Yes - Relayer (1974)

Wat Moraz hier doet is heel wat cooler (die Fender Rhodes en zeker de synthesizer solo op Sound Chaser!!!) dan wat Rick Wakeman doet op Going For The One or Tormato. Wakeman deed dan wel weer heel mooie dingen op Topographic Oceans, het album dat bij hem de druppel was die de emmer deed overlopen.

Toch bijzonder, dat de leden van Yes snel terug vielen op Rick Wakeman, toen dat even kon en dat ook de fans hem snel weer in de armen sloten.

Nog opzienbarender de positieve reacties en de geweldige verkopen van Going for the one. Dat zal dan wel aan Chris Squire hebben gelegen.....

Ach, kennelijk was Going for the One Yes voor de massa en Relayer Yes voor de fijnproever.

Ja, net als de nummer 1 hits Fragile en Close to the edge.

Natuurlijk ook niet geschikt voor de ware fijnproevers, die moesten nog even wachten op Patrick Moraz.

op zich heeft yes ondanks de grote virtousiteit altijd toegankelijk geklonken. dit album (symfo) rockt lekker. na een van de beruchtste progalbums ooit hervind yes zich hier weer.

Misschien zat Wakeman erdoor en moest Moraz Yes terug op de sporen zetten wat volledig lukte.

Snel? Dit album is uit 1974 en de opvolger daarvan is Going For The One uit 1977. Moraz is kort voor die opnamesessies opgestapt en heeft feitelijk bijna 3 jaar deel uit gemaakt van de band. In die drie jaar heeft dus Moraz op Relayer gespeeld, hebben de diverse leden solo-albums gemaakt en heeft Yes ook nog behoorlijk getourd.

Patrick Moraz is er duidelijk niet in geslaagd om de handen op elkaar te krijgen voor een succesvol vervolg.

Hoe je het ook wendt of keert.
Dat geeft niet, dat hadden de Buggles ook. En zelfsTrevor Rabin lukte het uiteindelijk ook niet. Die heeft tenminste wel iets meer laten zien dan Moraz.

Ja, hij heeft Relayer met ze gemaakt, inderdaad daarna wat getourd. Met de solo-albums had hij al niets van doen maar dát iedereen daaraan begon is al een teken aan de wand.

Kom bij mij niet aan dat die Moraz zo gewéééééldig was en dat Yes drééf op die man, dat is echt volstrekte onzin.

Dit album is, zeker in vergelijk met Fragile, Close to the edge en wat daar voor zat een treurig stemmend album waarvan ik vind dat er grote delen zijn om niet doorheen te komen.

Het is daarom ook niet meer dan terecht dat Yes terugviel op Rick Wakeman, de juiste man op de juiste plaats.

Fragile

Long Distance Run Around en al die solomeuk zijn gewoon té fijnproeverig voor mij.

Natuurlijk is "Relayer (1974)" geen treurig stemmend album. Je hoort mij niet zeggen dat Moraz zo gewéééééldig was maar toch.... Na het wanstaltige "Tales from Topographic Oceans", die de meeste Yes liefhebbers de stuipen op het lijf joeg, was "Relayer" een ware verademing. Moraz heeft slechts aan één Yes album zijn medewerking kunnen verlenen. 's Mans kwaliteiten waren wellicht beter tot uitdrukking gekomen als Patrick op meer Yes albums had mogen meespelen.

Dat klopt volledig. Moraz was absoluut niet de man die de touwtjes in handen had.




Volledig mis. Relayer zit heel vernuft in elkaar. Natuurlijk kan je iets totaal niet graag horen maar dat het inhoudelijk hier op deze plaat moet onderdoen voor de Yes-album, Close to the Edge en Fragile is zeker niet juist.

Dat de groep al of niet Wakeman terug vroeg heeft toch niets te maken met Relayer. Voordien kwam Tales toch uit en het was Wakeman die de toetsen verzorgde en niet Moraz. Tales was met momenten afschuwelijk terwijl de komst van Moraz op Relayer meer dan welkom was. Wakeman was misschien wat inspiratieloos geworden en gaf er zo de brui aan.

Wat is er zo slecht aan Moraz op Relayer? Dat iemand Wakeman's kitscherige toetsenwerk (die verschrikkelijke 'strings') op Tormato bekritiseert begrijp ik volledig maar Moraz afkraken vanwege Relayer gaat er bij mij niet goed in. Die terugkeer van Wakeman had er alles mee te maken dat Yes bereid was om albums zoals Tormato te maken: korte poppy numers zoals Wakeman ze graag hoort. Iemand die dat toejuicht is in mijn ogen een vijand van muziek. Hoe vind je die appels?!

Tja, niets zo wispelturig als een mens. Rond deze tijd maakte Rick Wakeman een zeer verdienstelijk soloalbum (The Six Wives of Henry VIII), terwijl hij onder zijn eigen naam ook meer dan genoeg brij uitgebraakt heeft om tot in lengte van eeuwen dé risee van de prog te zijn (Journey to the Centre of the Earth iemand?). Ook bij Yes is hij op enkele van de sterkste en op enkele van de zwakste platen te horen. Hier wordt hij in elk geval niet gemist.

Deze wil hier maar niet landen. Zeer virtuoos allemaal maar het komt op mij te rommelig over, ik wordt er nerveus van. Bepaalde stukken vind ik prachtig maar als geheel valt het me tegen.

Et tu, Pinkus?

Rommelig? Wanneer is het rommelig?

Ik beweerde niet dat het rommelig is, maar dat het op mij rommelig overkomt. Het lukt gewoon niet met deze plaat terwijl ik hem vaak genoeg beluisterd heb.

Ik heb hetzelfde gevoel . Het album dringt niet tot mijn door . Het schrikt mij te vaak af . Soon heeft wel wat pakkends , maar het meeste is niet aan mijn besteed . Het is mij veel te hoogdravend .
Het komt bij mij over als een vrij nerveus geheel . De heren Yes waren in de 70er jaren natuurlijk wel van het experiment , dat is niet erg , maar hier gaan ze over the top .

"Relayer" vergt veel van de luisteraar maar als je ervoor in de stemming bent is het genieten geblazen.

Verfrissend om eens een andere toetsenman te horen met andere apparatuur (eens geen Hammond).
Patrick Moraz bracht wat meer jazzrock achtige invloeden bij Yes wat ik wel verfrissend vind werken.

Het intro van "The Gates of Delirium" vind ik heel goed, daarna begint het nummer pas echt na zo'n 8 minuten met instrumentale krachtpatserij.
Ook mooi dat het na een kwartier stilvalt en inventief samenspel te horen is tussen gitaar en zang.
"Sound Chaser" begint ook zo sterk en het gemuciseer van de leden kan je inderdaad op de zenuwen werken (up-tempo druk) maar ik kan het wel hebben want dit album komt op mij over als 1 geheel.
Waar andere Yes albums nog wel eens inzakken daar laat deze je niet meer los en eist alle aandacht op.
"To Be Over" is wat relaxter maar genoeg aanwezig, gelukkig heb ik van Yes de oude CD versies zonder extra nummers want bij dit soort muziek zit ik niet op andere versies te wachten van dezelfde songs.

Toch blijft "Fragile" mijn Yes favoriet, vooralsnog "Relayer" als goede 2de.

Er is een stuk op Delirium dat redelijk druk wordt door de agressieve vernielingsgeluiden. Misschien wordt dit bedoelt met rommelig? Toegeven, niet geschikt voor op je oude dag maar een jonge knul zou hier echt geen problemen mee mogen hebben.





De Rhino CD's zijn wel een heel stuk beter van klank. De layout is ook veel mooier. Toch wel belangrijk, vind ik. Ik heb ook al de LP's van hun gloriedagen. Ook van hun mindere jaren zoals DRAMA en 90125.



Fragile klinkt vooral het beste. Die opname is puur hi-fi. Ik heb die goude CD en de versie van Rhino. Beide klinken werkelijk goed.

Ah daar zit 'em de kneep.

De stand van zaken in de Bandtop 3 topic op musicmeter.
De favoriete Yes cd's van de mume-ers zijn:
..........
..........
Tom Waits - Closing Time / Swordfishtrombones / Rain Dogs
Tool - Lateralus / Aenima / Undertow
U2 - The Joshua Tree / The Unforgettable Fire / Achtung Baby
........
Yes - Close To The Edge / The Yes Album / Fragile
..........
Yo La Tengo - Painful / I Can Hear the Heart Beating as One / Electr-O-Pura
.........
Jammer. Relayer bleef wat achter. Rare smaak, die lui die meedoen aan dat soort spelletjes.

Inderdaad. Dat zo'n prutalbum als Fragile de topdrie wel haalt, geeft eens te meer aan dat de gemiddelde MuMe'er-die-meedoet-aan-dit-soort-spelletjes ook maar een eenvoudige mensch is.

95% van het publiek houdt niet van een uitdaging, niet in film, niet in muziek.

O, dat is het natuurlijk.

We zullen de band vragen een cd te maken waarbij met een afwasborstel wordt getrommeld op kartonnen dozen en waarbij als begeleiding wordt gefloten en er zachtjes wordt geslagen op de wangen, met de mond open en dan weer een beetje dicht, om de klankverschillen aan te kunnen geven.

Als de fans vervolgens vragen wat dit in Godsnaam is, verwijs ik even naar deze stelling: niet zo kinderachtig, zie het als een prachtige uitdaging!! Je denkt veel te conservatief, het is echt prachtig als je er even doorheen prikt!!

En alle clichés over vernieuwing en de ridiculisering ervan komen weer voorbij.

Alsof de leden van Musicmeter allemaal hevige fans van Yes zijn! Ga naar een Yes concert en kijk maar eens hoe de fans reageren als de band iets van Relayer speelt. De enige die sip zal kijken ben jij, musician. Wat een rare vergelijking trouwens dat met die afwasborstel.

Het heeft er natuurlijk alles mee te maken, dat als je kritiek hebt op een plaat, je het blijkbaar 'niet begrijpt' en/of niet houdt van uitdagingen (de ultieme argumenten) en dus kan worden geschaard onder de saaie, risicoloze, kortom, de overgrote groep van mensen die vallen onder de groep "te treurig voor woorden".

Afgezien van het feit dat dit soort argumenten dus altijd neerkomt op denigrerende opmerkingen richting andere (fans) die er blijkbaar dus niets van begrijpen (gebrek aan intelligentie) moet er ook mee worden aangegeven hoe goed de hooggekwalificeerde aanhangers zelf wel niet zijn.

Zoals AC1 al schrijft,


Met andere woorden, de musicmeter stemmers die bij het spelletje bandtop 3 gekozen hebben voor het trio Yes album-Fragile-Close to the edge kunnen niet de hevige fans zijn, dat ben je alleen als je van Relayer houdt. Pas dan heb je ook begrepen waar het om draait.

De inconsequentie van het verhaal wordt helemaal weggemoffeld, want als het zou moeten gaan om nieuwe uitdagingen, los van het oude werk, dan zou er in het geval van Yes ook automatisch enthousiast moeten worden gereageerd op Drama en 90125, maar dan geldt de "uitdaging" opeens niet meer, dan gelden er andere kwalificaties.

Het mogelijk enthousiasme voor (enigszins zeldzame) latere live-uitvoeringen van nummers van Relayer zou natuurlijk niet te maken kunnen hebben met de afvlakking van het hoogdravende gedeelte, met name door een andere aanpak (lees: andere toetsenist)?

Als liefhebber en kenner, bezitter van vrijwel het gehele oeuvre van Yes vind ik het best hoor, in een hoekje te worden geplaatst als iemand voor wie Relayer te hoog is gegrepen.

Ik bevind me in goed gezelschap en liever bij Relayer dan een andere cd van Yes. Want gelukkig zijn er vele betere gemaakt en die kan ik minder goed missen.

Ik vind het allemaal best... ik vind het alleen wat goedkoop om op een muziekforum je eigen diskwalificatie van een plaat herhaaldelijk met populariteitscijfers te willen staven. Maar dat punt komt kennelijk niet over...

Een persoon die Drama goed en Relayer slecht vind kan best heel intelligent zijn. Hij of zij heeft alleen een ernstig gebrek aan muzikale intelligentie.



Ah, laten we eerlijk zijn, jij gebruikt Musicmeter als DE standaard om de liefhebbers duidelijk te maken dat Relayer niet geliefd is. Als het niet populair is zal het wel geen goed album zijn, hé musician?




De inconsequentie van het verhaal wordt helemaal duidelijk als we merken dat albums zoals Tormato, Drama en 90125 ook niet in de "band top 3" terug te vinden zijn. Spijtig, maar de leden van Musicmeter hebben beslist, musician. Niets aan te doen! Jammer, hé.




Drama, 90125, ... De feiten spreken voor zich.



....