Iron Maiden - No Prayer for the Dying (1990)

Klopt ja maar niet meer zo massaal aanwezig als tijdens de Seventh son tour. En ook gewoon weer een rij Marshall versterkers en geen ijsschotsen of iets dergelijks meer. Ook al vond ik het persoonlijk jammer destijds, achteraf denk ik dat dit een uitstekende zet is geweest.

De band was tijdens deze tour energieker dan tijdens de seventh tour. Zelfs Murray kwam weer volop in beweging. Was mijn eerste Maiden concert in Leiden, kwam uitgewoon thuis. En de nummers van No prayer: Public enema, het titelnummer vind ik nog steeds geweldig. Holy smoke nog steeds bagger. erg wisselend allemaal.

Nu je het zegt, ja. Wel een Eddie. Klopt, ik was ook in Leiden.

Ik zat een oud interview na te lezen, daarin stond dat alles terug naar de basis moest. Het hoorde allemaal bij wat er in de jaren 90 op rockgebied ging gebeuren.

Tattoed Millionaire kwam weer ineens om de hoek kijken en heb naar aanleiding daarvan deze maar weer eens opgezet.

Nooit zo begrepen waarom het tourtechnisch van turbo in eens naar dit moest, niet dat het niet gaaf was maar dan had je het toch net zo goed eerst niet kunnen opblazen? In ieder geval mag het resultaat er zijn en hebben ze het gedaan om de boel weer eens beetje in balans te trekken (denk ik).

The Assassin en Run Silent Run Deep hebben me om een of andere reden nooit zo weten te boeien maar wat een nummers zeg! vooral dat stuk wat net over de helft van Run Silent Run Deep er in komt razen.

Wat dat betreft is het inderdaad echt zo'n "en nu doen we dit" plaat. Ik had de nummers wel even goed gevonden maar het is toch leuker als je ze eerst een Somewhere in Time of 7th Son hebt horen spelen, een beetje tijd om te ademen. Een 3.5tje nog steeds maar wel No Prayer is wel verplicht!

Balans dus. En het hoorde een beetje bij de tijdsgeest. In de jaren 80 moest alles groots zijn. Dat ging een beetje veranderen.

Maiden leverde met deze plaat absoluut geen klassieker af. Hooks in You en Holy Smoke zijn bijvoorbeeld echt ondermaats. Met andere nummers als Tailgunner, het titelnummer en Mother Russia heb ik wat meer. De CD is gewoon te wisselvallig en het is moeilijk de rode lijn te vinden.

Weinig memorabel plaatje, inderdaad. Vroeger vond ik 'Holy Smoke' nog goed, maar dat is helemaal veranderd! Eigenlijk staat hier geen enkel nummer op waarvan ik denk: "nou ja, geweldig nummer". Matigheid troef, en enkele songs zelfs beneden alle peil. Dat vraagt om een verlaging, natuurlijk.

2 sterren

Ik heb het commentaar op deze plaat nooit helemaal begrepen. Na SiT en SSoaSS is dit natuurlijk andere kost, het is veel meer back to the basics. Het titel nummer en het prachtige 'mother Russia' verdienen toch wel meer dan het predicaat matig. De plaat ligt meer in het verlengde van Piece of mind en number of the beast dan zijn twee voorgangers.
Deze plaat is niet zo goed als eerder genoemde platen maar héél veel slechter vind ik hem nu ook weer niet.

Raar maar waar, bij deze plaat had ik het gevoel: "mijn collectie blijft compleet, maar daarmee is ook alles gezegd."' Waar men vertrok van het "punkachtige" (de eerste twee albums) naar de pure onversneden metal (tot en met Seventh Son) belandde men in - durf ik het haast zeggen - poprock-contreien. Elk zijn meug.

Poprock Sir Spamalot? Dat ie niet zo goed is als voorgaand werk oké maar poprock? Ik kan poprock op z'n tijd en mits goed uitgevoerd best hebben maar dan denk ik toch niet als eerste aan dit album. Ik vind dit album juist teruggrijpen naar de hardrock roots van de band. Slechts enkele nummers (No prayer for the dying, The assassin en Mother Russia) laten nog iets van de progressieve inslag horen.

Ik heb "A" gezegd, dus nu moet ik "B" zeggen, ik mis de intensiteit van de vorige albums of ze nu staalhard waren of niet. Die intensiteit, die precisie mis ik op dit album. Het gaat er hier losser aan toe en dat vind ik verkeerd aan dit album. Het gaat er mij te losjes aan toe. Maiden moet ten allen tijden een falanx blijven, in het gelid en een constante dreiging. My God, Dave Murray die op het podium aan het wandelen gaat . Hoeft niet, ik wil zijn splijtende riffs en solo's horen.

The Assassin en Holy Smoke zijn echt geweldigen nummers, dat vind ik dan ook de enige echt goeie nummers van dit album samen met het laatste nummer van dit album Mother Russia en de rest is gewoon middelmatig tot goed.

3.5*

Ik vind deze plaat echt niet zo slecht, maar om deze nu met kanjers als NOTB of POM te vergelijken gaat me toch iets te ver. Daar zit wat mij betreft toch een behoorlijk niveauverschil tussen.

Ik heb No Prayer for the Dying nooit echt als een slechte plaat gezien. Het is natuurlijk minder dan de voorgangers, maar blijft nog steeds ijzersterk. Ik heb zelf nooit bijzonder veel gehad met de opener van de plaat, maar vanaf Holy Smoke weet No Prayer best te overtuigen. Ik had altijd gedacht dat Bring Your Daughter to the Slaughter geschreven was voor de vijfde Nightmare on Elm Street film, maar heb hem overigens niet gehoord toen ik die film keek. Mother Russia blijft een lekkere afsluiter.

Of het de vijfde is dat weet ik niet maar het nummer is indedaad geschreven voor een NoE film. Het nummer is pas later door Iron Maiden gespeeld, het was aanvankelijk een nummer uit het solo oeuvre van Bruce Dickinson. Ook Bruce heeft het nummer volgens mij nooit officieel uitgebracht pas op de her uitgaven van Tattoed Millionaire hoorde ik het nummer voor het eest door zijn solo band.

En het staat ook op The Best Of Bruce Dickinson (2 disc versie)
Overigens vind ik Maiden's herwerking net iets beter.
Met dit album wou Maiden terug naar de basis, dat was ook te merken aan de stage-setting.
Dat dit als een stapje terug wordt gezien bij de meeste fans heeft ongetwijfeld te maken dat dit de plaat was nà het meesterwerk Seventh Son Of A Seventh Son, het vertrek van Adrian zal ook wel meegespeeld hebben. Maar het blijft een goed Maiden-album met klasse-songs als het titelnummer, Public Enema Number One, Mother Russia ,...
The Assassin en Hooks In You zijn trouwens zeer ondergewaardeerde nummers.
Halfje erbij.

Het staat inderdaad op de vijfde:

evidence

Hoe het in de film verwerkt is, weet ik niet. Die heb ik nooit gezien. Was ik ook niet van plan.

Ik heb ze allemaal een keer gezien, maar ben het nergens tegen gekomen. Ik zou die vijfde overigens ook niet proberen, want die is echt slecht. Ik vind het overigens een vrij slap nummertje, hoewel dat tussenstukje wel lekker klinkt. In de clip gebruiken ze volgens mij beelden van City of the Dead, voor iemand die daarin geïnteresseerd is.

Niet het beste album van Iron Maiden, maar toch staan hier ook wel een paar aardige nummers op. Ik vind Holy Smoke bijvoorbeeld helemaal niet slecht, eigenlijk een heerlijk catchy nummertje. Dat is verder ook wel het probleem met deze plaat, het kabbelt een beetje vooruit zonder echt spannend te worden. Bring your Daughter vind ik een ander aardig nummer, het rauwe hiervan spreekt mij wel aan.

Dit album valt best nog mee. Alleen The Assassin
vind ik afgrijselijk.

De nummers die eruit springen:
Run silent run Deep
No prayer for the Dying
Fates Warning
Mother Russia

Vandaag eens uitgebreid geluisterd naar de cd No Prayer for the Dying (1990) van Iron Maiden. De opvolger van het iets mindere Seventh Son of A Seventh Son uit 1988. De productie is ditmaal erg rauw, minder glad dan op de voorganger. De songs zijn over het algemeen goed, maar er zijn amper uitschieters. Er staan ook geen bagger nummers op.
Beste (…) songs zijn: No Prayer…, The Assasin, Run Silent Run Deep en Mother Russia. Het beste vind ik echter Bring Your Daughter to the Slaughter. Ja, ja, ik weet dat het een simpel nummer is, maar de gitaren klinken hier zo rete gaaf!
Al met al geef ik dit album 3.5 sterren.

Stond ik bij zijn voorganger nog binnen vijf minuten bij de platenzaak op de stoep, bij deze heeft het jaren gekost. Eerst Bring Your Daughter als tenenkrommende singel die mij tegenhield, en toen zag ik Maiden op een kar met een paar balen hooi Holy Smoke brengen.... wat een ellende.

Uiteindelijk toch gekocht (rond 2004 pas !!!), en heb het het naar een paar draaibeurten opgegeven, alle voorgaande albums draai ik nog steeds met grote regelmaat, maar dit was voor mij het einde.

Ik heb al veel miskopen kunnen voorkomen door deze site te raadplegen. Maar soms dreig ik er juist wel eens een koop mee mis te lopen.

Bijvoorbeeld deze No Prayer. Nu toch maar eens aangeschaft want voor 5 euro...

Hoewel ik Seventh Son beter vind klinkt de opvolger toch als een verademing voor mij. Bruce zingt heerlijk rauw, de flauwe gitaar synths werden in de vuilbak gekieperd en de nummers zijn over het algemeen wat meer rechttoe rechtaan. Die aanpak bevalt mij wel.

Bring Your Daughter is wel het minste nummer maar nog goed om aan te horen. The Assassin dat zo vaak verguisd wordt vind ik zelfs echt goed. Holy Smoke is de tweede zwakste schakel maar minder dan dat wordt het verder nergens.

Ik ben dus blij met m'n reissue. Wel zonde van de niet originele hoes. Maar die is toch al niet zo geweldig.

Helemaal met je eens Kronos! Assassin vind ik dus ook een geweldig nummer. Je noemt met Bring your daughter en Holy smoke ook mijn twee zwakste nummer keuzes. De rest luistert prima weg! Misschien niet meer het topniveau van de rits albums hiervoor maar nog altijd zeer goed!

En eindelijk weer eens wat meer agressie. In Tailgunner hoor ik in enkele riffs zelfs even het vuur van de twee eerste platen terug.

Tailgunner is een fantastische opener met die heerlijke zwevende riff over de basis heen. Ook de zanglijnen zijn erg tof en compleet met de Maidenesque tongue in cheek humor. Nail that Fokker, kill that son

Tailgunner heb ik altijd tot m'n favoriete Maiden nummers gerekend! Met inderdaad die puntige agressie die wat aan de eerste albums doet denken. En wat die humor betreft; zouden ze met kill that son wellicht de Seventh son periode bedoelen? Weg met de synths en alle bombast en terug naar de eenvoud? Zomaar een gedachte...

Dat kan. Heel No Prayer For The Dying plus tour stond in het teken van het ontdoen van overbodige ballast.
Aan de andere kant zou Tailgunner ook gewoon een vervolg op Aces High kunnen zijn.

Dat kan ook zomaar het geval zijn inderdaad. Whatever, laten we het er maar op houden dat het een geweldige opener is!

Grappig, ik vond Tailgunner altijd wat magertjes en al helemaal als opener. Met Holy Smoke kwam er tenminste wat beweging en wat levendigheid in de plaat. Mijn favoriet is nog altijd Run Silent Run Deep, samen met het titelnummer.