Yes - Going for the One (1977)

Een prima verhaal, eindelijk een stuk dat volledig is ontdaan van vergelijkingen met Uriah heep en andere semi-wetenschappelijke onzin.

Ik wil graag lezen wat je vind van een cd, en daar lijkt dit meer op. Uiteraard deel ik je enthousiasme voor Going for the one, en dan heb je Awaken nog niet eens gehoord.

Krijg je je muziek eigenlijk binnen via een medium in plaats van een cd-tje? Merkwaardig, dat je een album in gedeeltes moet beluisteren.

Dat is ook grappig. Heb net naar de langdurige maar behoorlijke solo van een heus kerkorgel van Dennis DeYoung in I'm OK zitten luisteren (Styx op de cd Pieces of eight). We kunnen zo bij de EO!

Dat schrijf je alleen maar omdat ik een positief oordeel vel. Ik heb je complimenten evenmin nodig als je adviezen hoe mijn zaterdagen door te brengen. Maar ik ben wel gevleid dat je al mijn berichten binnen een paar uur beantwoordt. Ik schijn erg belangrijk voor je te zijn.


Dat wil je alleen lezen als ik positief schrijf over je favoriete muziek. Als ik muziek slecht vind en uitleg waarom stort je bagger over me heen. Ik vind het best hoor.


Dat is heel eenvoudig. Rockmuziek uit de jaren 70 is in Suriname niet op legale wijze te verkrijgen. De kwaliteit van illegale downloads is erg wisselvallig; om de muziek zoveel mogelijk recht te doen moet ik vaak de nummers één voor één downloaden. Dus inderdaad, ik krijg de muziek binnen via het medium internet.

Je hypocrisie blijkt uit het feit dat ik Going for the One op precies dezelfde manier recenseer als Topographic Oceans, inclusief vergelijkingen en hokjes. Het titelnummer heb ik barroom rock'n'roll/boogie genoemd. Daarbij dacht ik even aan Creedence Clearwater Revival, maar dat klopt toch niet. Het beste wat ik kan bedenken is een liedje uit The Blues Brothers waarvan ik niet weet hoe het heet. Wonderous Stories heb ik een mierzoete ballad genoemd. De lijst van voorbeelden is heel erg lang: The Carpenters en Elton John hebben soortgelijke muziek gemaakt. Ik had ook Uriah Heep's Rain kunnen noemen. Al dit spul vind ik afschuwelijk. Daarom heb ik geprobeerd duidelijk te maken waarom Wonderous Stories zich positief onderscheidt: het briljante, ingetogen arrangement en de eigen inbreng.
Als componisten andermans ideeën overnemen hoeft dat geen bezwaar te zijn. Dat gebeurt al eeuwen. Neem even de moeite om mijn top-10 te bekijken en je ziet dat het vol met rip-offs staat; Led Zeppelin is er berucht om. Waar ik heel veel tegen heb is een rip-off die een slap aftreksel is van het origineel (Pieces of Eight zit er vol mee) zonder enige eigen inbreng.
Mijn besprekingen zijn niet quasi-wetenschappelijk. Ze zijn helemaal niet wetenschappelijk; om die pretentie te hebben zou ik partituren moeten bestuderen en vergelijken. Dat kan ik niet en daar heb ik geen zin in. Ik probeer op te schrijven wat ik hoor plus alle associaties die ik daarbij heb. Dat doe ik bovendien zo dat anderen mij onderuit kunnen halen. Jouw probleem is dat je geen argumenten hebt en dus boos wordt.
Dank aan ChrisX voor de correctie. Ik dacht dat Wakeman zijn electrisch orgel op dezelfde wijze had bewerkt als Lord op Speed King (In Rock) en Emerson op The only Way. Niet dus.

Turn of the Century moet ik nog een paar keer horen. Mijn eerste indruk is een uitgesponnen versie van Wonderous Stories, maar dat moet ik controleren. Het gitaarspel van Howe is briljant, maar Wakeman imiteert weer een strijkorkest.
Dan is het hoogromantische (alweer een hokje!) piano-intro van Awaken een schok. Na een korte ingetogen zangpartij volgen een paar geweldige hardrock-riffs (nog een hokje) en een gitaarsolo van Howe die niet alleen virtuoos is maar ook kristalhelder en melodieus - precies wat ik zo in Blackmore waardeer. Howe is op het hele album overigens in absolute topvorm. Ik hoor (want ik luister en type tegelijk) een paar leuke accentverschuivingen. Is het juist dat Wakeman weer een kerkorgel bespeelt? Het werkt uitstekend - een mengsel van een bluesy driekwartsmaat en een wals (hokjes nummer drie en vier). Het instrumentale middenstuk is sfeervol en langzaam zonder volledig stil te staan. Het slotdeel vat ik nog niet helemaal; dat komt nog wel.
De lange nummers van Yes lijden vaak aan een gebrekkige structuur, die willekeurig aandoet. Awaken is in dit opzicht een enorme stap voorwaarts vergeleken met bv GoD (weer een vergelijking). Helemaal aan het eind herhaalt Anderson zijn eerste noten (ik heb zoals altijd niet op de tekst gelet) van het begin. Daar houd ik van, het geeft een gevoel van eenheid en symmetrie. Het enige zwakke punt van Awaken bestaat uit de gekunstelde melodieën.
Als componisten de grenzen van het muzikaal mogelijke opzoeken en de grens met kitsch net niet overschrijden ontstaat de boeiendste muziek. Dat is het album Going for the One in één regel samengevat. Nog een paar keer draaien en over een maandje of zo (kerstvakantie!) stemmen, dus je zult gedult moeten oefenen, Musician.

Iedereen is belangrijk!

Het eerste is echt niet waar. Ik verschil regelmatig van mening met anderen (zie elders), als ik het met ze eens ben schrijf ik het ook. Wat mij buitengewoon irriteerde in je stukken is dat je niet schreef over je eigen smaak maar met 'semi-wetenschappelijke' bewijzen en hokjesindeling een soort van gelijk probeert te halen over hoe goed of slecht een plaat/band is.

Daarbij vergelijk je groepen met elkaar en andere zaken, die eigenlijk allemaal niets te maken hebben met smaak. Laat elke band in zijn eigen waarde en zeg niet dat hij/zij moet spelen als of moet luisten naar die en die, dat heeft geen nut.

Dat je dit nu weglaat en tegelijkertijd positief schrijft over Going for the one, waar ik het mee eens ben, maakt dat ik aangeef dat ik twee keer blij met je ben.

Maar het eerste vind ik belangrijker dan het tweede overigens. Ik hoop oprecht dat je in de toekomst beter aan je muziek kunt gaan komen dan nu; ikzelf zou het op deze wijze aanleiding vinden tot emigreren.

Helaas zijn die aliminiumschijven te groot om door te slikken.

DIt is echt niet waar. Ook de muziek van Going for the One vergelijk met andere - zie onder en boven - en deel ik in hokjes in. Dat is een volstrekt gebruikelijke methode om muziek te beoordelen. Er staat dan ook nergens in de reglementen van Musicmeter dat dat verboden is. Als jij daar niet tegen kan dan is dat jouw probleem en geen aanleiding om mijn methode te veranderen. Daarmee is overigens niet gezegd dat mijn methode de enige of beter of slechter is - het is één methode uit allerlei andere. Je leest selectief en ook dat is niet mijn probleem. Je herhaalt alleen maar: "M.Nieuweboer laat het nu achterwege" en weigert in te gaan op de vergelijkingen die ik trok. Dus herhaal ik ze:
Going for the One: hokje barroom rock&boogie. Ik heb de associatie eindelijk thuis kunnen brengen: Lynyrd Skynyrd, bv Sweet Home Alabama. Yes doet het beter.
Wonderous Story: piano gebaseerde ballad zoals zoveel andere.
In in dit geval valt de vergelijking positief uit. Wonderous Story klinkt zoals Candle in the Light en Rain hadden moeten klinken.

Waarschuwing: ik ga vergelijkingen trekken met Wagner (eigenlijk ook Beethoven).

Going for the One is wellicht het interessantste album van Yes ooit. De band maakt gebruik van een techniek die doorcomponeren heet. Hierdoor vallen de scheidslijnen tussen de onderdelen van elke compositie volledig weg. De eerste vier liedjes hebben duidelijk herkenbare coupletten en refreinen. Deze gaan naadloos in elkaar en in de instrumentale delen over. De zangpartijen van het titelnummer en Wonderous Stories zijn melodieus als Heart of the Sunrise, Perpetual Change en Roundabout - mijn favoriete nummers van de band. Het eigenaardige aan dit album is dan ook dat de muziek toegankelijk is (daarom kijken sommige snobs er op neer) en ook werkelijk symfonisch. De techniek van doorcomponeren komt namelijk uit de klassieke muziek. Richard Wagner was niet de eerste, maar wel de eerste consequente. In de popmuziek ken ik geen andere band die dit doet en ik heb er een uurtje mijn hoofd over gebroken.
Toch is het album niet perfect. Mijn kritiek op Parallels is niet voldoende voor sterrenaftrek, maar Turn of the Century en Awaken zijn duidelijk minder. De eerste lijkt sterk op Wonderous Stories, maar heeft niet zo'n ingenieus arrangement en duurt tamelijk lang. Daarmee wil ik niet zeggen dat TotC mij verveelt, zeker niet, maar er hadden zonder bezwaar drie minuten af gekund.
Met Awaken vervalt Yes in dezelfde fout als op Topographic Oceans: vormloosheid. In popmuziek is de vorm voor 90% die van couplet-refrein etcetera. Het is lovenswaardig als bands daar van afwijken, maar dan moet er wel een andere vorm voor in de plaats komen. Zie bijvoorbeeld Child in Time, July Morning, Stairway to Heaven of Heart of the Sunrise. Ik hoor Musician al vragen: laat Yes toch, waarom moet de band zijn ideeën in een bepaalde vorm gieten? Nou, de luisteraar - want ik ben beslist niet de enige - wil graag horen waar hij/zij aan toe is en heeft daarom herkenningspunten nodig. Een muziekstuk moet kop en staart en middenstuk(ken) hebben; ergens beginnen en ergens naar toe gaan. Dat geeft houvast en voorkomt willekeur. En de vorm van Awaken is weer volstrekt willekeurig. Daardoor is de langzame, rustige, gedragen coda volstrekt overbodig. In Gates of Delirium werkt een soortgelijk coda als catharsis, als zonneschijn na regen, als rust na de storm. Awaken heeft zoiets helemaal niet nodig. Yes had de inleiding van Wakeman bijvoorbeeld ook voor elk ander nummer van de plaat kunnen plakken.
Awaken heeft ook veel voor. De piano inleiding van Wakeman is briljant en op classistische muziek (pianomuziek van Mozart en Haydn) geënt. Ook de eerste riff is geweldig, net als de wijze waarop Howe deze varieert tijdens zijn eerste solo. Over de andere twee delen kan ik soortgelijke lof uiten. Daarom heb ik gemengde gevoelens over dit nummer.
Conclusie: net geen 4½ ster.

Een prachtig stuk, ik had het niet kunnen schrijven, al was het alleen maar omdat ik in mijn jarenlange verzamelwoede de klassieke muziek angstvallig heb overgeslagen. Van wat ik er van hoor heb ik daar overigens nog steeds geen spijt van.

Maar toch nog even een reactie:



Dat laatste is helemaal waar. Weet je wat het probleem is met hokjes? Je gaat redeneren, dat

a) je denkt te weten wat een muzikant heeft bewogen om iets te spelen en zoekt daarbij uit het verleden iets op, omdat alles naar het verleden moet worden vertaald.

b) je beoordeelt de muzikant niet op basis van wat hij heeft gespeeld, maar op basis van wat hij had moeten spelen.



Jon Anderson heeft Going for the one geschreven, zowel tekst (uiteraard) als de muziek. Denk je nu echt, dat hij gedacht zal hebben, "ik begin eens met barroom rock&boogie"? Wil je aantonen, dat Anderson zich heeft laten inspireren door Lynyrd skynyrd?

Stel je voor, dat je zelf Sweet home Alabama niet had gekend, wat dan?

Candle in the Light en Rain: waarom hadden deze nummers moeten klinken als Wonderous stories, er is toch sprake van verschillende groepen, mensen?



Bedankt voor de waarschuwing!



??????????? Ook hier: zou er gedacht zijn: laten we eens gebruik maken van de techniek om door te componeren?
Ik hoor dat trouwens helemaal niet, dat de scheidslijnen wegvallen, elk nummer staat, met pauzes en al, redelijk los van elkaar. Heb ook niet het gevoel, dat het ene nummer per se aansluit op het volgende nummer.



De zangpartijen van Yes zijn altijd melodieus, want, vanaf 1968 al gezongen door Jon Anderson en die verandert niet veel.

Ik ken geen snobs die er op neer kijken, maar ik ben blij dat Yes in je optiek eindelijk een 'werkelijk symfonische' plaat heeft gemaakt, dat dus eindelijk voldoet aan alle criteria.

Denk je oprecht, dat de vijf leden van de band, vooraf, voordat een cd wordt gemaakt, met elkaar om de tafel gaan zitten en vervolgens, net als jezelf, gaan beoordelen of de geschreven nummers wel of niet voldoen aan de criteria, de regels die, volgens jou, zouden moeten gelden voor symfonische muziek?

Ik denk het niet.

En dat is precies het probleem. Ik gun elke artiest zijn eigen artistieke vrijheid, zal oordelen over hetgeen er wordt geboden. Er is ook geen muzikant, die zich zich deze vrijheid laat ontnemen, omdat hij/zij moet voldoen aan criteria waarin hij/zij volgens anderen moet voldoen.



Muziek van Yes een neefje van Wagner! Je denkt te weten, dat Yes bewust aan het doorcomponeren is, als dat al zo is. Ik merk weinig verschil in opzet tussen deze en eerder verschenen cd's van Yes. Ik hoor dat doorcomponeren, met de omschrijving die je gaf, niet.



Inderdaad, helemaal mee eens!!
Awaken is een briljantje in het oeuvre van Yes, vormloosheid heb ik er nog nooit aan afgehoord!



Ik weet heel goed waar ik aan toe ben met Awaken. Het begint prima en het gaat, helemaal van het begin tot het einde, precies waar ik graag mag horen waar het naar toe gaat, gedragen coda of niet!!



Toch blij dat we het allebei een hele goede cd vinden! Ik hoop nog veel van je stukken te mogen verwelkomen in 2009!

afgetraint lichaam, heeft veel work outs gedaan en daarbij deze plaat weinig gedraaid, want anders was hij zo ver niet gekomen.

Juist wel, van die veganisten van Yes wordt je ook niet vet. Alleen Rick Wakeman heeft een aparte status hieromtrent in de groep, als weiger-vegetariër.

Terwijl vele Going For The One als een hoogtepunt beschouwen, vond ik dit album al redelijk slecht zelfs in mijn hevigste Yes periode. Het klinkt als een voorbode van de latere Yes/Jon Anderon solo. Met Tormato was de kous helemaal af!

Heb em vandaag gekocht voor amper enkele euro's en ook al had ik al Close to the edge in mijn collectie zitten, toch ben ik na de eerste luisterbeurt al zeker dat dit mijn beste goedkope aankoop is van dit jaar. Geweldige opener om dan over te gaan op een prachtig rustig maar geniaal knappe werk van Rik Wakeman. De rest moet ik nog ontleden maar ik ben blij dat ik dit album bij mijn thuiskomst daarnet meteen opgelegd heb. Fans van rustige prachtige symfonische rock zullen hier zeker wel van kunnen smullen.

awaken , geniaal !!!!!! x 1000 !!!!!

ja "Awaken" blijft een meesterlijk nummer, het magnus opus van deze plaat. Het middenstuk met harp en inzettende gitaar van Howe is zooo'n mooie inleiding voor het adembenemend hemelse einde met Wakeman's orgel...
Maar de rest van het album mag er ook zijn.

Na een jaar(?) van uitstapjes in solowerk kwamen de heren weer, vol van geest, bij elkaar terug. Het gevolg is GOING for the ONE. In mijn ogen een topalbum en daarom in mijn top 10!!

maak er maar drie van...

Gé-ni-aalder, geni-AALST, inderdaad, Michel, voor mij het beste werkstuk dat Yes ooit maakte. Deze cd is dan ook mijn favoriet van Yes, want eigenlijk vind ik zowat alles op dit album van prima tot uitstekend, met dat Zo-mooi-dat-het-niet-te-bevatten-is Awaken als absolute topper, klopt!

Liefhebbers van Awaken zouden, voor zover nog niet gedaan, toch eens kennis moeten maken met Keystudio, de studionummers die zijn terug te vinden op de cd's Keys to ascencion I & II.

Beide cd's zijn oorspronkelijk van halverwege de jaren 90.

Dezelfde bandsamenstelling als op Going for the one, dus met Rick Wakeman, en het merendeel van de nummers is werkelijk geweldig!

Die 2 cd's bevatten ook veel life materiaal.
Alle studio nummers zijn ook op 1 cd te vinden en heb ik maar is niet meer te koop.

Awaken is echt magnifiek op keys. De versie van Live from the house of blues mag er ook wel wezen. Na Awaken is Parallels m'n favoriete track van Going for the one. Wonderous stories is een leuk voorafje voor Awaken. Op lp draaide ik deze kant ook vaker. De lp heeft een hele luxe uitklaphoes. De cd aantrekkelijke bonustracks.

awaken kan als epic wedijveren met close to the edge.

Going For The One en Parallels vind ik redelijk goede nummers. Turn Of The Century en Wonderous Stories boeien me echter totaal niet en halen de score een punt naar beneden.

Met Awaken geven ze nog één keer alles wat ze in huis hadden. Met name het slot ervan is niet te omschrijven qua grootsheid. Een belevenis op zich.

Het album haalt als geheel bij lange na niet het niveau van Fragile, Close To The Edge en Relayer, die me van de eerste tot en met de laatste minuut weten te boeien.

Hoewel deze groep eindeloos samen met mij zeer dierbare groepen Genesis, Rush en eventueel Emerson, Lake & Palmer genoemd wordt, heeft dit mij nooit iets gedaan. Ik hoor wel wat er goed aan gevonden kan worden, maar voor mij blijft dit nog altijd moeilijk-doen-om-het-moeilijk-doen. Dit kan beledigend overkomen tegenover Yes-fans, maar dit is mijn mening die na enkele tweede, derde en vierde kansen nog steeds staat. Yes zal waarschijnlijk nooit mijn cup of tea zijn.

Zoals bijna al het jaren 70 Yes werk (op de eerste 2 na), is deze ook weer goed voor minimaal 4 sterren.
Moet hem weer eens aandachtig luisteren wat het wordt, 4 of 4,5 ster maximaal.

Ik snap musicboy2602 wel met zijn stelling, ik heb het met Jimmy Hendrix en Led Zeppelin.
Ik heb veel early-hardrock maar van die 2 hoef ik nog steeds niets te hebben, soms heb je dat met bepaalde artiesten die wel in je straatje zouden moeten liggen.

Ik kan er nog 3 sterren aan kwijt, maar 't is voor mij een beetje hetzelfde als voor musicboy. Muzikale uitspattingen die niet zelden nogal geforceerd aandoen en Jon Anderson is voor mij ook niet direct de sterkste schakel - noch qua stem, noch qua teksten. Ik heb sowieso de indruk dat Yes enerzijds en de rest van de prog anderzijds verschillende groepen mensen aanspreken.

Ik ga graag mee met de lovende kritieken. Na een wat zoekend begin heeft Yes zich vanaf Fragile t/m Going for the One in mijn ogen ontpopt tot één van de beste progressieve rockgroepen uit de jaren 70. Het werk dat hierna uitkomt ken ik m.u.v. het Anderson, Wakeman, Bruford & Howe uitstapje, Live from the House of Blues en Keys to Ascencion I & II niet. Erg veel haast om de rest te leren kennen heb ik ook niet.

Opener 'Going for the One' lijkt al een beetje aan te geven welke kant Yes op zou gaan. Waar het hier echter om draait is dat Going for the One een uitstekend Yes album is, dat weinig onderdoet voor z'n voorganger. Wel wijkt het geluid weer erg af. Moeilijk om er precies de reden van aan te wijzen. Rick Wakeman drukt zijn stempel, maar hij heeft niet daadwerkelijk meegeschreven aan de composities.

Wat wel zeker is dat Wakeman's bijdrages het album naar een hoger plan tillen. 'Turn of the Century' bevat schitterend pianospel, al is het Howe die hier het grootste aandeel in de kwaliteit heeft. Critici die Yes klinisch noemen zullen dit soort nummers wel nooit gehoord hebben. Wakeman is ook nadrukkelijk aanwezig op 'Parallels' en 'Awaken'. Het gebruik van een kerkorgel zorgt voor meer diepte in het geluid en klinkt dramatisch en warm tegelijkertijd. Luister trouwens ook eens naar de uitstekende zanglijn van Jon Anderson op 'Parallels' (ook al is de melodie wellicht door Chris Squire geschreven?). 4*

Squire is de componist op Parallels , dus aannemelijk is dat hij tekst en muziek heeft geschreven .
Vind het trouwens 1 van de highlights op deze verder prima plaat . Parallels is een voorbode voor de wat stevigere sound op een erg onderschat album als Drama 3 jaar later .
Dat kerkorgel van Wakeman doet het wel erg lekker hier . Perfect fundument voor Howe die er lekker overheen soleert .

Dat heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat hij er weer bij kwam op het moment toen de band de studio indook.
Patrick Moraz heeft zijn ontslag moeten vernemen via krantenkoppen die de terugkeer van Wakeman aankondigden. Een bijzonder hufterige streek.

Als toetsenist mag je wel zorgen dat je wat extra spaargeld hebt als je bij Yes gaat spelen .

Ik meen dat Oliver Wakeman ook niet helemaal uit eigen beweging uit de groep is gegaan .
Ook weer heel vaag , zelf wil hij er geloof ik niet al te veel over kwijt .

Een fraai stel ; Squire en consorten .

Ja, dat had zo ook niet gemoeten. Maar ja, wie nu eenmaal Ronaldo in de spits kan krijgen, wil nog wel eens z'n oude aanvallers vergeten......