vooral door doorzetten van Freddie M. tot stand is gekomen.

De clash die onstaat, komt doordat de fans van het eerste uur veelal toch een nieuw album van Queen wilden hebben en vervolgens onaangenaam werden verrast. Dat geldt bijvoorbeeld voor mij.

Stel dat Queen nog niet eerder albums had uitgebracht, dan had ik in ieder geval dit debuut mooi kunnen overslaan. Dat zal voor meer Queen fans hebben gegolden. Met Hot Space als debuut had je in 1982 als beginnende groep geen potten gebroken. Dat er nog iets van een commercieel succesje achter zit, heeft toch te maken met de oude achterban van Queen die de LP wilden hebben

De Queen die hier speelt, is volledig het tegenovergestelde van wat ze zelf tot voor kort als band vertegenwoordigden. Vandaar de afkeer van Taylor en May van dit album. Het was voor hen haast tegennatuurlijk. Dat geldt natuurlijk ook voor de liefhebbers van het eerste uur.

Mercury had dit de band ook nooit mogen aandoen. Vrij kort daarna, had hij zijn eigen solo-albums en daar kon hij al zijn egotripperij beter in kwijt.

Het probleem zat 'm misschien in de druk van de maatschappij dat Queen (toen nog) jaarlijks met een album moest komen. Daar ben je dan ook mooi klaar mee. De band was gelijk voor enige jaren uit het lood geslagen en het duurde even voordat Queen het betere rockpad weer had teruggevonden.

Ik ken geen Queenplaat die zo de gemoederen bezig houdt als Hot Space. En dat al zo'n 32 jaar !

Ik vind niet dat we het moeten opblazen. Queen was de weg een beetje kwijt en Taylor en May moeten niet zo zeuren.
Het was afgelopen Zaterdagavond bij het nieuwe programma van Mathijs van Nieuwkerk ook wel weer leuk. (2 gasten mochten hun muzikale voorkeuren uitspreken met beeld en geluid)
Sportpresentator Henry Schut koos voor Another One Bites The Dust en binnen no-time komt Roger Taylor (recent ) weer in beeld om te zeggen dat het dance genre zijn ding niet is. En dat John Deacon precies uitlegde hoe het gespeeld moest worden.
Had het toen dan niet geaccepteert, denk ik dan.
Alle 4 beweerden dat Queen zo'n democratische band was........nou ik begin mijn twijfels te krijgen.

Een gedrocht kan ik het niet noemen. Wel een vergissing, maar niet eens overal.
Kant 2 loopt weer aardig in de pas. En vind dat niet eens een onverdienstelijke plaatzijde.

Taylor klinkt wat hypocriet want als er één plaat een danceplaat is, dan is het wel Shove It.

Die ken ik niet als geheel. Het titelnummer wel en daar zit inderdaad een fikse dansbare beat in.

Die hele plaat is precies zoals het titelnummer. De andere hit Cowboys and Indians is ook gewoon een discoliedje.

Ach dat soort uitspraken klinken nu eenmaal leuk. Zoiets in de trant van kijk ons eens effe een homogene vriendjes band zijn. Dat doet het meestal wel goed bij het grote publiek. Ik geloof dat eigenlijk nooit. De een is gewoon net effe meer chef dan de ander. En zo gaat dat altijd. Bij Queen was die hierachie meschien minder duidelijk (voor het grote publiek dan). Mercury de duidelijke frontman he he. Maar deed weer zelden interviews. Alle vier verantwoordelijk voor heel wat hits enz.
In een van de docu's of boeken komt toch ook naar voren dat als Mercury het niet wilde gebeurde het uiteindelijk ook niet. Of lig ik nu uit mijn nak te lullen?!

Het zou best wel eens zo kunnen zijn Iggy.

Er gaat zelfs een verhaal (ik kan 't niet bevestigen) dat Mercury vond dat ie op News Of The World er bekaait was afgekomen als songwriter. (staan inderdaad maar 3 songs op van de zanger.)
Dat moest veranderen. En prompt op Jazz had ie er al weer 5 op zijn naam staan !
Maar goed, ik heb dat ook alleen maar gelezen uit een verhaal uit een muziekblad.
Mercury vooral, beweerde dat er geen leiders waren en dat een ieder even veel inspraak had.

Nou vrees ik dat op Hot Space Deacon en Mercury (partners in crime op gebied van smaak) de touwtjes aardig in handen hadden.
Er was een verandering gaande. De neuzen stonden niet meer dezelfde kant op. Het heeft de band uiteindelijk geen goed gedaan.
Pas op The Miracle krijg ik pas weer het idee dat Queen weer als een eenheid opereert.

Ik vind Taylors mening ook altijd wat merkwaardig, gezien zijn Fun It van twee jaar ervoor.

Niet echt interessant album. . Blijft Queen natuurlijk maar niet echt mijn cup of tea. 2,5 * is voor mij ruim bemeten. Gelukkig hebben we genoeg andere voorbeelden van de band waaruit blijkt wat voor wereldband het was.