menu

Yes - Going for the One (1977)

mijn stem
3,80 (250)
250 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Atlantic

  1. Going for the One (5:32)
  2. Turn of the Century (7:54)
  3. Parallels (5:54)
  4. Wonderous Stories (3:50)
  5. Awaken (15:26)
  6. Montreux's Theme * (2:38)
  7. Vevey (Revisited) * (4:46)
  8. Amazing Grace * (2:36)
  9. Going for the One (Rehearsal) * (5:10)
  10. Parallels (Rehearsal) * (6:21)
  11. Turn of the Century (Rehearsal) * (6:58)
  12. Eastern Number [Early Version of "Awaken"] * (12:16)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 38:36 (1:19:21)
zoeken in:
avatar van Wolter
4,0
Mijn eerste yesalbum. Overrompelend. En dan moest ik de betere albums nog gaan beluisteren. Na jaren vooral rock te hebben beluisterd was dit een ear- and mindopener van jewelste! Oftewel: Awaken...

avatar van ChrisX
Ben altijd blij geweest dat het titelnummer voor aan stond want dan kon ik het makkelijk overslaan. De rest is werkelijk op het geniale af. Turn Of The Century heeft wonderschoon pianowerk van Wakeman in combinatie met de akoestische gitaar van Howe. Parallels is een knaller met kerkorgel. Luister ook voor de gein is een keer goed naar de baspartij van Squire in relatie tot de rest van de muziek.

En tja... Awaken... ik denk de een na mooiste epic van Yes (The Gates Of Delirium vind ik nog mooier) en een stuk waar ik altijd in de eerste uren van het nieuwe jaar ff voor ga zitten om het knoeihard te draaien. Is al jaren een nieuwjaarstraditie en iedere keer krijg ik er weer een kick van.

avatar van Lying Mouth
3,0
Ik ben ook blij dat Going for the One voorop staat.... meestal zet ik hem weer af na dit nummer.

5,0
Awaken is mijn favoriete Yes nummer aller tijden. Verder zeggen Wolter en ChrisX het helemaal juist.

shappy1010
Jon Anderson's stem je echt moet liggen, soms vind ik het heel mooi, soms heel irritant. Turn of the Century en Awaken zijn schitterende songs. Muziek die helaas niet meer wordt gemaakt.

avatar van Flipper
5,0
Dit album is een van de beste van Yes. Awaken is een van die weinige nummers die het volmaakte hebben. Laatst in een interview gelezen met Steve Babb van Glass Hammer die zei: dit nummer is 'aangeraakt door God'. Nu ben ik zelf niet gelovig, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen. Ik houd het maar op on-aards mooi!!
Mocht je dit album geweldig vinden, luister dan naar 'The inconsolable secret' van Glass Hammer, een van mijn favorieten van 2005.

avatar van Hans Brouwer
Flipper schreef:
Mocht je dit album geweldig vinden, luister dan naar 'The inconsolable secret' van Glass Hammer, een van mijn favorieten van 2005.

En luister dan ook vooral naar "Close to the edge" van Yes.


avatar van Flipper
5,0
Zo goed als de volledige discografie van Yes staat in mijn kast, dus Close to the Edge komt wel eens langs, met het magistrale kerkorgel in het middenstuk. Voor de meeste symfo groepen vandaag de dag zijn Yes en Genesis DE ijkpunten.

avatar van beruk
2,5
Voor mij de plaat waar het ophield met Yes... sorry

avatar van vaas
5,0
Dit is zeker wel één van mijn favoriete Yes-albums. Het mooie eraan vind ik dat het op geen enkel ander Yes-album lijkt. Als je bijvoorbeeld van The Yes Album tot Relayer luistert, hoor je toch duidelijk dat die albums een zelfde soort stijl, sound en produktie hebben. Naar mijn idee vindt de band zichzelf opnieuw uit op Going for the one. De produktie klinkt anders, de gehanteerde stijlen variëren nu meer per nummer en minder binnen een nummer en toch klinkt het allemaal lekker "symfonisch", zelfs zo'n dikke rocker als het titelnummer. Van begin tot eind doorloopt de plaat een vijftal juweeltjes waarin de band haar nummers uitbouwt rondom één thema. Zo wordt er flink gerockt in Going for the one en Parallels, wordt er dramatisch mooi gepingeld op Turn of the century en gebaladeert tijdens Wonderous Stories, zonder dat de band van hot naar haar gaat. Uitzondering hierop is Awaken, en inderdaad, "aangeraakt door god" is mooi omschreven. Mooi hoe de verschillende thematieken van het nummer in elkaar overlopen. Wakeman's toetsenwerk is einfach geniaal en het vocaal werk ingenieus. Ik ben ooit nog op bedevaart geweest naar Vevey, naar de kerk waar Wakeman zijn orgelpartijen heeft opgenomen. Magisch...een aanrader voor alle Yes-fans. Net zo magisch was de live uitvoering die ze een paar jaar geleden in de Ahoy ten gehore brachten. Tijdens het magistraal mooie middenstuk gebruikte Wakeman maar liefst drie verschillende kerkorgelsounds en ik moest even een traantje wegpinken, zo mooi was het.

Goeie songs, opbouw van de plaat is geweldig, vette Hipgnosis hoes (even wat anders als Roger Dean kan dus geen kwaad) en een eigenzinnige sfeer. Gewoon 5 sterren hoor...

avatar van Flipper
5,0
Mooi verhaal Vaas, waar jouw liefde voor dit album afdruipt.

Sluit ik me heel graag bij aan!!

avatar van Casartelli
4,0
Casartelli (moderator)
Zo, het laatste fatsoenlijke Yesplaatje uit de jaren '70. Niet briljant, maar redelijk onderhoudend gedurende de eerste vier nummers. Awaken vervalt hier en daar wat in gedreutel, maar heeft toch zijn mooie momenten. 3*

4,5
Deze plaat bevat voor mij de allermooiste Yes momenten: Wonderous stories, Awaken en de absolute Yes parel : Turn of the century. Het zal jullie duidelijk zijn: Ik heb niet zoveel met de "drukke" Yes, maar alles met deze rustige harmonieuze tracks.
Op welke plaat staan vergelijkbare nummers?

avatar van Hans Brouwer
Mad moon schreef:
Het zal jullie duidelijk zijn: Ik heb niet zoveel met de "drukke" Yes, maar alles met deze rustige harmonieuze tracks.
Op welke plaat staan vergelijkbare nummers?
Meeste albums van Yes zijn aan "de drukke kant". Op Close to the Edge is het vrij rustige "And you and I" te vinden, op Relayer vind je "To be over" , op Big generator staat "Shoot high Aim low" Dat zijn rustige tracks tussen het drukke, maar o zo mooie, Yes geweld.

4,5
Dank je wel Hans, Close to the Edge ken ik, maar de andere door jou genoemde platen niet.

avatar van Flipper
5,0
Aangezien dit album bovenaan mijn Yes-top-10 staat, toch even een motivatie.

Dit album is een smeltkroes van verschillende (progressieve) stijlen die perfect op dit album zijn samengebracht.
Rick Wakeman kwam weer terug nadat hij ontevreden was opgestapt na 'Tales ...' en was vervangen door Patrick Moraz. Dit moet de band extra gemotiveerd hebben.
Going for the one - Een uptempo rock nummer (haast AOR) met een heerlijk gevecht tussen pedal-steel en synthesizer.
Turn of the century - Een akoestisch nummer met in de hoofdrol Steve Howe. Tijdens dit nummer wordt een adembenemende atmosfeer gecreëerd, die me soms doet denken aan Entangled. Een van de hoogtepunten van het album.
Parallels - Een nummer van de hand van Chris Squire. Zijn sterke baslijn en een kerkorgel de basis zijn van dit nummer.
Wonderous stories - Is een typisch Anderson werk die zo op Olias of Sunhillow had kunnen staan. De grootste single hit van Yes in deze formatie.
Awaken - Het prijsnummer. Vanaf het geniale piano-intro is het genieten. Ik krijg nog steeds kippenvel vanaf het middenstuk waarin de (kerk)orgel klanken meer en meer aanzwellen, begeleid door subtiele percussie en gitaar.

Dit album is de laatste echte klassieker van Yes en ze hebben duidelijke het beste voor deze laatste bewaard.

4,5
Zojuist "Awaken" weer eens beluisterd, vanaf 09.30 breekt de magie echt door, eerst uiterst subtiel, later in alle hevigheid. Wakeman haalt hier alles uit de kast, Howe excelleert en Anderson is in topvorm. Wat een compositie, wat een creativiteit!!
Grappig dat je bij Turn of the century aan Entangled refereert, Yes meets Genesis!
Gek genoeg vind ik dat Awaken qua sfeer wel iets heeft van die andere topper op ATOTT Mad mad moon.
Hoe dan ook, op deze Yes plaat lijkt alles op zijn plaats te vallen. Of het de beste van Yes is kan ik nog niet beoordelen, maar beter dan Awaken, Turn of the century en Wonderous stories kan haast niet lijkt me.

avatar van Flipper
5,0
Mad moon schreef:

Gek genoeg vind ik dat Awaken qua sfeer wel iets heeft van die andere topper op ATOTT Mad mad moon.


Opmerkelijke constatering. Mad man moon vind ik eigenlijk een vrij ingetogen nummer, terwijl Awaken vol met bombast zit. Ben toch benieuwd hoe je die link legt.

Mocht je dit een goed album vinden luister dan ook naar albums van Glass Hammer.

4,5
Als je de muziek analytisch bekijkt zijn er verschillen, de overeenkomst tussen beide nummers ligt voor mij meer op het gebied van de beleving, de sfeer, het gevoel, kortom Flipper, daar wat het in de muziek toch allemaal om draait!
Glass Hammer zegt me helemaal niets, kun je er iets meer over vertellen?

avatar van vaas
5,0
Deze discussie wil ik me als het mag even in mengen.

Beide songs hebben iets dromerigs, iets ongrijpbaars, iets onbereikbaars en bezitten allebei een ondefinieerbare pracht. Het is als een onmogelijke schoonheid die je wil bezitten. Bij Awaken heb ik dat voornamelijk vanaf de kerkorgel/harp/triangel-passage tot ergens tegen het eind; bij Mad Man Moon heb ik het zo ongeveer het hele nummer door. Het zal in het laatste geval wel voornamelijk door Tony Banks' toetsensounds komen en dan nog specifieker de mellotronstrings gedurende sommige passages in dat nummer. Die sound kan zo'n schoonheid en gelijktijdig zo'n ontzettende weemoed aan een stuk muziek geven, dat ik er soms zo week van word als iemand die hunkert naar een onbeantwoorde liefde. En de manier waarop Wakeman's kerkorgel en de rest van de band tijdens Awaken naar die bewuste climax toewerken, heeft zo ongeveer hetzelfde effect.

Die link tussen die twee songs kan ik dus persoonlijk qua atmosfeer wel leggen. Allebei TOPsongs trouwens, die ik al jaren regelmatig weer eens draai, en me telkens weer moeiteloos in hun greep krijgen.

Ik ga dus heel snel die LP's maar eens uit de verhuisdozen halen en mijn platenspeler aansluiten...

avatar van vaas
5,0
Mad moon schreef:
Deze plaat bevat voor mij de allermooiste Yes momenten: Wonderous stories, Awaken en de absolute Yes parel : Turn of the century. Het zal jullie duidelijk zijn: Ik heb niet zoveel met de "drukke" Yes, maar alles met deze rustige harmonieuze tracks.
Op welke plaat staan vergelijkbare nummers?


Naast de voortreffelijke tips van Hans Brouwer heb ik nog een toevoeging voor je. Ik wed namelijk dat er op Tales From Topographic Oceans een boel passages staan die koren op jouw molen zijn. Voornamelijk kant 2 (The Remembering) en het laatste stuk van kant 3 (Leaves Of Green gedurende The Ancient) come to mind. Veel rustige (akoestische) stukken met mooie samenzang, alhoewel er ook veel geweld op die plaat staat. Is wel de Yes-plaat waar ik persoonlijk het langst over heb gedaan om in te komen, maar dan heb je naar mijn mening ook wat.

Dus bewaar die maar voor het laatst

avatar van Flipper
5,0
Mad moon schreef:

Glass Hammer zegt me helemaal niets, kun je er iets meer over vertellen?


Het is een Amerikaanse symfonische band waar de waardering voor ELP/Yes en Genesis afdruipt. Over 'Awaken' zegt Steve Bab dat dit nummer door God is aangeraakt.
Mocht je liefhebber van deze muziek zijn kun je hun albums blindelings aanschaffen. Hun dubbelaar 'The Inconsolable Secret' was mijn favoriete album van vorig jaar. Maar 'Shadowlands' is ook aan te raden.

En met betrekking tot een (emotionele) vergelijking van Awaken met een Genesis nummer zit ik meer te denken aan 'Firth of fifth'.

Omayyad
Flipper schreef:
Het is een Amerikaanse symfonische band waar de waardering voor ELP/Yes en Genesis afdruipt. Over 'Awaken' zegt Steve Bab dat dit nummer door God is aangeraakt.

Dan hebben de heren van Yes ons al die jaren voor de gek gehouden...

avatar van vigil
3,0
Flipper schreef:
(quote)


En met betrekking tot een (emotionele) vergelijking van Awaken met een Genesis nummer zit ik meer te denken aan 'Firth of fifth'.


Meestal komen er enkel verstandige woorden uit onze Flipper maar nu slaat hij de plank behoorlijk mis

4,5
Ik vind het anders wel een rake vergelijking.

avatar van Flipper
5,0
vigil schreef:


Meestal komen er enkel verstandige woorden uit onze Flipper maar nu slaat hij de plank behoorlijk mis


Bedankt voor dit compliment

Het is moeilijk een vergelijking te vinden voor Awaken. Eigenlijk is het onzinning om Banks en Wakeman met elkaar te vergelijken, als persoon en muzikaal. Banks speelt ingetogen en verschuilt zich achter zijn toetsen. Wakeman heeft meer narcistische trekjes en is nu ook te 'bewonderen' in verschillende BBC progamma's zoals 'Angry old men', waarin hij op een humoristische manier zijn kijk op de wereld geeft.

Voor mij edoch liggen Firth of fifth en Awaken emotioneel dicht bij elkaar omdat beide stukken me nog steeds kippevel bezorgen.

avatar van Hans Brouwer
Flipper, heb je de "expanded & remastered" versie van "Going for the one" . € 7,99 bij Bol.com .

avatar van Flipper
5,0
Hans Brouwer schreef:
Flipper, heb je de "expanded & remastered" versie van "Going for the one" . € 7,99 bij Bol.com .


Nee, wat ik ook al eens bij 'Close to the Edge' heb aangegeven, heb al vrij snel de CD versies gekocht. Ik ben zeker NIET van plan om nu alle nieuwe versies te kopen, ook al zijn ze zo goedkoop. Dan geef ik mijn geld liever uit aan hedendaags prog muziek. Zo probeer ik mee te gaan met de tijd.

avatar van Hans Brouwer
Flipper schreef:
(quote)
Nee, wat ik ook al eens bij 'Close to the Edge' heb aangegeven, heb al vrij snel de CD versies gekocht. Ik ben zeker NIET van plan om nu alle nieuwe versies te kopen, ook al zijn ze zo goedkoop.
Normaal gesproken doe ik dat ook niet. Echter de geremasterde cd's van Yes (en trouwens ook van Deep Purple) zijn werkelijk een lust voor het oor. De normale cd versies verhuizen bij mij richting auto.

Gast
geplaatst: vandaag om 01:21 uur

geplaatst: vandaag om 01:21 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.