Iron Maiden - Seventh Son of a Seventh Son (1988)

Het zijn er meestal twee.

En Gogmagog. Met oa Paul DiAnno en Clive Burr.

En White Spirit ook nog.

Gogmagog was verrekte slecht trouwens. Was ik alweer vergeten.

Gers speelde alleen niet op Seventh Son. En daar ging het hier nu net wel over.

Het singeltje The Evil That Men Do is er eentje die mij nog niet verveelt. Vooral het patsen van Dickinson is te gek. Er was ooit een tijd dat The Evil That Men Do gewoon in de dagprogrammering van Hilversum 3 zat. Niet te geloven toch?

Ja dat was vrij ernstig haha. Wel een prachtige line-up! Maar dat biedt verder geen enkele garantie blijkbaar.

Maargoed Seventh Son dus. Laatste met Adrian en sindsdien is het met mij en Maiden nooit meer helemaal goed gekomen. De magie was weg, al vond ik de meer recht toe recht aan aanpak op No Prayer nog best lekker klinken. Daarna werd het echt steeds minder en minder. Op Seventh Son hangt gewoon een hele bijzondere sfeer die ongeëvenaard is. Dit icm sterk songmateriaal maakt dit een topplaat.

Ik vind Maiden op dat album alles behalve krachtig voor de dag komen. Ligt voornamelijk aan de in mijn oren wat tamme productie. Tel daar bij op de nodige half geslaagde nummers en je houdt op z'n best een redelijk album over. Maar daarover is bij het betreffende album al genoeg discussie (geweest).

Zeker niet nee.

Al vergeten ze hier wel Leatherwolf.

Dat was één vd eerste waar ik aan dacht...

...én April Wine in de jaren '80, Myles Goodwyn, Gary Moffet en Brian Greenway.

Whisbone Ash zie ik er ook niet bij staan geloof ik.

De Outlaws!

Them van king Diamond is inderdaad de volwaardige opvolger van de megakraker Abigail, toch blijf ik het jammer vinden dat hij destijds Mercyful Fate heeft verlaten want MEN!!!!! wat was dat een goeie band. De laatste zin van jou ben ik het helemaal mee eens. Zelf graaf ik ook voortdurend in het verleden. Waren er vroeger bands die hun inspiratie uithaalden in de Who, Deep Purple, Led Zeppelin, Black Sabbath, Judas Priest, Black Sabbath, Uriah Heep, AC/DC, Kiss, Iron Maiden en Thin Lizzy. De gevolgen lieten zich raden in de jaren tachtig en negentig. Heel veel goeie metal bands, tegenwoordig moet je er echt naar zoeken naar goeie metal bands van deze tijd. Het zijn er wel minder, maar ze zijn er wel degelijk.

tm Seventh Son zijn alle albums voor mij magisch. Af en toe een misser (Can I Play...), maar toch. Daarna werd het goed, slecht, redelijk en goed. Maar nooit meer magisch.

Can I play with madness is inderdaad het slechtste nummer van het album. Er is nog 1 singel van dat album : The evil that men do . Die vind ik heel wat beter maar die staat wel een stuk lager. Hoogste positie nummer 34 en slechts 3 weken uitgehouden in de top 40. Wasted Years vind ik ook veel beter dan Can I play with madness.

Ik vind Can I play with madness geweldig! Ze kunnen het live alleen nooit waar maken maar soit...

Haha, al die live-uitvoeringen klinken maar matig inderdaad. Leukste van het nummer is natuurlijk die samenzang, maar als je dan vervolgens Harris live hoort schreeuwen... Duidelijk ook een nummer wat flink lijdt onder het hogere tempo waarmee Maiden de nummers live speelt, daardoor verliest het nummer een hoop charme.
Vond het vroeger ook maar een matig nummer, maar nu vind ik het een van hun gavere singles!

Ik had vroeger wel zo'n grote poster van de singlehoes in mijn crypte hangen.

Nou als er 1 album van Iron Maiden valt onder tamme productie dan is dat No prayer for the dying wel, wat een flut album. Zeer matige songs. de singel Holy smoke is dan nog aardig, maar de carnavalsmetalachtige Bring your daughter to the slaughter is helemaal een aanfluiting. De top 2000 lijst van 2023 legt de feiten genadeloos bloot : Fear of the dark 4 plaatsen gestegen naar 161, Wasted Years 61 plaatsen gestegen naar 528, The Trooper 5 plaatsen gestegen naar 507 en Can I play with madness 42 plaatsen gezakt naar 597. en als het aan mij ligt mag The evil that men do en Seventh son of a seventh son ook wel de top 2000 in, 2 krankzinnige goeie nummers.

No prayer for the dying heeft juist een lekker krachtige en felle productie vind ik. Zeker vergeleken bij Fear of the dark. Dat je de nummers an sich niet veel aan vind staat los van de productie. En Holy smoke dan wel aardig noemen en Bring your daughter doodleuk wegzetten als carnavalsmetal volg ik ook maar slecht. Trouwens, de top 2000 hoeft voor mij niks te bepalen. Dat Maiden erin staat is erg leuk maar meer ook niet.

Ik weet niet waar je vandaan komt, boven of onder de rivieren. Maar als je op een carnavalsparty bent en ze draaien Kamerbreed tapijt van Barry Hughes en daarna Iron Maiden met Bring your daughter to the slaughter, het zal je maar over je dochter worden gezegd maar dit terzijde. Dat gaat naadloos in elkaar over en andersom. Bring your daugter is een echte meezinger en zeer geschikt voor de polonaise. Het top 2000 publiek - ik hoor daar overigens niet bij- is duidelijk en gaat steeds verder terug naar de tachtiger jaren als het gaat om Iron Maiden. Zelf hoop ik nog dat er nummers van Iron Maiden in komt onder het Paul Di'Anno tijdperk. Anno nu teer ik daar nog steeds op pure NWOBHM, dit terzijde. De singel Be quick or be dead van van het veel betere Fear of the dark album is achteraf niet geschikt als singel voor de gemiddelde luisteraar maar wel een heel mooi en goed nummer voor de metalfan. Nummers waar ik niet veel aan vind staat wel degelijk in verband met de productie. Van de negentiger jaren is Fear of the dark het enige hoogtepunt, de rest kan je vergeten.

Fear Of The Dark staat wel in de top 2000. En niet voor het eerst. Voor wie het boeit.

Overigens ben ik wel gek op The X Factor. Vooral Sign Of The Cross en Blood On The World's Hands zijn te gek.

Wat dat allemaal met Seventh Son te maken heeft, weet ik eigenlijk niet.

[quote]Satriani/vai schreef:


Bring Your Daughter... was in eerste instantie een solo nummer van Bruce Dickinson en geschreven voor de soundtrack "A Nightmare on Elm Street 5: The Dream Child".

https://www.youtube.com/watch?v=qDCYv49irSM&ab_channel=THEDREAMASTER

Het was Steve Harris die het nummer voor Maiden wilde hebben en verzocht Dickinson het niet op zijn eerste solo album te zetten. De tekst is geïnspireerd door de poem “To His Coy Mistress” van Andrew Marvell. Dus de titel niet al te letterlijk nemen....

Maar we zitten nu allemaal bij het verkeerde album te schrijven, dacht ik zo.

1988 was qua albums een belangrijk metal jaar, de albums die jij vermeld ben ik het helemaal mee eens. Vicious Rumors, Scorpions en Crimson Glory heb ik via spotify beluistert. Er werden heel wat goeie albums op deze site benoemd. Maar er word 1 vergeten : Suicidal Tendencies : How will I Laugh tomorrow... is ook een goed album. Als laatste : Operation Mind crime van Queensrÿch is de album van dat jaar. Metallica met Master of puppets in 1986 en Def Leppard met Hysteria in 1987 gingen Queensrÿch voor. Over Seventh son of a seventh son : ben het voor en groot deel wel met je eens. Echter ik ben iets enthousiaster over dit album. Als je de gitaar synthesizers erbij weg denkt is het een beter album. Die worden veel vaker op een verkeert moment dan op een goed moment ingezet. Het titelnummer is overduidelijk het beste nummer. Hard,meedogenloos en tegelijkertijd meeslepend. In dat middenstuk wordt tijdens het baswerk de gitaar synthesizer op een goed moment ingezet. Daarna het harde gedeelte met gitaar solo's over en weer.
tijdens het outro met die dubbele gitaarrifs jengelt die gitaar synthesizer er weer doorheen wat naar mijn mening geen toegevoegde waarde heeft. Qua gitaarrifs doet dit nummer samen met Infinite dreams mij wel denken aan Hallowed be thy name. Moonchild, Evil that men do, The Prophecy met dat prachtige akoestische outtro zijn ook goeie nummers. The Clairvoyant zit ook een mooie gitaarrif in maar die wordt weer om zeep geholpen door dat gejengel van die gitaar synthesizer. Only the good die young prachtige afsluiter. Ook hier worden de gitaarrifs weer om zeep geholpen door dat gejengel van de gitaar synthesizer. Ondanks dat vind ik dat een goed nummer, het feit dat de bas solo niet echt goed uit de verf komt neem ik op de koop toe. Al met al een goed album en ook niet meer dan dat, en na dit album hebben ze de gitaar synthesizers bij het vuil gezet. Ze hadden ze tijdens de opname van Somewhere in time al in de container moeten gooien en gewoon weer moeten overgaan op de vervormde gitaar. Naar mijn mening voegt de gitaar synthesizer weinig tot niks toe. En dat is zonde, zonder gitaar synthesizers had dit album en Somewhere in time veel beter geklonken. Ook kwamen de gitaarrifs beter naar voren zonder het te worden overgoten door de gitaar synthesizer. Maar al met al aan gitaarrifs is op dit album geen gebrek, een 3.5.

Operation: Mindcrime hoe kon ik die vergeten, mijn nummer 1.

Het is maar hoe je de synths gebruikt, op de voorganger stoorde het me totaal niet. Maar ben niet helemaal objectief, op deze plaat hier storen mij meerdere dingen, toen en nu. Dat zal dan ook wel niet meer veranderen. Juist bij Only The Good wordt mijn irritatiegrens flink overschreden, welk een werkelijk vreselijk jolig kut refrein heeft dat zeg.

Dat is grappig metalmike, wat jij met only the good( vind het ook geen top nummer hoor maar te doen)hebt heb ik met heaven cant wait op de voorganger van dit album. Door vele bejubeld album. Met dat album heb ik dan weer een haat liefde verhouding hahaha. Wat vind ik dat een verschrikkelijk refrein en nummer. Het somewhere in time album heb ik weer stukken minder mee dan dit album. Op dit album valt alles op zijn plek. Oké mijn favoriete maiden album is powerslave. Maar seventh son staat zeker in mijn top 3 maiden albums.
1. Powerslave
2. Number of the beast
3. Seventh son...

Klopt, ook dat refrein is niet geweldig en helemaal dat whohohooo is een gruwel. Muzikaal gezien ook het minste, op het ook door mij absoluut bejubelde album...

In 1998 toen met Blaze Bailey speelden ze dat nummer ook en tijdens dat Whohohoooo!!! kwam de harde kern van Westham United - door Iron Maiden vermoedelijk ingehuurt- het podium op. Ondanks alles was het een goed concert aangezien Iron Maiden in die tijd nogal onder vuur lag vanwege Blaze Bailey. Ben het met je eens Heaven can wait kan mij ook niet bekoren, datzelfde geldt ook voor The sea of madness!!!

Bij Only the good die young gaat het bij mij hoofdzakelijk om die krankzinnige mooie gitaarrif. De top 3 van jou is wel opvallend.
Bij mij is de top 3
1 Peace of mind
2 Killers
3 Iron Maiden
Zo zie je maar weer dat de meningen totaal kunnen verschillen

"Sea Of Madness" vind ik dan juist weer weergaloos . Refrein, vers, Bruce, echt alles hahaha...

Volgens mij moet er even wat recht gezet worden hier. Puur voor de sfeer werden er voor dit album de nodige keyboards gebruikt. Niet om de gitaarpartijen te vervangen, maar ter ondersteuning. Op Somewhere In Time werden wel gitaarsynthesizers ter vervanging van echte gitaren gebruikt.

Keys uit de synth of van gitaar-apparatuur maak mij zelf ook helemaal niet uit en synthesizers zijn ook voor mij niet een storende factor, dat zijn andere dingen aan de plaat. Bestaan überhaupt ook weer verschillende verhalen over, of "ze" nu wel of niet hier gebruikt zijn. Interviews, overlevering en wiki spreken elkaar soms weer tegen, dat is soms best irritant. Doet er op het end verder ook weer niet zo heel veel toe. Vind het zelf best cool dat ier ets dergelijks als een guitarsynth bestaat, alles valt en staat verder alleen maar wat je ermee doet en hoe dat overeind blijft in de compositie en het algehele geluid.