Neil Young - After the Gold Rush (1970)

Ik wil met alle liefde een discussie houden over vermeende warmte van de LP (dat echt onzin is), maar dan worden we er uit geschopt bij de cd bespreking van After the goldrush.

De cd is te prefereren, een cd waarbij met een beetje aandacht alles is opgefrist ofwel gedigitaliseerd, geeft de meest getrouwe klank met betrekking tot hetgeen de artiest heeft bedoeld.

Een LP met krassen mag warmer klinken, dat komt dan vooral omdat je gevoel denkt dat je naast een open haard zit. Krassen en tikken zijn niet de bedoeling geweest van de artiest, zelfs niet van Neil Young.

En After the goldrush zou beter klinken na digitaal te zijn geremastered, net als een schoongemaakt schilderij: je hoort (of ziet) weer wat de artiest oorspronkelijk heeft gemaakt.

Neil's beste !

Oneens, maar ik ben wel benieuwd waarom je dat vindt. En heb je toevallig Rust Never Sleeps, Everybody Knows This is Nowhere en vooral On the Beach al eens gehoord ?

stijn, ben het met jeens Everybody knows is zijn mooiste

Jongens, ik ken ze allemaal en het is o zo moeilijk om de beste te kiezen van Neil Young. Ik heb dat in de loop der tijd zoveel keer bij moeten stellen en zou het nu nog moeilijk vinden . Misschien vordt de volgende nieuwe ( nog op te nemen) wel de beste. Heel lang twijfelde ik tussen Harvest en After The Goldrush. Comes A Time vond ik toen weer een tijd de beste. Ik vind momenteel Prairy Wind toch ook weer erg goed. Neil weet ons steeds weer te verrassen. Als ik moet kiezen tusen ATGR en Ht kies ik voor After The Goldrush, maar hou het op de nog op te nemen "nieuwe" Lekker de optimist uithangen, dan komerr er nog nieuwe Youngs

After The Gold Rush en Southern Man de toppers? Voeg daar maar gerust ook Don't Let It Bring You Down en Birds (!) aan toe. Wat op het eerste gehoor niet erg bijzonder klonk, begint zo langzamerhand tot een erg mooi plaatje uit te groeien.

@ Stijn_Slayer:
Ik ben meer van de 'acoustische' Neil, maar moet ook eerlijk bekennen dat ik maar een klein deel van zijn repertoire bezit.

Op de een of andere manier grijpt deze plaat me meer dan bijvoorbeeld Harvest, Freedom of Comes a Time zo te zien ben ik overigens niet de enige).

De 3 die jij noemt ken ik (nog) niet, maar gezien de goede recensies zal daar nog wel verandering in komen. Als het zover is zal ik daarover mijn mening geven.

Ik heb dit album na een aardige tijd weer eens afgespeeld en hoewel ik het aan de ene kant een mooi/goed album vind, vind ik het aan de andere kant "ergerlijk geneuzel/gezeur" van ome Neil; dit blijft voor mij een album met dubbele gevoelens. Ik weet niet.......

Ik kan de meeste nummers op dit album 'los' niet zo goed waarderen, maar als ik de CD in z'n geheel draai lijkt alles wel weer te kloppen. Only Love Can Break Your Heart bijvoorbeeld wordt dan inderdaad erg zeurend, terwijl ik er anders geen last van heb. Erg vreemd.

Maar over het algemeen vind ik alleen Oh Lonesome Me een misser. Dat nummer kan ik echt niet waarderen, en dat wordt alleen maar erger elke keer dat ik hem hoor.

Ja, dat nummer skip ik wel eens. Ik moet wel zeggen dat (en dat heb ik ook bij OK Computer gezegd) het wat afhankelijk is in wat voor 'mood' ik ben en dat kan soms negatief, soms positief werken.

Weet niet goed wat het is, maar deze plaat weet me lang niet zo te pakken zoals Harvest. Er staan teveel nummers op die me niks doen en vind het soms zelfs zeurderig en rommelig. Toch is deze plaat nog ruim voldoende dankzij Souhern man en Birds..

Nog nooit zo'n briljante zeur gehoord als Neil Young, waarvan deze plaat de kroon zo'n beetje spant. Want wie kan er zo oefenloos zeuren in nummers als After the goldrush, Birds of Oh lonesome me, dan nog niet eens te spreken over het briljante I believe in you. De mooiste zeurplaat ooit gemaakt.

Vind ik wel leuk gevonden, maar ik laat 'm toch wel vaak links liggen; voor mij slaat de balans net te veel door naar het zeurderige...

Het mooiste is ook gewoon: hij komt er mee weg

Neil Young, ik heb er maar een beetje een rare band mee. Ik ken het album Harvest al erg lang en ondanks dat ik het altijd wel goed vond, zette ik het nou niet echt bepaald vaak op. Vorig jaar heb ik hem zelfs live gezien en in tegenstelling tot het gros van de mensen, vond ik hem hopeloos arrogant en ongeïnspireerd. Maar toch heb ik laatst blijkaar het licht gezien. Harvest, Live At Massey Hall en deze, allemaal heb ik ze inmiddels op 4,5* staan. En niet voor niks! Op de een of andere manier weet hij me nu wél echt te raken.

De opener is meteen al een schot in de roos. Een van de beste nummers van de heer Young, mijns inziens tenminste. Tekstueel vind ik het in ieder geval erg sterk. De songstructuur is overigens niet bijster interessant, maar het luistert erg makkelijk weg, en brengt je meteen in de sfeer waarin je wil zitten als je Neil Young gaat luisteren.

Die sfeer wordt meteen voortgezet in het mooiste nummer van het album, namelijk After The Gold Rush. De (overigens niet al te beste) stem van Neil Young komt hier volledig tot zijn recht. Voor mij is dit hét nummer waar alle singer-songwriters een voorbeeld aan mogen nemen, prachtig gewoon!

Daarna Only Love Can Break Your Heart. Het vloeit allemaal zo vanzelfsprekend in elkaar over. Alsof het zo voorbestemd is. Geniaal gewoon. Het mag misschien zeurderig klinken, maar daarvoor luister je naar Neil Young, is het niet? Het zit qua 'swing-gehalte' een beetje tussen de eerste twee in, maar vormt daarom misschien ook wel zo een logisch voortvloeisel.

Southern Man rockt dan weer meer. Die tussenstukjes, waar Neil Young tegen het schreeuwen aanzit, maken het nummer helemaal en zorgen er voor dat het ook echt blijft rocken. Prachtig nummer met ook een erg mooie solo. Zoals Stijn_Slayer al zei, het klopt gewoon allemaal.

Till The Morning Comes is voor mij dan weer meer een intermezzo, maar een verdomd goeie! Het nummer heeft natuurlijk niet veel om zich heen, maar weet wel te boeien. Misschien komt het wel door de trompet, ik weet het niet. Maar het is in ieder geval erg goed opgebouwd.

Oh, Lonesome Me ligt weer meer in het straatje van After The Gold Rush. Een beetje meelijwekkende en sentimentele tekst, maar daar kan ik me niet aan storen. Het gevoel druipt er van af, en dat spreekt me gewoon heel erg aan. Misschien is dat ook wel het sterke punt (want dat zal hij toch wel een moeten hebben) van Neil Young. Hij brengt alles zo enorm overtuigend en ik heb echt het idee dat ik daar in de VS midden in de woestijn op een ranch naar hem zit te luisteren, geniaal!

In tegenstelling tot Oh. Lonesome Me, is Don't Let It Bring You Down niet bepaald sentimenteel en meelijwekkend en dat merk je meteen. Toch weet Neil Young erin te slagen het allemaal niet cliché te laten klinken. Het klinkt gewoon goed.

Dan Birds, begint met een prachtige piano-intro. Ik ben heel erg van de sferen die gecreeërd worden en daar zit het hier zeker wel goed mee! Het ligt weer in het straatje van After The Gold Rush en dat bevalt me wel. Gewoon, rust, alsof hij het kunstje al 30 jaar beheerste.

When You Dance I Can Really Love is misschien wel het meest rockende nummer op het album. Ik merk dat ik meer van de ballads ben, maar deze gaat er ook heel erg goed in. Het enige jammere vind ik, zijn de sfeer-wisselingen. Het 'rockende' wisselt zich af met de ballads, waardoor er niet echt één sfeer wordt gecreeërd, iets wat me bij dit nummer toch wel duidelijk word.

I Believe In You, als ik er dan één zou moeten aanwijzen, dat het minste nummer zou zijn, dan zou het deze maar worden. Eigenlijk is met het nummer niks mis mee, en menig artiest zou er trots op mogen zijn. Maar helaas blijft dit nummer het minste hangen van alle nummers, en dat is toch wel jammer.

Maar goed, dit klein foutje wordt natuurlijk weer meteen goedgemaakt met een enorm goede afsluiter. Met Cripple Creek Ferry eindigt Neil Young zoals hij begonnen is op dit album. Een redelijk kort, maar wel opgetogen nummer, wat het toch wel speciaal maakt.

Al met al dus een érg goed album. Ik heb getwijfeld over de 5*, maar helaas moeten we streng zijn en vanwege het ontbreken algemene sfeer én vanwege I Believe In You, toch maar 4,5*

Je hebt van die platen die je direct aanspreken. Nou, dat was hier niet het geval.

Het was een eventjes wennen. Neil Young die wat vals zingt, wat in Harvest geen storende factor was, maar hier in het begin wel. Met name op het titelnummer. Daar kwam gelukkig verandering in. In tegenstelling tot Harvest staat hier geen nummer van het niveau Old Man, maar daar tegen over staat dat hier ook geen nummer als There's a World te vinden is. Maar wat deze plaat beter maakt is dat het een mooier geheel is.

Mooiste nummer vind ik Don't Let It Bring You Down. Prachtige tekst vooral. Ik zie het precies voor me: Neil Young lopend door de straten van... tja New York ofzo en merkt alles wat hij om zich heen ziet. Maar hij stopt niet, hij blijft lopen, maar hij vergeet het niet. En zingt erover zoals alleen hij dat kan.

4,5*

Dead man lying by the side of the road
With the daylight in his eyes
....

Blind man running through the light of the night
With an answer in his hand
Come on down to the river of sight
And you can really understand

Tell me lies later,
come and see me
I'll be around for a while.
I am lonely but you can free me
All in the way that you smile -

Tell Me Why is ook mijn favoriet hier en dit hele album heeft bij mij toch net de voorkeur boven Harvest; ik mag trouwens Tell Me Why zelf ook graag 'tokkelen' op mijn akoestische gitaar, maar kan lang niet zo goed 'neuzelen' als de heer Young....

En what about Cripple Creek Valley??? Een "meesterwerk" van 1.33 minuten!!!!!!!!

Ik dacht dat ze huilde maar ze was haar nagels aan het vijlen.

Zo, de kop is eraf en dit is stop nummer drie op mijn nochthans redelijk blije queeste door het oeuvre van Neil Young. Het eerste wrak moet ik nog tegenkomen, ook al viel de eerste samenwerking met Crazy Horse een beetje tegen. Zie mijn verhaaltje aldaar. Mild optimisme heerst.

Na drie albums heb ik al wel het eerste pareltje gevonden. Oh Lonesome Me, waarvan ik alleen de M. Ward sleepversie kon, die aangenaam was. Ik werd wel een beetje kriebelig van Lucinda's harde zwelgkreun, maar buiten dat kwam de mottige gezelligheid wel aan.
Het smeulende haardvuur en de gele foto's met vetvlekken en vochtige opazetels haal ik hier wat minder uit, maar dat is niet per se erg. Dit is toch gezelligheid van een ander soort. Gezelligheid om (nog steeds) een steak bij aan te laten branden. Gezelligheid met een melksnor.
Let ik liever niet te veel op de zeiktekst, maar geniet van de fijne melodie en de oe-koortjes, die voor de verandering wel min of meer gesmeerd lopen.

Ik zou me in deze graag willen aansluiten bij Ad Brouwers en het allicht arbitraire verband dat hij legt tussen kraken en piepende platen van vyniel en warmte dan wel charme aan de andere kant. Check ook Music Tapes for Clouds and Tornadoes van vorig jaar. Ik zal ter zijner tijd daar nog een verhaal plaatsen. Voor wie nieuwschierig: Julian Koster deelt een soort van zelfde stem met Neil Young.

Ik hoorde Everybody Knows this is Nowhere en zag een roestige cowboy afkeurend naast een korstige beenham staan. De beenham hing over een houten hek.
Zo nu en dan borduurt deze plaat verder op diezelfde waardeloze gaarheid (southern man), met dit verschil dat de liedjes wat meer compact zijn en er meer nadruk ligt op de melodie. Soms slaat dat een klein beetje de seniele kant uit, zoals op Till the Morning Comes. (octopus' garden). Gelukkig draait het na tachtig seconden zelf de kraan dicht.

Waar ik ook blij mee is dat de afgrijselijke oe-la-la koortjes geheel verdwenen zijn, waarvoor hoera. De broodroosters en tosti-ijzers blijven dit keer onversterkt. Al met al, echt verschrikkelijk wordt het nooit, laat staan echt hemels.
Ik zou het willen doen met 'solide', of 'aangenaam'. Keurig werk, keurig werk.

Ik gooi mijn sokken over de verwarming.

Volgende dan maar.

En ja hoor, het kwartje is dan toch gevallen! Ook dít is weer een prachtig nummer! 5*

Mooi stuk geschreven, Roelof. Heel speciaal! Hulde daarvoor. Dit meen ik oprecht!!!!!

Dit is nu het derde Neil Young album dat ik beluisterd heb en ik ben hier net wat minder onder de indruk van. Maar nog steeds vind ik het een erg goed album. Op de een of andere manier weet Neil mij iets minder te raken, ik vind hem soms wat zeurderig zingen. Toch vind ik hem op het grootste gedeelte van de plaat wel weer erg sterk overkomen en ben ik ook over After the Gold Rush erg positief. Naast de zang die ik dus regelmatig wel erg goed vind, doet de instrumentatie ook weer goed haar werk. Het is met name de piano die perfect bij de zang van Neil past.

Ik vind het geweldig, dat jongeren zich verdiepen in Neil Young, maar ik kan jullie nooit uileggen hoe die muziek "aankwam". in die tijd. Toen analyseerden wij die muziek niet, wij ondergingen het.

Het gevoel dat ik over een jaar of 20 pas zal kennen, als ik aan mijn kinderen de muziek van bijvoorneeld CYNE laat horen. Toch denk ik wel dat ik je snap . En toch roept Harvest bij mij wel een geweldige sfeer op en hetzelfde geldt voor On the Beach. Dus of dat gaat nog bij dit werk van Neil komen, of ik vind dit daadwerkelijk gewoon net een fractie minder.



Die ga ik onthouden!

Heb gisteren de HDCD remaster beluisterd in de platenzaak. Ze heten nu de 'Official release series' van de NYA en dit is dus nummer 3. Moet zeggen dat het goed klonk, maar hoe representatief dat is in een drukke platenzaak met een koptelefoon op weet ik niet. Enfin, ik moet nog maar even wachten tot ik ergens een download vind dan kan ik het op mijn eigen set vergelijken.

Het zou me overigens niks verbazen als het via BD-live beschikbaar komt...

Vind dit album prachtig en ook Harvest en wilde even kijken hoe een ander album van Neil scoorde namelijk ZUMA (prachtalbum: Cortez the Killer!!) Nergens te vinden....Slordig!!!

Hij staat er gewoon hoor: Zuma.

niet bij zijn reguliere albums dan

Graag gedaan .