Yes - Going for the One (1977)

Jullie zijn gewoon niet streng genoeg, jongens! Alles na Relayer is een soort Pop Rock à la Styx of Asia. Tijden en smaken veranderden, de supergroups moesten commerciëler zijn en vooral minder veeleisend zijn voor de oren van de gemiddelde platenkoper. Ik heb geprobeerd om de nieuwe 'restyling' goed te vinden (het was per slot van rekening mijn favoriete band) maar na Drama en 90125 moest ik het toch opgeven. De gouden tijd was definitief voorbij.

Daar heb jij een goed punt, ik denk dan ook dat er een halfje bij moet

Dan maar niet streng genoeg. Dan geniet ik meer van muziek die misschien niet de hoogste toppen bereikt. Ik ben het met je eens dat Yes na Relayer meer richting AOR en rock light gaat. Gelukkig hou ik ook van die genres, dat helpt dan wel weer natuurlijk.

Styx en Asia zouden hun vingers aflikken als ze een album als Going For The One zouden hebben gemaakt. Dit is, naar mijn bescheiden mening, echt van een andere orde.
Waar ik me wel in kan vinden is dat het na dit album, een uitzondering daar gelaten (Drama en wat losse songs op de verschillende albums zoals Shoot High, Aim Low, Talk, Mind Drive Fly From Here, en wat andere nummers) allemaal wat minder is, in ieder geval voor mij. Mocht je meer van de Rabin periode gaan is natuurlijk 90125 een must have. Mij doet dat wat minder.

Het blijft een geweldig album zonder zwakke plekken.
Awaken in mijn toplijst van epische nummers, samen met Yours is no disgrace, America, Close to the edge en The Revealing Science of God.

De lelijkheid van de hoes staat omgekeerd evenredig tot wat de heren ons in muzikaal opzicht voorschotelen, want dat is van grote klasse. Dat wil zeggen: het is het epische meesterwerk Awaken dat de kwaliteit van deze plaat in haar geheel omhoog stuwt, de overige nummers zijn alleszins de moeite waard, maar halen nergens het niveau van pakweg Close to the Edge en Relayer, mijn favoriete Yes platen.
Awaken is echt een nummer van de buitencategorie wat van begin tot eind weet te boeien, met het magistrale middenstuk van Wakeman als ultiem hoogtepunt.

Awaken brengt me weer terug naar Ahoy ' 23 juni 1991. De Union in the round tour met een dubbele bezetting op het podium in het midden van de concertzaal. 1 zanger, 1 bassist, 2 drummers, 2 toetsenmannen en een hoop ego's. Het podium draaide in 8 minuten om zijn as. Het hoogtepunt van de avond was wat mij betreft het slot nummer van GFTO. Episch, meeslepend en wat mij betreft het allermooiste wat Yes heeft opgenomen. En één van de beste concerten die ik heb gezien. En dat terwijl ze volgens velen hun slechtste album hadden uitgebracht (Union). Onion volgens Rick Wakeman omdat ie steeds moet huilen als hij aan dit album denkt.

Going For The One is samen met Fragile een topper van de classic Yes bezetting. Zo goed werd het hierna niet meer helaas.

Drie jaar zit er tussen de voorganger Relayer en dit album. Een ieder had zodoende tijd om zich wat te richten op soloprojecten en even een moment wat gas terugnemen leek wel goed.
Verder wilde Yes ook op ander gebied de bakens wat verzetten. Producer Eddie Offord neemt afscheid en John Timperley verving hem, maar de groep deed heel veel zelf. Ook wordt er voorlopig afscheid genomen van Roger Dean, hoewel hij prachtige ideeën had voor de hoes koos men voor een hoes van Hipgnosos, bekend van onder andere Pink Floyd hoezen. En de hoes van 'going for the one' lijkt in niets op dat van Roger Dean. Roger Dean wordt nog wel benoemd als logo ontwerper.
Ook van toetsenist Patrick Moraz wordt afscheid genomen, tot zijn grote verbazing. Maar waarschijnlijk had dat te maken met de terugkeer van Rick Wakeman. Financieel zat hij erg moeilijk vanwege de kosten van een bepaalde toer en hij zaouals sessiemuzikant meespelen. Uiteindelijk heeft het management van Yes wat doorgedrukt dat hij weer volledig opgenomen werd. Wat ook anders is, de plaat werd in Zwitserland in Montreux opgenomen en niet in Engeland. Maar dat had vooral een belasting technische reden. Verder moesten ze nogal een tijd wachten voor e de studio in konden, Emerson, Lake and Palmer was daar bezig met de Works plaat en dat liep nogal uit.

De muziek moest ook wat anders vond men. De zware thematiek en muzikale omlijsting van "Tales" en "Relayer" was mooi geweest, tijd voor wat lichtere kost, het mocht allemaal wel wat luchtiger, minder complex. In hoeverre dat voor Yes mogelijk was. Toch ook ergens een terugkeer naar 'The Yes Album' periode, wat kortere nummers, iets toegankelijker, enkel wat moderner. Het is tenslotte 1977.

Dat begint al met 'Going For The One' , een nummer dat Anderson ooit had geschreven, maar nooit passend genoeg gevonden werd. Toen Chris Squire een ruwe versie weer op een cassettebandje hoorde besloot met hen nu wel te gebruiken. Een redelijk stevig rock nummer, waar je niet gelijk aan Yes denkt, maar natuurlijk de zang van Anderson is zo bepalend en ook enkele wendingen in het lied zijn typisch Yes. Een stevige opener, die ook gelijk laat horen dat er wat veranderd is bij Yes. Zelfs de tekst is wat minder wazig dan we gewend zijn. Het tweede nummer 'turn on the century' is een nummer van Anderson, Howe en White. Begint prachtig met flamco achtige gitaar en zang. Bijna 8 minuten lang prachtige muziek. Het nummer vertelt het verhaal van een beeldhouwer wiens vrouw overlijdt. Terwijl hij rouwt om haar dood, maakt hij een beeld van haar, dat haar als het ware weer tot leven wekt. Anderson haalde het idee uit de opera La Bohème, met als extra inspiratie de Griekse mythologische figuur Pygmalion, die verliefd werd op een beeld dat hij van een vrouw maakte. Het is overduidelijk een typische Anderson-tekst. Een nummer wat ik ook prima op 'the yes album' had gepast.
Parallels is een nummer van Chris Squire. Hij wilde het eigenlijk op zijn solo plaat zetten, maar dat paste minder. Vandaar dat het nu wel gebruikt wordt. Dit is één van de twee nummers waar Rick Wakeman zich uit mag leven op het kerkorgel in de St. Martins Church in Vervey. Hoewel het enkel door Chris Squire is geschreven is het een echt Yes nummer, druk, meerstemmige zang, duidelijke bas en drums. En dat kerkorgel is hier toch wel een meerwaarde.
Kant 2 heeft 2 nummers. Als eefrste 'wonderous stories' geschreven door Anderson. Hier speelt Steve Howe op een vachalia, 12-snarige fado-instrument , dat is toch weer apart. Rick Wakeman speelt hier een polymoog. Zowel instrumentaal als qua opbouw een interessant nummer. Dan komt de 'grand finale' het 15 minuten durende 'awaken'. Volgens sommigen het mooiste wat Yes heeft gemaakt. Het is inderdaad een mooi nummer, geschreven door Anderson en Howe. Tekstueel is het weer typisch Anderson met oosterse wijsheid en religie. John Anderson speelt trouwens ook harp. Maar het nummers is wat je van Yes mag verwachten, symphonisch, complex maar niet te, prachtige beheersing van de instrumenten, mooie soli (zeker Steve Howe gaat zo nu en dan lekker te keer) en halverwege natuurlijk een hoofdrol voor het kerkorgel dat Rick Wakeman bespeelt. zo wie zo is het middengedeelte prachtig. Ik weet niet of het het beste nummer is van Yes, maar wel een heel goed nummer.

Een iets andere koers voor Yes en dat pakt zeker niet verkeerd uit. De plaat wordt een groot succes, men vindt dat de groep zich goed aan de tijdgeest heeft aangepast zonder hun roots te vergeten.

Persoonlijk kende ik het album absoluut niet zo goed, maar ben ik bijzonder verrast. En een triple hoes, dat is toch wel heel fraai met binnen in ook 5 foto's van de leden met als achtergrond het meer van Geneve.

1977 : the Sex Pistols hadden een jaar eerder de single Anarchie in the US en in 1977 God save the queen uitgegeven. Ik fietste toen met 2 vrienden in Engeland en in Londen kocht ik dat laatste singletje. Het muzikale landschap zou drastisch veranderen, en in 1977 zitten we precies in die overgangsfase, waarin er nog veel waardering is voor dit album van Yes. Maar dat zou snel veranderen.

Is dat zo? In 1980 kwam Yes met "Drama" op de proppen en in 1983 met "90125". Dat zijn toch echt Yes albums die er toe deden en er nog steeds toe doen. En in de jaren '90 werd bijvoorbeeld in Nederland het uitverkochte Utrechtse Vredenburg plat gespeeld door Yes. In 2011 "Fly From Here", ook zo'n fantastisch album van deze Engelse band... Met andere woorden: Yes is door de jaren heen altijd een gewaardeerde band geweest.

IK denk dat er later weer meer waardering is gekomen. Ik spreek ook een beetje namens mijzelf. Begin jaren 80 waren mijn helden Joy Division, the Cure, the Sound etc en heel de prog/sympho was in mijn ogen ouderwets, deed er niet meer toe. Ik herinner me altijd nog Pandora's Festival in de Doelen begin jaren 80, waar in de hal de doodskisten stonden van nogal wat groepen en artiesten uit de jaren 70. Hun tijd zat erop, een nieuwe stroming nam het over. En je merkte dat veel van de proggroepen soms wanhopig nog aansluiting probeerden te vinden bij de jaren 80, lang niet altijd geslaagd. Een gedeelte van de fans bleef hen trouw, maar ook de recensies uit die tijd waren redelijk negatief. Ze hadden niet meer hun vooruitstrevende positie , die ze in de jaren 70 hadden.

Pas later ben ik me weer meer gaan verdiepen in de prog/sympho. Een 10 tal jaar geleden kon je voor een habbekrats tweedehands vinyl albums van Yes aanschaffen. Evenals van ELP. Ik merk dat dit nu ook weer anders is. Er is nu denk ik meer waardering dan begin jaren 80 voor al die oude prog/sympho groepen
In dat licht was mijn opmerking bedoeld, gewaardeerd zonder meer, maar toch een andere positie binnen het rock landschap.

Als 14, 15 jarige maakte ik kennis met de muziek van Yes. Tot op de dag van vandaag behoort Yes tot mijn favorieten. Yes heeft door de jaren goede en minder goede muziek gemaakt maar ik ben de band altijd trouw blijven volgen. Het album "Going for the One" reken ik tot het betere werk van Yes.

Het klopt inderdaad wel dat de progscene het eind jaren 70/ begin jaren 80 moeilijk had en veranderen/ aanpassen was noodzakelijk.
King Crimson keerde terug met een nieuwe lineup en stopte wat new wave in de meestal toch wel complexe composities, zo ook Rush, die bij vlagen als The Police klonken. Genesis werd alsmaar succesvoller, al zal Phil Collins zijn solocarrière daar zeker aan bijgedragen hebben.
Yes ging uiteindelijk ook overstag op 90125, een voor hun doen toegankelijke rockplaat die strak en een stuk rechtlijniger klinkt.

Going For the One is redelijk traditioneel Yes, al is het een stuk minder complex dan de twee pretentieuze voorgangers.
Matige produktie heeft deze, maar wel een heel goede plaat.

Vanaf 1977 werd in Europa new wave en elektronische muziek steeds meer populair, in de VS AOR en disco.
Deze Going for the One is nog degelijk progrock en kan ik meer waarderen dan de vorige twee te pretentieuze albums maar nadien ging Yes inderdaad meer op de AOR-toer net als bv. Genesis. King Crimson en Rush gingen wat meer op de new wave-toer en bands als ELO en Moody Blues gingen in de jaren '80 op de elektronische weg.

Toevallig* deze zomer in Montreux geweest en de voormalige Mountain Studio's bezocht. Naast een hoop Queen geweld, is daar ook dit album opgenomen. Omdat ook Rick Wakeman's Criminal Record daar is opgenomen én ze allebei in mijn kast staan, maar eens rustig te tijd genomen om beide platen in me op te nemen.

Door het onbeperkte aanbod op Spotify eigenlijk vergeten hoe goed ik deze band (en met name Wakeman) vind. Awaken (voelt als een anagram); duidelijk hoogtepunt van dit album en misschien wel van het hele oeuvre van Yes; al moet ik daar nog veel van ontdekken. Hoe ze vanuit het rustige stuk rond 10 minuten weer terugkeren naar een finale én weer zacht landen. Subliem.

*stond al jaren op mijn lijstje, maar kon het de rest van mijn gezin niet aandoen om 11 te rijden voor een Freddie pelgrimstocht (nu een mooi compact queen museum geworden). Kwamen er nu redelijk dichtbij op doortocht. Aanrader wel.