Iron Maiden - No Prayer for the Dying (1990)

Zonet de Aardschok/Metal Hammer waarin dit album besproken werd er eens bij genomen. No Prayer for the Dying was in 1990 het album van de maand oktober en kreeg een 9/10.

Over Somewhere in Time en Seventh Son schreef men dat er behalve de vaak verguisde toevoeging van synths geen vooruitgang meer in de muziek zat en dat dit album dus een goeie terugkeer was naar de directheid en het vuur van The Number of the Beast.

Achteraf bekeken toch niet helemaal geslaagd. Hoewel ook dit album zijn plaats wel verdient naar mijn mening.

In het boekje van een maand later staat een interview met Dave Murray en Janick Gers. Volgens hen was de koerswijziging geen bewuste keuze maar ging het vanzelf zo. Onder andere door de energie van die enthousiaste nieuwe gitarist die erbij was gekomen.

Ja en waar ik nu kotsneigingen van krijg als ik Maiden live zie. Echt, wat een flapdrol is die Gers, niet te zuinig!

Destijds de Single "Holy Smoke" gekocht en daar stond ineens een cover van een earring nummer op. Wauw wat een steengoede versie van Kill me ce Soir. Als Earringfan moet ik dat toch echt wel even toegeven

Ik betrap me erop dat het album weer dringend aan een luisterbeurt toe is.

vandaag opgezet en toch is het een lekker album. Het punt is dat je deze iron maiden plaat niet na andere iron maiden albums moet draaien, want dan valt deze wel uit de toon, maar als je een poosje geen iron maiden album hebt gehoord dan moet je dit album een keer opzetten.

Het zijn kleinere compactere songs dan we van ze gewend zijn. Zeker het eerste deel van het album1 t/m 5 zijn toch goed hoor
De zin: "I''ve lived in filth and i lived in sin and i still smell cleaner then the shit you're in" ( holy smoke) is in mijn ogen toch erg raak geschoten hoor, prima betoog tegen de TV-dominees van die tijd
Het tussenstuk : The Assissin, Running silenT en Hooks in you zakt het niveau erg ver weg. Zeker met als absoluut dieptepunt Hooks in you

Bring your daughter... vind ik dan weer erg sterk, terwijl er een hoop mensen dit nummer niet kunnen aanhoren. Helaas hoor, ik begrijp dat niet echt. Het album eindigt ijzersterk met Mother Russia.

Nog een puntje van kritiek. Bruce stem klinkt af en toe wel erg overdreven over the top. Lijkt soms een beetje met opzet gedaan.

Verder een prima album

Bring Your Daughter... verdient in mijn optiek ook meer credits dan het af en toe krijgt. Over Mother Russia ben ik het niet echt met je eens. Ik vind het verreweg de zwakste afsluiter op een Maiden album.

Zoals ik al zei. Dit album moet je eigenlijk niet vergelijken met andere Iron Maiden albums. Want Mother Russia als afsluiter op dit album vind ik goed te pruimen, echter ga je vergelijken met andere Iron Maiden albums dan is het inderdaad 1 van de minste afluiters. Niet onlogisch want de afsluiters zijn stuk voor stuk goed of zelfs uitmuntend. Alleen To tame a land( piece of mind) vindt ik geen topper

Ha, en dat vind ik misschien wel de beste Maiden song aller tijden. Zo zie je maar, ieder zijn eigen smaak.

Heer Hendrik, ik ben het met Heer uffing eens

Medestanders, daar zouden er meer van moeten zijn....

Yep, ik vind Piece of Mind de beste Maiden cd (samen met NotB), maar ben daarom al een keer "afgebrand" ;-p

Inderdaad mooi dat meningen verschillen. Ik wist wel dat er verschillende mensen To tame a land een super nummer vonden en reactie op mijn bericht is dus niet onlogisch.

En Astrorocker: Piece of Mind en Number of the beast vind ik ook prima albums hoor. dus als mensen je daarom afbranden. Laat ze maar lekker!!

Ik ben het wat betreft To tame a land met de Heer Hendrik eens. Sorry Heer Uffing

Oja, Heer AstroRocker vraagd zich het volgende af: was dit de laatste Iron Maiden hoes die getekend is door Derek Riggs? Die hoezen van hem vond ik altijd schitterend om naar te kijken. De hoezen na Fear vond ik wat dat betreft veel minder fraai met als dieptepunt de album hoezen van Dance of Death en de laatste cd. Hopenlijk kunnen de andere heren er hun licht er eens over laten schijnen ????
Gelukkig heeft Heer Uffing een medestander in mijn persoontje

Deze hoes is van nog van Derek Riggs, de volgende (Fear of the Dark) is van Melvyn Grant.

Derek Riggs maakte naast de (imo terecht) afgekeurde hoes voor The Wicker Man single nog de Somewhere Back In Time cover en een impressie voor Flight 666. Kijkend naar zijn website concludeer ik dat Riggs een photoshopartiest is geworden. Zijn huidige lege, holle creaties staan in geen verhouding tot zijn vroegere werk vind ik.

Op de voorganger Seventh Son of a Seventh Son maar nog meer op deze hoes is al goed te zien dat hij zich er wat sneller van af heeft gemaakt dan voor Powerslave en Somewhere in Time. Gedaan met de talloze kleine details.

Vond de originele hoes (deze dus) beter dan de gecropte versie van de hernieuwde editie uit 1998.
Muzikaal is dit een terugkeer naar meer compacte songs maar daarom niet minder interessant. Bruce klinkt ook een tikkeltje rauwer en minder "Air-raid siren" maar schittert bijvoorbeeld in het gewedige Run Silent Run Deep. Andere hoogtepunten zijn het fantastische titelnummer, Public Enema Nr. 1 en Mother Russia. Al bij al toch nog een degelijk Maiden album. Het dreigende The Assassin is zelfs één van hun meest onderschatte nummers. Ik heb lang getwijfeld tussen 4 en 4,5*....Uiteindelijk toch dat halfje er niet bijgedaan omdat deze dan gelijkgesteld wordt met Maiden albums die toch wel een klasse hoger staan.

Dank waarde heeren.
Nog effe gegoogled op Riggs. Inderdaad zijn de laatste tekeningen van hem niet zo mooi meer als uit de jaren 80.

Dat loopt dan behoorlijk synchroom met de albums van Maiden

Dat is een rake opmerking Vielip. Ze maken nog prima albums, maar de magie ontbreekt.

Niet mee eens. Juist vanaf de terugkeer van Dickinson is er per album wat van de oude magie teruggekomen. Met voorlopig The Final Frontier als voorlopig nieuw hoogtepunt

Sorry Edwynn, ben het vaak met je eens maar over dit punt toch echt niet. Het is bij mij precies zoals Uffing het zegt; de albums zijn verre van slecht maar de magie ontbreekt volledig. Op een enkel moment na.

Ja hoor, de Maiden albums uit de 80er jaren zijn wat mij betreft de beste uit het euvre. Ze hebben iets speciaals wat er nu niet meer is.
De albums uit de 90er en 00er jaren zijn gewoon goed, niets meer, niets minder.

Kwestie van smaak wat mij betreft. De albums vanaf 2000 zijn anders en ik vind ze goed tot soms zelfs zeer goed. Natuurlijk staan er ook nummers op die minder boeien of te langdradig zijn. Maar ook op de albums uit de jaren 80 staan nummers die ik kwalitatief minder vind. Een Quest for fire bijvoorbeeld. Alleen Somewhere in time vind ik van top tot teen uitstekend.

Ik vind ook dat niets van het nieuwere werk de eerste zeven albums overtreft of zelfs maar evenaart. Echter een groot deel van de daarbij ervaren magie komt natuurlijk voort uit de factor nostalgie.

En tot dan had de band een nagenoeg perfect parcours afgelegd. No Prayer for the Dying is volgens mij een prima album, maar Iron Maiden verliest hier toch wat van hun godenstatus.

Ben het inderdaad wel met je eens dat één en ander met nostalgie te maken heeft. Maar ja, ook dat bepaald nu eenmaal tot in verregaande mate de beleving en beoordeling van muziek, toch?

Jazeker.

Misschien alleen een beetje zonde als de hang naar (of aan) nostalgie zo sterk is dat daarmee in de beleving van hun nieuwere muziek de magie volledig gaat ontbreken. Ik ben het wel ongeveer met Edwynn eens. Ongeveer, want een lineair stijgende lijn vind ik niet in de terugkeer van de magie. Daar komt A Matter of Life and Death me te gekunsteld voor over. Maar The Final Frontier als voorlopig nieuw hoogtepunt, daar kan ik me helemaal in vinden.

A Matter Of Life And Death ging al direct leven door dat geheimzinnige achtergrond verhaal rond Benjamin Breeg aan de vooravond. Later volgde de beslissende slag bij de integrale uitvoering in Den Bosch. Ik was weer een jongetje. Bij The Final Frontier duurde het wat langer tot het kwartje viel. Maar daarmee overklaste die zijn voorganger wel in mijn beleving. De algehele impact is minder dan vroeger maar bij deze platen voel ik meer extase dan bij het overgrote deel van andere recente platen die ik hoor. Tel daarbij op dat ik (denk ik) een redelijke Maidendevoot ben en je hebt mijn verklaring.
Maar we dwalen af.

Met No Prayer For The Dying heb ik een wat lastigere relatie. Enerzijds verfrissend door het back to basics geluid maar anderzijds zijn er zijn ook dat ik er niet zoveel mee te maken wil hebben. Over de gehele linie is het beslist geen slechte plaat maar als het dan back to basics en rock n roll aanpak moet zijn dan bevalt Fear Of The Dark mij nog net even meer.

tailgunner, run silent..,bring your daughter..& zeker mother russia zijn uitstekende songs. de rest gaat wel. de stem van bruce klinkt hier toch een stuk minder dan voorheen, als je een uithaal verwacht, duikt ie juist met z'n stem omlaag!

Bring Your Daughter ... to the Slaughter blijft één van de machtigste Iron Maiden tracks. Minste album voor mij uit de eerste 'Dickinson' periode, maar blijft toch goed rocken.