menu

Yes - Going for the One (1977)

mijn stem
3,80 (250)
250 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Atlantic

  1. Going for the One (5:32)
  2. Turn of the Century (7:54)
  3. Parallels (5:54)
  4. Wonderous Stories (3:50)
  5. Awaken (15:26)
  6. Montreux's Theme * (2:38)
  7. Vevey (Revisited) * (4:46)
  8. Amazing Grace * (2:36)
  9. Going for the One (Rehearsal) * (5:10)
  10. Parallels (Rehearsal) * (6:21)
  11. Turn of the Century (Rehearsal) * (6:58)
  12. Eastern Number [Early Version of "Awaken"] * (12:16)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 38:36 (1:19:21)
zoeken in:
avatar van De buurman
3,0
Haha ik begrijp wat je bedoelt. Het is wat lawaaierig. De titelsong en Awaken zijn mijn favorieten, al duurde het even voordat ik dat slotstuk echt op waarde kon schatten.

avatar van FrodoK
3,5
Awaken is voor mij ook de beste. Maar ik denk dat ik daarna toch echt Turn of the Century het beste vind.

avatar van "H."
3,5
In de tweede helft van de jaren 70 van de vorige eeuw zagen veel albums met een hoge eeuwigheidswaarde het daglicht. Een interessante periode in de populaire muziek wat mij betreft. Ik denk op dit album al te kunnen horen dat Yes wat later opschoof naar de meer stevige Rock. Maar wat een heerlijke nummers zijn going for the one (met zijn pakkende melodietje) en wonderous story (lekker dromerig) toch.
Vooruit 3,5 *

avatar van titan57nl
sqounk schreef:
(quote)


Erg indrukwekkend. Voor mij een van de mooiste sympo rock songs.
De versie van dvd House of blues is ook zo mooi.
House Of Yes (2000) Part 11- Awaken (Part 1) - YouTube


Awaken is zo geweldig....ben Yes aan het herontdekken....zo spiritueel prachtig

avatar van Edwynn
3,5
Awaken is duidelijk het prijsstuk. Van alles al over gezegd. Maar de rest mag er ook zijn. Ik moest wat wennen aan het blije eikeltjesgevoel dat het titelnummer met zich meebrengt maar daar ben ik na enige tijd wel voor overstag gegaan vanwege de frisse aanpak. Turn Of The Century kabbelt me wat teveel voort maar daarna begint het vuurwerk van het album met het fraaie Parallels.
Leuke aanwinst weer. Al zeg ik het zelf.

Mssr Renard
Mijn vriendin kwam deze site op het spoor.
Waar zijn de plekken op albumhoezen in het echt te vinden. Hier staat ook deze plaat tussen. Erg leuk:

Musical Maps: yesgoingfortheone - musicalmaps.com.au

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Wat mij betreft een plaat die op hetzelfde erepodium als Fragile en Close to the edge mag staan – weliswaar met "slechts" een bronzen medaille, maar voor mij toch van praktisch hetzelfde niveau.
        Hoogtepunten zijn voor mij de plaatopener en de afsluiter. Van het titelnummer heb ik jaren gedacht dat Howe daar een slide-gitaar bespeelt en dat de vermelding van een steel-gitaar in het boekje een typo betreft, en een YouTube-filmpje van een live-optreden maakte me pas duidelijk dat Howe die heerlijke herrie toch echt uit dat oorspronkelijk uit de country stammende instrument perst. Over Awaken is hier al veel geschreven; als ik ooit een top-tien van Yes-nummers zou maken (maar hoe de 18 minuten van Close to the edge vergelijken met de 7 van Roundabout of de 3 van Long distance runaround ?) zou dit misschien wel bovenaan staan, vanwege die centrale gitaarriff op het eerste gedeelte (vanaf 1:30) en vooral vanwege het middengedeelte, dat voor mij altijd aanvoelt als de muziek geworden stilte (Howe's gitaar vanaf 9:55...). Jammer dat het nummer daarna met iets te veel bombast hervat wordt, maar de laatste twee minuten zijn dan weer opnieuw hemels.
        Een ander minpuntje van het album vind ik dat het kerkorgel op Parallels wel héél erg aanwezig is en op sommige momenten opeens zó sterk in volume lijkt toe te nemen dat het bijna dwars door het nummer heen komt zetten, maar ja, als ík zo'n monster tot m'n beschikking had zou ik er misschien ook wel een beetje mee pronken. Hoe dan ook, die twee kleine schoonheidsfoutjes kunnen voor mij nauwelijks iets afdoen aan de fantastische muziek die er verder op dit album staat (de melodieën van Turn of the century...). Zoals gezegd een vijf-sterren-album dat in mijn beleving fier naast de twee andere absolute hoogtepunten uit de Yes-catalogus staat.

avatar van Edwynn
3,5
Dat orgel vind ik juist te gek. Grappig trouwens hoe je heel fragmentarisch naar die nummers luistert (stukje zus op 1:30, fragmentje zo op 9:55). Terwijl het juist in zijn geheel zo'n mooie, complete compositie die van begin tot eind meeslepend is. Zoveel mensen, zoveel benaderingen. Leuk om te lezen natuurlijk.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Ja, begrijpelijk dat ik die indruk wek. Op het moment dat ik een bericht (recensie) schrijf luister ik altijd de plaat als geheel nog een keer, en daarbij noteer ik voor mezelf de momenten waarop er iets bijzonders gebeurt (zoals hier die gitaarstukjes in Awaken), soms om de structuur van een nummer beter te kunnen doorgronden, soms voor mezelf om later op terug te kunnen grijpen, soms om anderen (andere lezers) duidelijk te maken op welke specifieke momenten ik doel. Maar dat schrijf ik dus allemaal op terwijl ik de plaat juist als gehéél draai...

Mssr Renard
Ik doe dat vaak ook, wanneer ik dieper op een album inga.
Vooral de muziek die ik luister, kent veel songs van 20+ minuten, dan ga ik dus niet in op een losse song, maar op stukje van de song.
Ik snap de Jongen op de Hemelse Heuvel dus wel.

avatar van Edwynn
3,5
Ja, ik snap het ook wel. Je moet ergens beginnen om te duiden. Het noemen van de exacte tijdsloten maakten dat ik reageerde.
Het is in mijn beleving wel vak de context die een bepaald fragment zijn waarde geeft. Als je meteen met de de gitaar van 9:55 zou beginnen, doet me dat minder dan als er naartoe gewerkt wordt.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Absoluut waar!

Mssr Renard
Awaken (valt me nu op, maar ik heb de lp niet) heeft ook geen segmenten zoals Close to the Edge dat heeft, maar dat had Gates of Delirium eigenlijk ook niet. Alleen het stuk Soon kan naar worden verwezen.

avatar van BoyOnHeavenHill
5,0
Nee, Awaken was ook op de oorspronkelijke vinylelpee al niet in stukjes onderverdeeld. En Soon kan ik ook alleen maar zo identificeren omdat de single-edit van The gates of delirium onder die titel verscheen (en natuurlijk omdat dat woord zo vaak gezongen wordt, maar dan zou je het ook Soon the light of iets dergelijks kunnen noemen).

Mssr Renard
Deze man in dit boek gaat wel heel ver in een nummer ontleden, maar volgens hem zijn er 7 sections in het nummer.

klik hier

avatar van DeWP
4,5
Dit is echt een geweldig album van Yes. Een mijlpaal in hun muziek. Totaal anders dan wat ze daarvoor gedaan hadden, daarom een totale verrassing toen het album uit kwam. Symfonisch, misschien ook af en toe wat bombastisch, maar vooral: een heel eigen geluid. Hoogtepunten: alles!

4,5
DeWP schreef:
Dit is echt een geweldig album van Yes. Een mijlpaal in hun muziek. Totaal anders dan wat ze daarvoor gedaan hadden, daarom een totale verrassing toen het album uit kwam. Symfonisch, misschien ook af en toe wat bombastisch, maar vooral: een heel eigen geluid. Hoogtepunten: alles!


Ben blij dat er anderen ook zo over denken. Aan de score 3.7 lijkt het maar een "gewoon " goed album, maar dat is niet zo. Inderdaad soms bombastisch maar totaal niet storend. Wat mij opvalt aan deze GFTO is de energie waarmee dit album is gemaakt ………..
Voor mij nog altijd een 4.5 *.

Mssr Renard
Met een score van 3,77 is het wel de op vier-na hoogst gewaardeerde plaat. Dat is niet echt gewoontjes, toch?

Daarbij zijn er veel Musicmeter-users die niet van symfo houden en de plaat omlaag stemmen. Op een symfo-site zal deze plaat nog hoger scoren.

4,5
Mssr Renard schreef:
Met een score van 3,77 is het wel de op vier-na hoogst gewaardeerde plaat. Dat is niet echt gewoontjes, toch?

Daarbij zijn er veel Musicmeter-users die niet van symfo houden en de plaat omlaag stemmen. Op een symfo-site zal deze plaat nog hoger scoren.

Ja zo had ik het ook nog niet bekeken. Misschien wat te snel gereageerd, omdat ik het toch een goede plaat vind en dat even wilde verdedigen

Mssr Renard
Ik vind je bericht juist leuk.

Ik maak me ook zorgen over mensen die stemmen op genres die ze niets aangaat, en maak me er intussen ook schuldig aan.

Uiteindelijk gaat het om de eigen beleving. Ik probeer voor mezelf altijd een beetje bij te houden per band/genre wat de beste platen zijn. Dat zijn mijn 4,5* en 5* platen. Die kan ik gemakkelijk terugzien in mijn statistieken.
Natuurlijk bijt het wel, als deze favoriete platen dan een sterk afwijkend gemiddelde hebben (kijk eens bij Stanley Clarke - School Days).

avatar van bikkel2
4,0
Zeker één van hun betere werkjes.
Na de nogal ambitieuze albums Tales Of A Topographic Ocean en Relayer, is deze wat minder hoogdravend van aard en rockt Yes zelfs met het enigzins nerveuze titelnummer en Parallels.
Awaken is vaak geroemd als een indrukwekkend epic en dat staat nog altijd.
Een muzikale meditatie lijkt het wel. Spiritueel, betoverend en inventief.
Een echte bandcompositie waar alle individuele kwaliteiten samen komen en toch een éénheid wordt.
15 minuten lang genieten.
Verder een coherente Yesplaat waar alleen Wonderous Stories mij nooit heeft kunnen bekoren.
Voor de titeltrack moet ik in de stemming zijn.

avatar van Casartelli
4,0
Casartelli (moderator)
Mssr Renard schreef:
Daarbij zijn er veel Musicmeter-users die niet van symfo houden en de plaat omlaag stemmen. Op een symfo-site zal deze plaat nog hoger scoren.
Volgens mij hebben we het hier wel eens eerder over gehad... maar ook hier... ik tel op 224 stemmen één 1,0* en één 1,5*, oftewel nog niet 1% van het geheel. Dat is toch echt weinig meer dan ruis...

Mssr Renard
Casartelli schreef:
(quote)
Volgens mij hebben we het hier wel eens eerder over gehad... maar ook hier... ik tel op 224 stemmen één 1,0* en één 1,5*, oftewel nog niet 1% van het geheel. Dat is toch echt weinig meer dan ruis...


Puur uit nieuwsgierigheid maakte Ik van mijn 4 een 1 en het gemiddelde werd een 3,75.

avatar van Casartelli
4,0
Casartelli (moderator)
Mssr Renard schreef:
Puur uit nieuwsgierigheid maakte Ik van mijn 4 een 1 en het gemiddelde werd een 3,75.
Daarna probeerde je uit wat er gebeurde als je er een 5 van maakte. Potdulleme... de impact was minder groot!

Mssr Renard
Casartelli schreef:
(quote)
Daarna probeerde je uit wat er gebeurde als je er een 5 van maakte. Potdulleme... de impact was minder groot!


Klopt mijn 5* veranderde niets aan het gemiddelde

avatar van Casartelli
4,0
Casartelli (moderator)
Enfin, hoewel Yes een grote naam was en tot op behoorlijke hoogte nog steeds wel is, is het volgens mij geen groot geheim dat ze ook binnen progkringen wat meer tegenstand ontmoeten dan een aantal andere grote namen. Dat zie je gewoon terug als je op de artiestenpagina kijkt wat voor stemmenaantallen en -gemiddelden de hoogtijalbums scoren. Een Genesis staat er beter op, een Pink Floyd nog wat beter, een Emerson, Lake & Palmer (indertijd toch echt een stadionact) minder.

Ook binnen het Yes-repertoire geen grote verrassingen. Yes Album, Fragile en vooral Close to the Edge scoren goed, de beide omstreden platen die daarna kwamen toch een pak minder.

Hooguit zou ik dan verbaasd zijn dat deze niet iets beter scoort dan Tales from Topographic Oceans en Relayer... maar voor de rest is het allemaal behoorlijk in lijn met wat ik zo links en rechts wel lees en beluister.

5,0
Yes speelde dit album LIVE in Ahoy en ik was daar getuige van. Na een jaartje rust spetterden de vonken eraf! YESSHOWS werd later ook uitgebracht met opnames uit Rotterdam

avatar van B.Robertson
5,0
B.Robertson (crew)
Parallels en Wonderous Stories zijn de Ahoy'-tracks van Yesshows. Moet zeggen dat ik het in den origine, voor mij jaren 93/94 met de compilatie Yesstory, op de zenuwen kreeg van het titelnummer en dat Turn of the Century me later te lang voortkabbelde, maar daar ben ik wel weer overheen gestapt. Wonderous Stories is altijd wel een favoriet geweest. Knap liedje, niet al te makkelijke muziek maar wel geschikt als single. Fijn dat men op Going for the One weer met wat kortere songs op de proppen kwam, al blijft Awaken het prijssttuk.

avatar van kaztor
5,0
Ik was alles van Yes kwijtgeraakt, dus mijn schatje gaf me de 1969-1987 set voor Pasen (met Pasen geeft men cadeaus in Amerika) en ben alles van Yes aan het herontdekken.

Zo ook deze.

Geweldige, energieke plaat die ik bij nader inzien de volle poet wel waard vind.

avatar van kaztor
5,0
Breedbek schreef:
Op de onderstaande link staat wat meer info over de Steven Wilson Remasters Bikkel.

(quote)

Zijn geen remasters, maar remixen.

Voor nieuwkomers zou ik het gewoon lekker bij dat box setje houden. Ik respecteer Steven voor z’n geweldige werk solo en Porcupine Tree, maar zijn remix-werk vind ik wat overroepen. Okee, die Wondrous Stories box set is goed samengesteld, maar ik hoorde nauwelijks verschil bij King Crimson’s Starless And Bible Black en hij heeft Larks’ Tongues In Aspic lopen vern**ken.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:09 uur

geplaatst: vandaag om 02:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.