Yes - Relayer (1974)

Let op mijn woorden: zodra M.Nieuweboer de B-kant ook gehoord heeft, vindt hij ergens een reden om op te merken dat Uriah Heep het beter gedaan heeft en dat die er helaas nooit de erkenning voor gekregen hebben.

Overigens mag ik zijn prikkelende stukjes doorgaans graag lezen.

Aha, dan stel ik nogmaals de vraag: wijs mij eens precies aan wat er symfonisch is aan GoD? Een sonatevorm (inleiding, expositie, doorwerking, reprise en coda) is er niet; een rondo of een scherzo al helemaal niet. Noem mij eens één thema dat aan een klassieke compositie is ontleend (en nee, niet de covers van Stravinsky's Vuurvogel en Händel's Messiah)? Waar vinden we op GoD klassieke compositietechnieken terug, zoals fuga, contrapunt en hoketus? Ik heb Yes zelfs nog nooit op een crescendo of decrescendo kunnen betrappen, al geef ik meteen toe dat ik niet alles ken.
Van DP kan ik de klassieke invloeden daarentegen direct aanwijzen. Neem Speed King (versie In Rock): Jon Lord parafraseert Bach. Neem Child in Time: het beroemde crescendo bestaat uit variaties op een thema. Neem Highway Star: Ritchie Blackmore's gitaarsolo is geënt op een akkoordenschema van Bach; de herhaalde en omhoog gaande riedeltjes zijn door Vivaldi al in praktijk gebracht. En dan noem ik nog niet eens het Concerto for Grouppo en Orchestra of de Gemini Suite, die ik trouwens op zijn best interessante mislukkingen vind. Zolang ik geen tegenvoorbeelden krijg - en geen enkele Yesfan heeft mij die in 30 jaar tijd kunnen geven - houd ik staande dat DP meer recht heeft zich symfonisch te noemen dan Yes. Met de term progressieve rock kan ik wel instemmen, want Yes exploreerde inderdaad nieuwe muzikale gebieden in de muziek. Maar ja, UH wordt ook progressief genoemd en dat vinden veel Yesfans natuurlijk weer niet leuk.

Die Musician is een kiek, zoals we in Suriname zeggen. Ik waardeer GoD redelijk positief - en Ancient al helemaal - en nog is hij niet tevreden. Dat komt wellicht door een te sterke identificatie. Dan staat vier sterren voor Yessongs natuurlijk al snel gelijk aan afbranden. Voor zijn betere begrip: als ik muziek als hardrock bestempel bedoel ik dat positief. Nou ja, eigenlijk is hij erg amusant. Laat hij vooral doorgaan met zijn schrijfseltjes, dan kan ik nog wat vaker lachen.

Neem dan Casartelli, die heeft mij door. Bv. verwacht ik van niemand dattie het met mij eens is. Maar nee, UH zou Sound Chaser nooit van zijn leven gespeeld kunnen hebben. Daar hebben Box, Hensley en Kerslake de vaardigheden niet voor. Al zou het wat zijn om Byron Sound Chaser te horen zingen. Potverdrie, ik moet er nog een paar keer naar luisteren om het precies door te krijgen en dat is me bij Yes nog niet eerder overkomen. To be over daarentegen vind ik oninteressant; ik heb zelfs geen zin om er iets lelijks over te schrijven.

We beginnen voorzichtig met 3,5 ster want ik ben er nog niet van overtuigd dat Relayer net zo goed is als Yessongs. En Musician, let op: dat is zeer dicht bij het gemiddelde! Misschien kom ik er zelfs nog bovenuit, al is er ook een kansje dat er nog een halve ster afgaat.

het gebruiken van klassieke motieven is maar 1 kentmerk van symfonische rock. andere kenmerken zijn wel op dit album van toepasing.



lang uitgesponnen liedjes JA
vol tempo en themawisselingen JA

hardrock is het zeker niet



nergens word er geprobeert de maxium geluidsvolume van bijvoorbeeld de gitaar te halen.

dus ja ik noem het liever symfonisch als je het niet erg vind

Beste M Nieuwenboer,

Waarom zou Yes aan allerlei eisen moeten voldoen, qua het maken van muziekstukken?

Zij citeren uit eigen werk, ik zou niet weten waarom ze iets zouden moeten doen met Vivaldi, waarom ze met meer thema's, schema's, compositietechnieken of wat dan ook moeten werken.

Ze hebben hun eigen klassieke werk geschreven. En daarvoor vinden wij Yes heel erg goed. De ene cd wat beter dan de andere.

En dat mag iedereen ook vinden.

Jij bent degene die Yes en zijn individuele leden afbrand, ik hoef toch niet meer te verwijzen naar alle stukjes die je inmiddels over hen hebt geschreven?

Je kunt dan inmiddels jaren doen over het afluisteren van één cd en vervolgens terugkrabbelen over je beoordelingen, daar word ik verder niet warm of koud van.

"Geen enkele Yes van heeft in 30 jaar tegenvoorbeelden gegeven". Nee, vind je het gek. Afgezien de vraag of ze je serieus moeten nemen, is het de vraag waarom ze dat zouden moeten doen. Yes is Yes. Als jij ze wil laten passen in één van je hokjes, prima. Wij vinden alleen Yes meer dan voldoende.

Je mag me ook nog beledigen en mij kiek noemen; helaas is mijn achtergrondkennis van Suriname matig, ik weet niet wat het betekent. Maar zal vandaag eens om mij heen vragen, dan weet ik of ik mij beledigd moet voelen.

Je bedoelt zoals Dazed and Confused, Salisbury, Paradise/The Spell, Child in Time en Space Truckin' ? Misschien zelfs War Pigs? Ik vind het helemaal niet erg als jij Yes symforock noemt, maar ben nog nooit een definitie tegengekomen die bv. Gates of Delirium, Heart of the Sunrise, Perpetual Change en Roundabout onderscheidt van bovengenoemde titels. Dat is mijn punt en dat staat los van elk waarde-oordeel.
Sommige Yesfans vinden het daarentegen wel erg als ik Yes hardrock noem. Musician gebruikt dan het woord afbranden en negeert het feit dat ik de instrumentalisten consequent virtuozen noem. Virtuoos = technisch zeer bedreven uitvoerend kunstenaar; ik zie niet helemaal in waarom die betiteling gelijk staat aan afbranden. Misschien prefereert Musician het woord god. Daarom is zijn weerwoord zo pathetisch.
Dat ik genadeloze kritiek uitoefen is eveneens een feit. Dat doe ik echter met elke band en ik ga voor Yes geen uitzondering maken. Ik schrijf echter geen enkele band voor hoe muziek te maken; dat is een belachelijk idee, dat alleen in het hoofd van de kritiekloze Yesfan op kan komen. Ik wijs de sterke en zwakke punten aan en houd daarbij geen rekening met lange tenen.

Afijn, ik had beloofd om nog eens op Sound Chaser terug te komen. Het kwartje is gevallen of liever gezegd: ik weet nu waarom het kwartje niet wil vallen. Sound Chaser is geënt op jazz en daar begrijp ik geen ene moer van. Vraag me niet of het hardbop of freejazz of een ander subgenre is - er is een jazzrichting die vol zit met drukke loopjes. Op mij maakt dat helaas een incoherente indruk en ik weet al jaren dat dat aan mij ligt, net zoals ik geen gevoel heb voor de muziek van Bach.


Gates of Delirium blijft volgens deze omschrijving prima hardrock, het zit vol met hard klinkende distorted electrische gitaar, net als bovengenoemde composities. Ik zie geen reden om mijn beoordeling van 3,5 ster te veranderen.
Het compliment van Musician als zouden dit mijn hokjes zijn moet ik echter afslaan - ik heb de geciteerde definities niet zelf bedacht.

Heb je een maand moeten nadenken over dit antwoord?

Ik heb Yes nooit symforock genoemd. Nog eenmaal zal ik het zeggen: Yes is Yes, is niet in een muzikaal hokje te stoppen; je vindt het leuk of niet en als fan vind je de ene cd beter dan de andere.

Van de week heb ik Kaztor nog beloofd een keer extra naar Relayer te luisteren. Er blijft naar mijn mening te weinig aanstekelijke muziek zitten in Relayer en ik geef Patrick Moraz de schuld, ook van het jazzy achtige tweede nummer

Knulletje, denk je nou echt dat ik niets beters te doen heb dan een maand lang over Yes en jouw meninkjes na te denken? Het is 25 november, Surinaamse Onafhankelijkheidsdag, dus ik had wat tijd over. Vanochtend heb ik deze draad weer eens doorgenomen, ook omdat ik daar toevallig zin in had. Jouw onbegrip hiervoor is veelzeggend.
Sommigen proberen te bevatten waarom ze iets leuk vinden of niet, jij blijkbaar niet. Dat mag. En op Yes kan men heel goed allerlei muzikale begrippen toepassen (dat mag ook en wie ben jij om dat te proberen om te verbieden?), tenzij men Yes een goddelijke status toekent.
Blijkt toch dat jij degene bent die Relayer en een kortstondig lid afbrandt, niet ik. Het is typisch Yes-snobisme om Moraz de schuld te geven, alsof hij verantwoordelijk is voor elke noot op deze schijf.

Wat een gezeur hier.
Gewoon 5 sterren; alleen al om Gates of Delirium.
Ik hoop dat ze hier ooit weer optreden (misschien volgend jaar, als Jon Anderson weer 100 pct fit is??)

helemaal mee eens geweldig nummer : gates of Delirium. het begin en het eind van een fictieve oorlog is geweldig in het nummer weergegeven. Wakeman word wel gemist maar daar komt ook een ander geluid voor in de plaats. of wat dacht je van het eindnummer to be over. lekker rustig en een mooi eind van het album.

alleen sound chaser is iets te druk een chaotisch voor mij

Het word voor mij dus

5* gates of delirium
3* sound chaser
5* to be over

komt uit op ongeveer 4.3 * maar omdat gates of delirium 20 minuten lang is rond ik het naar boven af

Sound Chaser is grensverleggend en de volle negen-en-een-halve minuut retespannend!

Cha-cha-cha cha-cha!!
Cha-cha-cha cha-cha!!

Welnee hoor, hij speelde met Chick Corea, Bill Bruford en The Moody Blues. Waardeloze gast natuurlijk...

ik denk ik ga weer eens reageren op het stuk van nieuwe boer. een zeer lange taak maar ook een die mijn kijk op yes goed weer kan geven en tergelijkertijd gaat proberen om het verbale gevecht tussen musican en nieuweboer in goede banen te leiden.



ik vind het zowie zo erg leuk dat nummers van yes vergelijken worden met topnummers als dazed en confused(prachtige drums) en child in time. alleen hoor ik nauwelijks verschil in opbouw met een normaal nummer zo is dazed and confused toch voornamelijk

couplet-refrein(zonder tekst)-couplet-refrein(met tekst dit keer)tussenstuk(aan de lange kant)-refrein-extro

probeer dit eens voor de aardigheid eens toe te passen bij gates of delerium dat lukt niet. dus vandaar het onderscheid. ik heb er trouwens totaal geen problemen dat yes hardrock genoemd word, ben er niet mee eens maar ook hardrock vind ik geweldige muziek.

wat ik dan niet snap is dat je me een metal nummer aan komt (war pigs) dat heeft niks met yes te maken



ja virtuoos is inderdaad gewoon een prachtig compliment voor yes en het zeker leuk dat je zo noemt. door de geschiedenis heeft het echter een extra betekenis gekregen. namelijk van arrogante artiesten die zoveel mogelijk gefröbel op willen nemen om maar te bewijzen hoe goed ze zijn.

als je een band godheden moet noemen zou dat voor mij toch pink floyd zijn voor musican zal dat vast en zeker bij yes zo zijn.



het is freejazz en inderdaad wat aan de drukke kant. persoonlijk vind ik het wel humor hebben en het drukke heeft eigenlijk best wel wat



ik vind dazed and confused toch een heel stuk harder klinken dan gates of delirium. de gitaar hier klinkt hoog en atmosferisch in tegenstelling tot de lage duistere gitaar van led zeppelin



3.5 is een prima beoordeling alleen zou het mooi zijn als er nog een 0.5 ster bij kan. krikt het gemiddelde weer op. de hokjes vind ik niet zo belangrijk bij een band als yes. jij noemt het hardrock prima ik noem het symforock. de 2* van musican zijn echter veels te laag. ik bedoel het klinkt verrukelijk

Ik heb al een tijd niet meer gehoord van M. Nieuweboer.

Overigens: laten we het eens zijn, dat Relayer een rare eend in de bijt is inzake Yes.
Dan kun je twee kanten op: het uitstapje prachtig vinden of er minder van gecharmeerd zijn.
Gecombineerd met het feit dat ik Rick Wakeman verre verkies boven Patrick Moraz, geeft voor mij een totaal van twee sterren.

Geef mij maar het Yes tot en met Tales from............ en daarna weer met Going for the one en Tormato. Alles vanaf 1983 t/m 2001 bekijk ik het liefst per cd. Maar ook hier: het liefst met Wakeman, Howe enz.

Klasse album van Yes. Zoals alle albums van Yes vanaf The Yes Album tot en met Tormato 5*.

geweldig album dit, velen zullen het een minder album vinden omdat Wakeman er niet op speelt maar Moraz, maar dat kan bij mij de pret niet drukken, het gaat immers om de muziek en niet om de muzikant, en naast dat heb ik ze toch beide hoog zitten

hoogtepunt is voor mij Soundchaser,

net als Casartelli boven me al zegt CHA CHA CHA ChA CHA!
5*

5 sterren album. Na 'Close To The Edge' is dit een van de beste verre werelden die Yes gecreëerd heeft. Patrick Moraz is hier ronduit schitterend! Wat een funky solo op Sound Chaser, zeg!

klopt als een bus. hier ging yes wat expirimenteren met hun geluid(sound chaser bijvoorbeeld) maar toch is het typische yesgeluid erg goed terug te vinden. gates in delerium zou ik zelfs een close to the edge in het klein durven noemen. en to be over heeft zijn rustgevende schoonheid. maar ik kan er heel goed inkomen waarom iemand dit een slecht album vind. ik daarintegen vind dit album het op een na beste album wat yes ooit gemaakt heeft. een ding mis ik altijd wel bij yes na 1972. de geweldige brilliante brufordse drums

Als we slechte Yes albums gaan opsommen hoort "Relayer (1974)" niet in dat rijtje te noemen albums thuis. Ik vind "Relayer (1974)" een enigszins chaotisch album maar de unieke Yes sound is hier gelukkig bewaard gebleven. Het bijna 22 minuten durende "The Gates of Delerium" eindigt met "Soon", wat ook ooit als single is verschenen. En dat "Soon" is toch wel een wonderschoon nummer. Ik heb een paar jaar geleden de geremasterde versie van "Relayer (1974)" gekocht. De op de hoes geplakte stikker vermeld: "The 1974 Prog-Rock Classic. Expanded & Remastered. Including 3 bonus tracks, one previously unissued!". En inderdaad "Relayer (1974)" mag wat mij betreft tot de Yes klassiekers worden gerekend.
Tot slot: als we het over slechte Yes albums gaan hebben weet ik er wel een paar te noemen. Maar als dank voor de vele uren luisterplezier die Yes mij met hun muziek heeft bezorgd zal ik dat toch maar niet doen .

Waar! Met Alan White achter de drums klinkt Yes een ietsie pietsie meer als een normale rock band. Bruford's eigenzinnige aanpak en sound (tezamen met Chris Squire's grommende basgitaar) gaven Yes een uniek geluid.

daar komen eerder tormato en big generator voor in aanmerking



chaotisch? valt wel mee toch. ja ok soundchaser mischien maar het hele album steekt toch sterk inelkaar. soon vind ik wel een mooie single maar de rest van gates is toch een stuk mooier



ik heb precies dezelfde versie gekocht. alleen die bonusnummers vind ik niet echt de moeite waard. twee singels en een studio runthrough van gates die eigenlijk niks aan het origineel toevoegd.




dat heb ik dan maar voor je gedaan. bedanken mag je me later


alan white's drum klinkt voor mij een stuk minder levendig dan een bruford. maar ja de drumgod versla je nooit. als je bruford op zijn best wil horen moet je eens larks' tongues in aspic of red van king crimson beluisteren.

Net tijdens folder bezorgen The Gates Of Delirium opgezet, man, man, wat een nummer zeg. Zeg maar het nummer Close To The Edge maar dan 10 keer versterkt (op een goede manier). Prachtig

The Gates of Delirium is way over the top, helaas, want de opzet was aardig. Gelukkig maken Sound Chaser en To Be Over alles goed.

Vergeet niet, het is dan ook een "delirium", hè.

moet mijn mening ernstig bijstellen; gisteravond nog eens "The Gates of Delirium" beluisterd en het blijkt veel minder over de top te zijn dan in mijn herinnering. Wordt mooi toegewerkt naar het prachtig afsluitende "soon". Half punt erbij.

Sound Chaser is een stuk over-the-topper.

Maar bij deze band verwacht je niets anders. Yes beluister je juist omdat je van over-the-top-muziek houdt, lijkt me.



Hier moet ik me toch even herzien: Tormato vind ik nu juist helemaal meevallen!

Trouwens... sowieso met een z...

Soundchaser begint met m'n favoriete gedeelte van de plaat en bevat een meesterlijke solo van Steve Howe. Na de solo vind ik het wat minder geslaagd worden. To be over is sterk en Gates of delirium is mooier dan de meeste nummers van Tales. Relayer is toch een betere plaat. Patrick Moraz maakte later met Bill Bruford het luisteravontuur Music for piano and drums.

Relayer is de opvolger van Tales From Topographic Oceans. Toen Tales uitkwam was de Yes-aanhang fameus teleurgesteld, op uitzonderingen na natuurlijk. Muzikaal was de plaat matig te noemen en amper wat van het niveau Fragile - Yes-album - Close to the Edge. Toen ze in 2 jaar tijd deze 3-luik op de mensheid los lieten was dat zo verwonderlijk niet. Na het debacle en na de wissel Rick Wakeman door Patrick Moraz kwamen we toe aan Relayer. Eerst en vooral, de hoes ziet er fantastisch uit. Wat opvalt terug 3 nummers waarvan 1 die dubbel zo lang mag duren. Identieke opstelling zoals Close to the Edge. Het hele pakket is werkelijk hoogstaand materiaal. Hier zit met momenten meer vuurwerk in dan in welk ander Yes album dan ook. Doordat Tales tussen de 3-luik en Relayer staat misschien wat TE ondergewaardeerd. Spijtig. Dit is een fantastisch album.

Dat idee heb ik ook altijd gehad, maar mensen hebben eenmaal de drang om dingen onder te verdelen.

Tales had trouwens een enkel album met 4 nummers moeten zijn.

Als je goed luistert hoor je dat deze solo gebaseerd is op een solo uitgevoerd met een klassieke gitaar.

een dijk van een album met moraz achter de toetsen , the gates of delirium is steengoed , en to be over is helemaal anders en past bij een zonsondergang , bloedmooi !!!!